حق با توست، ماریا دل روساریو. آنها قواعد بازی را تغییر دادهاند. والدیویا شاید در ظاهر به تقویم انتخاباتی احترام بگذارد، اما باور ندارم در سر یا قلبش چیزی باشد که او را وادار کند، اگر واقعاً من انتخاب شوم، در اول دسامبر ۲۰۲۴ ریاستجمهوری را واگذار کند. ما با مشکلی روبهروییم: هیچ سیاستمدار کارآمدی در صحنه نیست که نامزدی مرا به چالش بکشد. تاسیتو دستکم، مثل خود من، از کابینهٔ ریاستجمهوری بود. حزبهای کوچک هیچ نامزد کاریزماتیکی ندارند که بتوان از آنها سخن گفت. رؤسای محلی از هرکسی حمایت خواهند کرد که بیشترین امنیت را به آنها عرضه کند. خطر برای من این است که ممکن است آن بیرون تنها بمانم. من برجسته خواهم شد و قامتم فقط مرا آسیبپذیر خواهد کرد. بدیِ قدبلند بودن، چنانکه دوگل میگفت، این است که آدمیبه چشم میآید. نتیجهگیریاش چه بود؟ «مردان قدبلند باید اخلاقیتر از هر کس دیگری باشند.»
تو روزی، در اشاره به تاسیتو، به من گفتی که نفرت هوشمندانهتر از عشق است. و من همچنان از خودم در برابر آن جنابِ نامی، آقای د لا کانال، محافظت خواهم کرد. به تواضع تازهیافتهاش اعتماد ندارم. آن را چنان بر تن میکند که گویی همین حالا آن را از بازار کهنهفروشیای یافته است. به عشق فرزندانهای که ابراز میکند نباید اعتماد کرد. فقط به وفاداری او به شهوت ایمان داشته باش. بر پایهٔ گزارش منابع من، او پیشتر خدمتکار پدرش را اغوا کرده است؛ زنی که خودش را «گلوریا مارین» مینامد. اوه، خب، همانطور که روزی به من گفتی: «وفاداری چه اندوهبار است!»
ماریا دل روساریو، من و تو به همکاریمان بهمثابهٔ یک تیم ادامه خواهیم داد، اما این بار در موضع ضعف خواهیم بود. اگر به تو هشدار دهم که از هر کوششی برای شعلهور کردن دوبارهٔ آتش عشق پیشینمان بپرهیزی، به من نخند. بهتر است صریح باشیم. عاشق شدنِ دوباره فقط نشان خواهد داد که ما، بهعنوان زوجی سیاسی، دچار پسرفت شدهایم و میکوشیم آن را جبران کنیم. این گواه ضعف و سرخوردگی ما خواهد بود.
این را بهعنوان اقدامیپیشگیرانه به تو میگویم. به نظر میرسد این اواخر احساساتیتر شدهای، و شاید همین بتواند به وضعیت ما کمک کند. من نیز چنین شدهام و وسوسهٔ این اندیشه به جانم افتاده است که شاید من و تو بتوانیم بار دیگر، همانگونه که در آغاز بودیم، یکدیگر را دوست بداریم.
اما این ضعف خواهد بود و خودت این را میدانی. ما فقط برای لیسیدن زخمهای یکدیگر کنار هم خواهیم بود. امروز یکدیگر را تسلی میدهیم. و فردا از یکدیگر بیزار خواهیم شد.
با نگاهی سرد به آنچه در آغاز میان ما بود بنگر. من تنها میخواستم به تو عشق بورزم. تو میخواستی که عشق را بخواهی. بر این باورم که تنها گونهٔ عشق که مایهٔ خشنودیات میگردد، عشقی است که سراپا خواهش خالص باشد. تو تاب مهرورزیِ استوار و روزمره را نداری؛ مهرورزیِ بیخطری را. تو زنی هستی که خطرات را میپرستی. کار را به چنان افراطهایی میکشانی که برخی – همان کسانی که چون من دوستت ندارند – آن را بیاخلاقی مینامند. ربودن مردی از چنگ زنی دیگر – یا مردی دیگر – تو را غرق خوشبختی میکند. شورِ شهوانیات چنان در اعماق وجودت ریشه دوانده که یکسر و سراپا سازشناپذیر گشته است. انکارش نکن.
من خیرهسر نیستم. استوارم. و در استواریِ من جایی برای دلتنگیِ شور و شوق نیست. میدانم: برای تو، بیوفایی لزوماً به معنای خیانتکاری نیست. و به همین دلیل، زیستن با تو مرا ناگزیر میسازد به کاری دست بزنم که هرگز نمیخواهم دیگر بار ناچار به انجامش شوم. نمیخواهم پیوسته رابطه و قلبم را زیرورو کنم و به آزمون بکشم. همزیستی با تو مرا در معرض چنین عذابی قرار میدهد، عذابی که هرگز پایان نخواهد گرفت. ماروچا، به من بگو، وفادار بودهای یا نه؟
خدا را شکر که هرگز تن به ازدواج ندادیم. توانستیم بدون تحمل یکدیگر، چون یکی عمل کنیم. دیگر نمیتوانیم به آنچه بودیم بازگردیم. تو تاب آن را نداری. دلیلش را به تو میگویم. دوباره معشوق یکدیگر شویم؟ تو و من نیک میدانیم که بارِ دوم دیگر تنها یک اشتباه نخواهد بود، بلکه جنون است. مگر غیر از این است؟ بهترین چیزی که میتوانی به من ارزانی داری، همان فاصلهٔ لازمیاست برای آنکه چنان دوستت بدارم که تو را لایق عشقم ندانم.
(تو خوب میدانی که من تو را به خاطر همان ویژگیهایی تحسین میکنم که دیگران در تو حقیر میشمارند.)
(خودت را شکنجه مکن. به تمام چیزهایی بیندیش که به یکدیگر نگفتیم.)
بیایید در این برههٔ دشوار وسوسه نشویم که آتش شورمان را از نو بربیفروزیم. آخر، کار به جدایی که نکشیده است. ما تنها گرهها را گشودهایم. چه اشتراکی با هم داریم؟ ما در برابر
عشق،
و اگر با یکدیگر نباشیم، در برابر قدرت نیز ناتوانیم.
میخواهم پیمانمان را از نو استوار سازم.
به خاطر بسپار که تو و من توان نابودیِ یکدیگر را داریم. پس بهتر است با هم بمانیم. بگذار میان ما صلح برقرار باشد. سرمستیِ ما بیش از حد طوفانی بود. اکنون بیش از هر زمان دیگری، بگذار آرام پیش برویم.
هرگز از یاد مبرد که تو و من همواره توانستهایم به توافق دست یابیم، حتی زمانی که به چشمِ قاعده
همنظر نبودهایم.
تو نیز چون من تن به تقدیر بده و تسلیم شو. تسلیم تخیل من شو، همانگونه که من تسلیم تخیل تو میشوم. آنجا، در ژرفای ذهنمان، میتوانیم شور و عاشقانهمان را تا ابد تجربه کنیم.
بااینحال، باید اعتراف کنم که در این لحظه، درهایی که به سوی ذهن من گشوده میشوند، مانند درهای کافهاند: باز میشوند، بسته میشوند و با کوبش به هم میخورند… اما یک چیز را خوب میدانم: ما باید نقطهٔ ضعف نیکولاس والدیویا را پیدا کنیم؛ همان زخمیکه او را به خون میکشد، شرمآورترین و سرشکستهترین راز او. این تنها امید ما برای شکست اوست. اگر میخواهیم مانع از آن شویم که نیکولاس والدیویا در قدرت بماند، ناچاریم سر به سر هم بگذاریم و چارهای بیندیشیم.
و در تحلیل نهایی، به یاد داشته باش: کمیبدبیاری بهترین پادزهر است در برابر تلخکامیای که هنوز از راه نرسیده است. و بزرگترین تلخکامیاز آنِ کسانی است که قدرت مطلق را در چنگ دارند؛ هیچچیز سیرابشان نمیکند، همیشه بیشتر میخواهند و دقیقاً همانجا است که بازی را میبازند. نقطهٔ ضعف نیکولاس والدیویا را شناسایی میکنیم و کلید سقوط او را به دست خواهیم آورد.
۶۹