راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۶۶

ژنرال موندراگون فون برتراب به نیکولاس والدیویا
۳,۴۹۲ واژه — حدود ۱۷ دقیقه مطالعه

دقیقاً به همین دلیل که دیگر ضرورتی ندارد، این نامه را برایت می‌نویسم. بی‌گمان حدس می‌زنی که قصد من نه برقراری ارتباط، بلکه برجاگذاشتن سندی مستند است. همه از تحصیلات نظامی‌من در آن مدارس بسیار سخت‌گیر با عیار فکری بسیار بالا برایت گفته‌اند. «هاخ‌شوله در بوندس‌وهر» در آلمان از این نظر ممتاز است. هیچ‌کس از آنجا فارغ‌التحصیل نمی‌شود، مگر آنکه ژولیوس سزار و کلاوزویتس را خوانده باشد – بدیهی است – اما دانشجویان را وامی‌دارند کانت را نیز بخوانند تا بیاموزند چگونه بیندیشند، و شوپنهاور را تا بیاموزند چگونه تردید کنند. دانشکدهٔ افسری ارتش مکزیک نیز نهادی ممتاز است. در آلمان می‌آموزیم که برای پیروزی بجنگیم، در مکزیک می‌آموزیم که چگونه شکست را تاب بیاوریم.

با این همه، نباید خود را بفریبیم. هنوز مردانی چون آروسا در میان ما هستند. بازماندگان مکزیک و گذشتهٔ وحشیانه‌اش، پیش‌آهنگان آینده‌ای وحشیانه. آنان در اعماق زیرزمینی وطنمان سکنی گزیده‌اند.

افسران تحصیل‌کردهٔ مکزیکی پدیده‌ای کاملاً متفاوت‌اند، اما به همان اندازهٔ وحشیان واقعی و ملموس‌اند. در هر رابطهٔ انسانی، نبردی میان حقیقت و دروغ در جریان است. ما هرگز نمی‌توانیم به این پرسش پاسخ دهیم که «حقیقت چیست و دروغ کدام است؟»، مگر آنکه معیارهای مطلق و نسبی را توأمان به کار بندیم. برای مثال، در کلاس‌های استراتژی نظامی، نخستین چیزی که به تو می‌آموزند این است که در اطلاعاتی که دریافت می‌کنی تردید روا داری.

آیا با آن

کوریوی

قدیمی‌دوران انقلاب، «والنتین د لا سیرا»، آشنا هستی؟

ال کورونل له پرگونتا،

کائول اس لا جنته که گییا؟

سون اوچوچینتوس سولدادوس

که ترائه پور لا سیرا ماریانو مهیا.

راست است یا دروغ؟ آیا سرهنگ مورد بحث باید اعتراف افسر اسیرشده را بپذیرد یا در آن تردید کند؟ حقیقت چگونه آشکار خواهد شد؟ حقیقت می‌تواند سرسخت و محتاط باشد، چنان‌که

کوریو

در سطرهای بعدی آشکار می‌سازد:

والنتین، کمو برا هومبر

ده نادا لس دیو رازون.

بدین ترتیب، والنتین هیچ اطلاعاتی نمی‌دهد و آن مرد دیگر ادعا می‌کند که هشتصد سرباز زیر فرمان ماریانو هستند. آه، اما والنتین، برای آنکه چهارپاره‌اش قافیه بیابد، نکته‌ای گیج‌کننده‌تر نیز به این مجموعه می‌افزاید:

ای سوی ده لوس مروس هومبرس

که هان اینونتابو لا ربولوسیون…

افسر با تمام این اطلاعات چه می‌کند؟ اگر واقعاً داستان «ماریانو» را باور دارد، باید آن را اثبات کند، وگرنه خود را در معرض شکست قرار می‌دهد. می‌تواند سکوت والنتین را دلیلی بر ساختگی بودن «ماریانو» تلقی کند. اما «والنتین» با این سخن که یکی از مردان راستینی است که «انقلاب را ابداع کرده‌اند»، به اطلاعات پیچی ایدئولوژیک و غیرمنتظره می‌دهد.

درست یا نادرست، اطلاعات باید معنایی داشته باشد. افسر بیچارهٔ پرسشگر شاید چنین بپندارد که حقیقت «ماریانو» حقیقتی عینی است، به این معنا که از گزاره‌ای واحد برای سخن گفتن از شخص دیگر، یعنی «ماریانو مخیا»، بهره می‌برد. اما والنتین د لا سیرا چنین نمی‌کند. او از خودِ گزاره سخن می‌گوید: او یکی از مردان راستینی است که انقلاب را ابداع کرده‌اند.

نیکولاس، دشواریِ تصمیم‌گیری در همین‌جاست؛ در پایبندی به شالودهٔ استوارِ آنچه درست است و آنچه نادرست. خوشبختانه ما که افسر نظامی‌هستیم، مدیون مرام‌نامه‌ای هستیم که رفتارمان را دیکته می‌کند. البته تا نقطه‌ای خاص. چرا که حتی هنگامی‌که قانون مکتوب را موبه‌مو اطاعت می‌کنی، پارادوکس دروغ در این است که آنچه بر زبان می‌آوریم تنها در صورتی درست است که دروغ باشد.

این همان چیزی است که می‌خواهم درک کنی، نیکولاس. در این نامه دروغِ خود را اعتراف می‌کنم، تنها برای آنکه حقیقتِ خویش را توجیه کنم.

شاید معیار سخن گفتن از حقیقت باید یک پرسش باشد.

«اگر حقیقت را بگویم، مایهٔ رنج خواهم بود یا تسکین؟»

دروغ درست است، چرا که معنا دارد. چیزهایی که معنا ندارند حتی نمی‌توانند نادرست باشند. به همین دلیل، معنای حقیقت تنها بخشی از آن چیزی است که حقیقت در زیر سطح خود پنهان می‌کند. دروغ‌ها نیم‌حقیقت‌اند. حقیقت نیم‌دروغ است. چرا که هرآنچه می‌گوییم و انجام می‌دهیم، نیکولاس، بخشی از رابطه‌ای است که نمی‌تواند ضدِ خود را طرد کند. برای نمونه، من به‌عنوان یک روشنفکر می‌توانم بگویم هرآنچه آفریده شده درست است. حتی دروغ‌ها.

اما به‌عنوان یک مرد نظامی‌نمی‌توانم چنین لوکسی را به خود روا دارم. تنها می‌توانم حقیقت را چونان انسجام درک کنم، چونان انطباق با قواعدی که بر ما حکم می‌رانند. اما حتی زمانی که قواعد را موبه‌مو اطاعت می‌کنم – یعنی همان‌گونه که کتابِ قانون مقرر می‌دارد – باز هم تردیدی در دل دارم، رازی، شکافی در جانم. حقیقت را نمی‌توان به آنچه قابل تحقق و اثبات است فروکاست. حقیقت نامی‌است که به آنچه در تحلیل نهایی

مکاتبه‌ای

میان من و شخص دیگری است

می‌دهیم. آن

مکاتبه

حقیقتِ مرا نسبی می‌سازد.

آن را برگردان و این پرسش‌ها را از زاویه‌ای مخالف در نظر بگیر:

چه زمانی، به‌جای آسیب رساندن، دروغ مایهٔ آرامش و تسکین می‌شود؟

هر هستی، حقیقتِ خویش است، اما همواره در هم‌خوانی با حقیقتِ دیگری. و هر دروغی می‌تواند حقیقتِ خود باشد، اگر از سوی حقیقتِ اعلای دیگری که همان زندگی‌اش است، محافظت شود…

هنگامی‌که تو در دوازدهم دسامبرِ ۱۹۸۶ در زایشگاهی در بارسلونا – و نه مارسی، آن‌چنان که پولینا تاردیگاردای بخت‌برگشته می‌پنداشت – چشم به جهان گشودی، من در منطقهٔ نظامیِ سیوداد خوارس، فرسنگ‌ها دور از مادرت، خدمت می‌کردم. او از پیش ازدواج کرده بود، اما همه می‌دانستند که شوهرش ناتوان است و معشوقِ سالخورده‌اش از کار افتاده است. از این رو، پسرِ او ناگزیر باید از مردِ سومی‌می‌بود. با او مطابقِ رسومِ جامعهٔ مرفهٔ مکزیکی رفتار کردند؛ چونان دختری دم‌بخت که باردار شده باشد. او پیش از زایمان در زایشگاهی تحتِ ادارهٔ راهبه‌ها در ساریا اقامت گزید.

نتوانستم در کنارش باشم. بسیار جوان بودم. بیشتر بزدل تا بی‌مسئولیت. و بیشتر عاشق تا بی‌مسئولیت. ناچار بودم در چیواوا از انضباطِ نظامی‌پیروی کنم. این بهانه‌ام بود. این بزدلیِ من بود. باید در بارسلونا در کنارِ مادرت می‌بودم، باید تو را در آغوش می‌کشیدم، باید از همان روزِ نخست تو را از آنِ خود می‌کردم… مرا داوری کن، محکومم کن، اما بگذار زمانِ ازدست‌رفتهٔ میانِ ما را جبران کنم، بگذار گلوی سرنوشت را بفشارم و اکنون هر آنچه را می‌توانست باشد اما هرگز نشد، بازپس گیرم.

خاندانِ مادرت بی‌اندازه خطرناک بود. طایفهٔ باروسو مرزِ شمالی را از مکسیکالی تا ماتاموروس در کنترل داشت. خاندانِ باروسو، لئوناردو باروسو و تمامی‌فرزندان و نوادگانش، از جمله نوه‌اش ماریا دل روساریو باروسو گالوان. اکنون او تنها گالوان است، هم‌چون مادرش، چرا که از نامِ خانوادگیِ پدر و پدربزرگش، باروسوی پیر – که مادرت میشلینا لابورده را به چیزی بیش از یک معشوق بدل ساخت – سخت بیزار بود. او کنیزِ جنسیِ پیرمرد بود. اودالیسکِ محبوسِ او. او را واداشت تا با پسرِ خود ازدواج کند – پسری حساس و خجالتی که مردم می‌گفتند کمی‌ساده‌لوح است. خونی تباه‌شده. او هرگز میشلینا را لمس نکرد. او در دلِ روستا، در مزرعه‌ای انباشته از آهوان و

پاکواچ‌ها،

همان «سرخ‌پوستانِ محوشدهٔ» چیواوا، به‌تنهایی می‌زیست.

لئوناردوی پیر – آن زنِ خیره‌کننده‌زیبا، یعنی مادرت، نیکولاس – را تماماً برای خود نگه داشت؛ زنی که پس از سوءقصد به جانِ پیرمرد بر روی پلِ میانِ خوارس و ال‌پاسو، بیش از همیشه وام‌دارِ میلیون‌ها دلارِ خانوادهٔ باروسو بود.

او را مرده پنداشته بودند. زمین‌گیر و فلج شد و نیمهٔ زیرین تنش از کار افتاد. محکوم بود که باقی عمر خویش را بر ویلچر، در گیاه‌واری، بگذراند، درست مانند برادرش، امیلیانو باروسو، رهبر کمونیست‌ها. چه عدالت شاعرانه‌ای!

لئوناردو بر ویلچر، عاجز و زمین‌گیر افتاده بود، در حالی که تمام انرژی انحراف‌آمیز مغزش بر تحقیر پسرش، خوارشمردن همسرش و محبوس نگه‌داشتن معشوقه‌اش متمرکز بود. فرزند دیگری نیز داشت؛ لئوناردو کوچک، کودکی از ازدواج نخست همسرش که پسر دوم او شد. این فرزندخوانده، پدر دوست تو، ماریا دل روساریو گالوان، بود. و باروسوی بزرگ آن‌قدر شرور بود که مادرت را واداشت معشوقهٔ لئوناردو کوچک نیز بشود، تا بتواند از آن‌ها جاسوسی کند و از لذت دست‌دوم این ماجرا کام بگیرد…

پس آیا منطقی نیست که سی‌وپنج سال پیش، مادرت در وجود افسری جوان و جذاب چون من، تسکین و اشتیاقی بجوید و آن را بیابد؟

می‌خواهم بفهمی، می‌خواهم بدانی، می‌خواهم از خودت بپرسی: «در کدام نقطه است که غیبت قدرتمندتر از حضور می‌شود؟» در غیبت چه رازی نهفته است که شور و اشتیاق ما را تا مرز جنون برمی‌انگیزد؟

از سوی دیگر، در چه نقطه‌ای فشارهای اجتماعی ما را وامی‌دارند که از روشنایی عشق دست بکشیم و به تاریکی، پلشتی و رذالت فرو بغلتیم؟ و سرانجام، چرا به‌جای رسیدن به میانه‌روی زرین، این افراط‌های اشتیاق – گرسنگیِ حضور، رذیلتِ رهاشدگی – در میانه‌ای شرورانه، در آغوش فراموشی آرام می‌گیرند؟ یا بدتر از آن، بی‌تفاوتی؟

میشلین لابورد نمی‌توانست با فرزندِ

هیچ‌کسِ

مانندی

چون من، به آغوش خانوادهٔ قدرتمند باروسو بازگردد که همگی برای خود

کسی

بودند. و به همین خاطر با رازی که توسط سنن خانوادگی محافظت می‌شد، به مرز بازگشت. او «در تعطیلات» بوده است؛ در اروپا، به دیدن موزه‌ها رفته است.

تو را به خانواده‌ای کاتالان به نام لاوات سپردند. باروسوها مبلغی پول برای تحصیلت به آن‌ها دادند، هرچند آن را صرف تحصیلت نکردند، بلکه در راه گذران زندگی میان‌مایهٔ خویش به کار بستند و تو را به خیابان‌ها راندند و به سوی زندگی تباهی و بزهکاری هدایت کردند؛ همان که آموزش واقعی تو بود، نیکولاس. این ماجرا در کودکی‌ات در بارسلونا آغاز شد و در مارسی ادامه یافت؛ همان‌جایی که لاوات‌ها، این کارگران مهاجر، هنگامی‌که ده ساله بودی، به آنجا کوچ کردند.

و با این همه، چیزی در درون تو، شاید همان دلتنگی برای ناممکن‌ها، تو را از همان کودکی به‌سوی خطر راند، اما هم‌زمان به این تمنا نیز کشاند که ذهن و هوش و طباستت را تیز کنی، تا بیش از آنچه بودی باشی؛ گویی خونت فریاد برمی‌آورد تا میراثی را طلب کند، میراثی اجتناب‌ناپذیر، تیره و مبهم، و در عین حال به‌طرزی عجیب درخشان و هنوز به‌درستی در چشم دلت شکل‌نگرفته. تو در دل فقر و نکبت، در خیابان‌ها، در بستر جرم و جنایت، با انضباطی که تنها از پس نیاز مبرمت به بقا برمی‌آمد و با این باور ژرف که نه‌تنها روزی کسی خواهی شد، بلکه همین‌الان هم هستی، پرورش یافته بودی.

بودند.

کسی، پسری محروم از ارث، کودکی عریان‌شده از میراث خویش.

چیزی.

چیزی.

پسرِ کسی.

زادهٔ چیزی.

هیدالگو.

مردی از تبار اصیل.

تو هیچ‌گاه جنایتکاری کور نبودی. تو کودکی گم‌گشته بودی با چشمانی گشاده بر سرنوشتی دیگر — نه تیره‌بخت — سرنوشتی که میراث ناشناخته‌ات و آینده‌ای که سودای دستیابی به آن را در سر داشتی، رقم زده بودند.

من تو را فراموش نکردم، پسرم. نمی‌دانستم چه کسی هستی. می‌دانستم که میشلینای زیبای من در اروپا فرزندی به دنیا آورده است. هنگامی‌که به چیئوائوا بازگشت، توانست یادداشتی کوتاه برایم خط‌خطی کند:

«ما فرزندی داشتیم، عشق من. او در دوازدهم دسامبر ۱۹۸۶ در بارسلونا به دنیا آمد. نمی‌دانم چه نامی‌بر او نهادند. می‌دانم که او را به دستان کارگران سپردند. مرا ببخش. من تا ابد دوستت خواهم داشت—»

م.

یافتن تو به مثابهٔ یافتن همان سوزن معروف در انبار کاه بود. آرزوهای حرفه‌ای‌ام، کارنامه‌ام در نیروهای مسلح، چیره گشتند. جایگاه‌هایم، هم در درون مکزیک و هم در بیرون از آن. و آنگاه بود که به سمت وابستهٔ نظامی‌سفارت در پاریس منصوب شدم؛ سفارتی که بر سوئیس و کشورهای بنلوکس نیز نظارت داشت. آن زمان بود که پرونده‌ای معین راه خود را به روی میز کار من گشود؛ پرونده‌ای دربارهٔ مرد جوانی که ادعا می‌کرد مکزیکی است و به جرم همدستی فرضی با یک باند سارقان بانک، در ژنو به زندان افتاده بود.

در آن زندان ژنو به دیدارت آمدم. آن زمان موهای بلندی داشتی. در جایم خشکم زد؛ گویی مادرت را در کالبدی مردانه می‌دیدم، تیره‌تر از او، اما با همان موهای بلند و لخت سیاه، چهره‌ای با اجزای کاملاً متقارن، چهرهٔ اصیلِ

criollo

. پوستی با سایه‌ای از مدیترانه، از زیتون و شکر تصفیه‌شده؛ چشمانی سیاه و درشت – در مورد تو سبز، سهم من از تو –، سیاهی زیر چشم‌ها، استخوان‌های برجستهٔ گونه، سوراخ‌های ناآرام بینی، و آن جزئیات کوچکی که امضای مادرت بود: چانهٔ گودافتاده، آن فرورفتگی عمیق زیر لب پایینی‌ات.

چه کسی جز من متوجهٔ چنین جزئیاتی می‌شد؟ چه کسی جز پدرت؟ چه کسی جز عاشق بی‌خواب مادرت که می‌کوشید با بیدار ماندن و به یاد آوردن چهرهٔ خفته‌اش، زمان ازدست‌رفته را جبران کند؟

از تو بازجویی کردم و در پی حفظ خونسردی‌ام بودم. تکه‌های پازل را کنار هم گذاشتم؛ خودِ تو بودی. تاریخ تولدت، ظاهر جسمانی‌ات، همه‌چیز با هم جور درمی‌آمد. اعلام کردم که تو مکزیکی هستی و وثیقه‌ات را پرداختم. با نهایت وقار به مراقبت از تو پرداختم، اما از تو خواستم – در ازای شهادتم – به دوره‌ای تحصیل در دانشگاه ژنو تن بدهی. اما سوئیسی‌ها سگ‌های شکاری‌اند؛ تو را بیرون انداختند، چون معلوم شد مدارک قبلی‌ات جعل شده است.

بار دیگر پادرمیانی کردم؛ دل‌رانده، اما با سری خنک و هوشیار. می‌دانی، من هرگز نخواسته‌ام موقعیتم را به خطر بیندازم. مگر این مهم نیست که بتوان، در نهایت، نفوذی اعمال کرد؟ تو را با خودم به پاریس آوردم و به‌عنوان دانشجو در ENA نام‌نویسی‌ات کردم و به تو گفتم همه‌چیز را بخوانی، هرآنچه را که می‌توانی دربارهٔ مکزیک بیاموزی، و ساعت‌ها تا پاسی از شب با هم بیدار می‌نشستیم و تو به تمام داستان‌های من دربارهٔ مکزیک، کشورمان، تاریخمان، آداب‌ورسوممان، واقعیت‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی‌مان، اینکه چه کسی کیست، سخنرانی‌ها، ترانه‌ها، فرهنگ عامه، همه‌چیز گوش می‌سپردی.

با آنچه درباره‌اش خواندی و از من آموختی، مکزیکی‌تر از مکزیکی‌ها به مکزیک بازگشتی. خطر همین بود – اینکه تقلیدت لو برود. تو را برای پنج سال به مرز، به سیوداد خوارس، فرستادم. به یاری مقامات آنجا مدارکت را دستکاری کردم و محل تولدت را از کاتالونیا به چیهواهوا تغییر دادم. همه‌چیز در دفتر ثبت اسناد رسمی‌سیوداد خوارس موجود است: پسر پدری مکزیکی و مادری آمریکایی. مدارک آن پدر و مادر خیالی‌ات نیز به‌سادگی جعل شد. همان‌طور که می‌دانی، در مکزیک همه چنین می‌کنند؛ اگر فریب ندهی، به جایی نمی‌رسی.

زمانی که در دوران ریاست‌جمهوری لورنزو تران به وزارت دفاع رسیدم، خود را مطمئن‌تر می‌دیدم و از همین رو تو را به کار گماردم، به جریان امور واردت ساختم و برای رساندن پیام‌هایم، به‌ویژه به دفتر امور داخلی، روانه‌ات کردم. همان‌جا بود که با ماریا دل روساریو گالوان آشنا شدی. آنچه در ادامه رخ داد، اجتناب‌ناپذیر بود. ماریا دل روساریو شیفتهٔ مردان جوان و جذاب است و اگر خیال کند می‌تواند آن‌ها را از نظر سیاسی تربیت کند و پرورش دهد، برپایی رابطه قطعی خواهد بود. او در واقع پیگمالیونی است در دامن.

او می‌دانست که رئیس‌جمهور به لوسمی‌پیشرفته مبتلا است و من نیز، به‌عنوان رئیس امنیت ملی، به‌خوبی باخبر بودم؛ وظیفه‌ام ایجاب می‌کرد که بدانم. هر دوی ما بازی‌های خودمان را پیش بردیم. او تو را به این باور رساند که تمام سرمایه‌اش را روی ریاست‌جمهوری تو می‌گذارد. حالا دیگر حقیقت را می‌دانی: ریاست‌جمهوری، بله، اما تنها برای مدتی کوتاه پس از مرگ تران؛ یعنی دقیقاً به همان اندازه که برای آماده‌سازی مبارزات انتخاباتی و پیروزی هررا نیاز بود. برای رسیدن به این هدف، ناچار بودیم شخصیت‌های قدرتمندی را از میان برداریم؛ همان «متهمان همیشگی»، چنان‌که در فیلم‌ها می‌گویند: تاسیتو د لا کانال، سزار لئون، آندینو آلمازان و ژنرال سیسرو آروسا. باید آن رئیس‌جمهور پیشین دیگر را در ورراکروز از حیله‌اش پیشی می‌گرفتیم و توطئه‌ای را که او پیرامون زندانی مخفی‌اش در قلعهٔ اولوا تدارک دیده بود، خنثی می‌کردیم. باید به تصادف‌های عاطفی آن زن اشک‌ریز بندر، دولسه د لا گارسا، رسیدگی می‌کردیم؛ اما آرام کردن زنان کار چندان دشواری نیست، به‌ویژه وقتی ساده‌دل و شیفته‌اند، همچون دولسه د لا گارسا، یا احمقانه نقشه‌پرداز و گستاخانه هرزه‌اند، همچون جوسفینا آلمازان، یا باهوش‌اند – شاید بیش از آنچه به نفع‌شان باشد – همچون پولینا تاردگاردا؛ زنی که به تو اطمینان می‌دهم دیگر هرگز نامی‌از او نخواهی شنید. یک جزئیات شخصی، شاید حتی رمانتیک: تنها هم‌نشینان احتمالی پولینا در این زمان، در حالی که پاهایش به صندوق اماناتش زنجیر شده است، کوسه‌های ته دریا هستند.

نه، دوست تردیدبرانگیز تو، پولینا تاردگاردا، دیگر کمبود آب ندارد؛ زنی که رازهای بسیار زیادی در سینه داشت و همین ویژگی، تو را به طعمه‌ای بی‌نقص برای باج‌خواهی تبدیل کرد. بیاموز که به هیچ‌کس اعتماد نکنی؛ حتی به من، پدر خودت، نیکولاس، اعتماد نکن. و برای پولینا گریه نکن. کوسه‌های خلیج مکزیک او را خواهند بلعید، اما قلبش دوام خواهد آورد. حسن قلب زهرآگین این است که در برابر آتش و آب رویین‌تن می‌ماند. اگر مایهٔ تسلای خاطر است، به این بیندیش که قلب او چگونه باقی خواهد ماند، همچون پیله‌ای از خون در اعماق دریا.

هنوز هم بند و بست‌های ناگشوده‌ای باقی مانده است، پسرم، مبادا فراموش کرده باشی. دست‌پرورده‌ات، خسوس ریکاردو ماگون، چنان سرخورده شده است که دیگر هیچ تمایل آنارشیستی یا آدم‌کشانه‌ای در او باقی نمانده است. او را به اتهام قاچاق مواد مخدر تبعید کردم و اکنون در زندانی در فرانسه به سر می‌برد. به محض آنکه از هواپیما پیاده شد، برخی از اعضای سورته، که با آن‌ها در ارتباطم، بازداشت‌ش کردند. نگران نباش؛ هزینهٔ بلیت او را، آن هم فرست‌کلاس، خودم پرداختم. پدر و مادرش، دون کاستولو و دونا سرافینا، گمان می‌کنند برای تحصیل به اروپا رفته است. او بسیار جوان است! آن‌ها مدام به خاطر آن «بورسیه» ای که بنا به دستور تو برایش فراهم کرده‌ام از من سپاسگزاری می‌کنند. و دوشیزه آراچلی اکنون اشتراک مادام‌العمر مجلهٔ ¡Hola! را دارد. او از آن زمان تاکنون با هوگو پاترون ازدواج کرده است – یا بهتر بگویم، من شخصاً ترتیب ازدواجشان را دادم –؛ مردی که از ادارهٔ این دیسکوبار تازه‌اش در کانکون سر از پا نمی‌شناسد.

و اما مسئلهٔ دو رقیب رسمی‌مان، ماریا دل روساریو گالوان و برنال هررا.

محاسبات آن‌ها درست است. در انتخابات دموکراتیکی که قرار است در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ برگزار شود، هررا پیروز خواهد شد. هیچ‌کس نمی‌تواند با موفقیت او را به چالش بکشد. و خودِ تو نیز به سبب جایگاه کنونی‌ات از گردونهٔ رقابت بیرون مانده‌ای. هیچ راهی نیست که بتوانی جانشین خودت شوی.

در فاصلهٔ چهارده سال، از بیست‌سالگی تا سی‌وچهارسالگی، با استعداد ذاتی خودت و با راهنمایی و آموزش من، تحصیلاتی چشمگیر اندوختی. اما اکنون ناچارم پندی به تو بدهم. چندان زودرس مباش. اکنون با درخششی بیش از حد، رنگِ واقعی خود را آشکار مکن. به خاطر بیاور پیرمرد چگونه چند بار کوشید تو را بفریبد؛ جنگ شیرینی‌پزی، ماپی کورته، رقص کونگا، پیم-پام-پوم؟ تو هیچ دلیلی نداشتی که دربارهٔ ماپی کورته یا رقص کونگا چیزی بدانی. اما باید جنگ شیرینی‌پزی را می‌دانستی. احتیاط کن. دانشِ نویافته‌ات را بیش از اندازه بزرگ مشمار. هرگز به هیچ‌کس بهانه‌ای مده تا سطحِ زراندودت را خراش دهد و فلزی پست‌تر را در زیر آن کشف کند. موجبِ حسادت دیگران مشو. دربارهٔ دانشِ خود خموش باش. فعالیت‌های غیرقانونی را مهار کن. این کار همیشه موجه نیست. ما هرچه در توان داریم به کار می‌بندیم تا پایگاهِ قدرتِ خویش را تحکیم کنیم. اما کار باید در همین‌جا متوقف شود. چند مرده در این میان؟ تنها هنگامی‌که کاملاً ضروری باشد. تو خود دیده‌ای که این کار چه بر سرِ اعتبارِ آروسا آورد. او چنان غرقِ خودنمایی در کارهای جنایت‌کارانه‌اش بود که هرگز به این نکته نمی‌اندیشید که شاید کسی دیگر بتواند او را در بازیِ خودش شکست دهد، و کسی خودِ سیسرو آروسای بزرگ را به قتل برساند. و مورو؛ او ناچار کشته می‌شد. اما در فرستادنِ «دست تاریک» ویدالس اشتباه کردی؛ او کینه‌توز است و متقاعد شده است که جانشینیِ دودمانی‌اش انتقام‌جویی‌ها را زنده نگاه خواهد داشت. گمان می‌کردی با فرستادنِ او به اولوئا، او را با گناهِ خودت شریک می‌سازی. چنین مپندار. او همان کسی است که می‌تواند تو را شریکِ گناه کند. او برای ما دردسرهایی فراهم خواهد آورد. آنچه اکنون باید انجام دهیم این است که بیندیشیم چگونه می‌توانیم او را به بهترین نحو خنثی کنیم. هدایای زهرآگین، این همان چیزی است که باید نثارِ آن افعی کنیم. از این پس باید او را چنان افسون کنیم که به خواب رود. بی‌حالیِ برخاسته از مقامِ ریاست‌جمهوری فوایدِ خود را دارد، می‌دانی. تران صرفاً بلد نبود چگونه از آن بهره‌برداری کند. باید دریابی چگونه چنان به نظر نرسی که مردی خشونت‌طلب انگاشته شوی؛ مطمئن شو هر خشونتی که به آن متوسل می‌شوی به نامِ «عدالت» انجام گیرد. و مراقب باش لحظهٔ حقیقت را همچنان دور نگه داری. اما یک لحظه نیز گمان مبر که دورانِ خشونت در مکزیک به سر آمده است.

پسرم، پسرم، دلبندم. بی‌گمان عمق احساسات مرا درک می‌کنی؛ احساسات پدری که زنی گران‌بها و بی‌همتا، مادرت را، به استبداد و تعصب ژرف خانواده‌اش، باروسوها، باخت. او آستان شکنندهٔ ژرف‌ترین اشتیاق من بود. بیا تا هر دو این معبد ویران‌شده از دروغ و تظاهر و طمع و غرور طبقهٔ حاکم بی‌وجدان را از نو بسازیم؛ همان طبقه‌ای که خانوادهٔ باروسو نمود بارز آن است و تنها وارثش همین ماریا دل روساریو گالوان تباه‌شده است. گمان می‌کنی بگذارم آرام و بی‌دردسر توطئه کند؟ چرا باید با کسانی که با ما بی‌وجدان‌اند، وجدان داشته باشیم؟

همواره به خاطر بسپار: ماریا دل روساریو از آن بالا آمده است، از همان طبقهٔ اجتماعی مادرت. ماریا دل روساریو را همچون مادرت بدان، اما با ثروتی کلان و بانوی سرنوشتی که از میشلینا دریغ شد. انتقام سرنوشت تلخ مادرت را از ماریا دل روساریو بستان.

من به کار برنال هررا می‌رسم.

تو ساختهٔ دست منی، نیکولاس. وارث من. شریک من. دست در دست یکدیگر پیروز خواهیم شد. این تنها چیزی است که اهمیت دارد: دستیابی به قدرت و حفظ جاودانهٔ آن.

نیکولاس والدیویا، پسرم، قدرت ما را همچون اشتیاقی برای حقیقت پیوند می‌دهد. من و تو قرار است مالک آن حقیقت شویم.

می‌خواهم پند دیگری به تو بدهم. از این پس مگذار هیچ‌کس از افکارت بویی ببرد؛ حتی من. به‌ویژه اگر در سر خیال خیانت به مرا داشته باشی.

به تو قول می‌دهم: در سیاست هر خیانتی ممکن است. یا دست‌کم قابل تصور است.

۶۷

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←