راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۶۳

ماریا دل روساریو گالوان به نیکولاس والدیویا
۲,۴۰۹ واژه — حدود ۱۲ دقیقه مطالعه

«در شب تاریک، غریبه‌ای زیبا…»؛ چنان‌که ترانه می‌گوید. تو، غریبه‌ای؟ کسی که نمی‌شناسم؟ تو مخلوق منی، گلِ دست‌های من، گالاتئهٔ مردانهٔ من. بله، به من مدیونی. بسیار مدیونی. به نظرم، همه‌چیز. همه‌چیز. جز جایزهٔ نهایی. جایزهٔ بزرگ. آن را به کسانی مدیونی که اهمیت کمتری داشتند. برای رسیدن به جایگاه کنونی‌ات از کوتوله‌ها استفاده کردی. چرا؟ از من می‌ترسیدی؟ می‌ترسیدی اگر همه‌چیزت را به من مدیون باشی، تو را به هیچ بدل کنم؟

چیزهای زیادی آموخته‌ای، جز این‌که بدانی به چه کسی باید اعتماد کنی. نیکولاس، تنها کاری که از ما برمی‌آید این است که منش و شخصیت آدمیان را مطالعه کنیم، شاید حتی بیش از اعمالشان. گریگوریو مارانیون دربارهٔ تیبریوس چه می‌گفت؟ این‌که قدرت او را فاسد کرد. نه!

او همیشه شرور بود.

اما می‌بینی، نورِ قدرت چنان

نیرومند است

که آنچه را که همیشه بوده‌ایم، اما در سایه‌ها پنهان کرده بودیم، برملا می‌کند.

قدرت تو و قدرت من، ذات واقعی‌مان را آشکار می‌کند. دو فرصت‌طلب. گانگستر. باج‌گیر. شکارچی. جنایتکار. یقیناً هر دو می‌دانیم که جاه‌طلب‌ترین فرد، همیشه کسی است که کمتر از همه برای خود نمایش بازی می‌کند.

پس مراقب کسانی باش که کمتر به چشم می‌آیند. در آغاز این را به تو گفتم تا فریب تظاهرات تاسیتو د لا کانال را نخوری؛ او شفاف‌ترین سیاستمداری بود که تاکنون شناخته‌ام. تنها چیزی که می‌توانستی به آن اعتماد کنی، بی‌اعتمادی‌اش بود. چگونه مردی چون تاسیتو، چنین ریاکاری، توانست رئیس‌جمهور شود؛ مردی که وانمود می‌کرد در آستانهٔ فقر مطلق است تا یکی از ما به نجاتش بشتابد؟

و سنکای بیچاره؛ او ضدِ تاسیتو بود. هوشش را بر آستین می‌پوشید. او همان چیزی بود که انگلیسی‌های سخت‌گیر بیش از هر چیز از آن بیزارند. بیش از حد باهوش. درخششِ بیش از حد، کسانی را که در سایهٔ میان‌مایگی زندگی می‌کنند، کور می‌کند. سنکا با هوشش مردم را می‌رنجاند، همان‌طور که تاسیتو با ریاکاری‌اش آن‌ها را می‌آزرد.

سنکا از خود انتقاد می‌کرد: «اصول من استوارند، اما عملم فاجعه‌بار است. تنها کاری که اکنون از من برمی‌آید این است که پیر و بدبین شوم.»

نه. او خودکشی کرد. با وجود این‌که هرگز ازدواج نکرد، در حالی که ازدواج، مطمئن‌ترین راه به سوی خودکشی است.

سزار لئون. او را چنین بشناس؛ با کسانی که به کارش می‌آمدند، محتاط و باصلحه بود، اما با آن‌ها که تحقیرشان می‌کرد، بی‌پروا و بی‌رحمانه تاخت. سرانجام همین بی‌پروایی پیروز شد. در ژرفای قلبش مردی احساساتی بود، اما بیرون از دنیای سیاست، خود را بیگانه و سرگردان می‌یافت؛ گویی سرزمینی که در مقام ریاست در آن زیسته بود، تنها سرزمینی بود که در جهان وجود داشت. اگر در نمایشنامه‌ای می‌بود، این سخن، آخرین دیالوگ او می‌شد: «من با سرنوشت چونان برابری سخن گفتم. بخت را به مبارزه طلبیدم و گفتم: جرئت می‌کنی، ای سلیطه؟ من در برابر نیکی مصون هستم و از آن بدتر، در برابر شرارت نیز نفوذناپذیرم.»

آیا می‌دانستی که او همیشه گیوتینی مینیاتوری در جیبش حمل می‌کند و با آن چنان بازی می‌کند که مردان دیگر با آلت تناسلی‌شان بازی می‌کنند؟

در مقابل، رئیس‌جمهور لورنزو تران

بیش از حد

محتاط بود. یا بسیار اندک سخن می‌گفت یا اصلاً سکوت می‌کرد. آری، واکنش‌های عضلانی بی‌نقصی داشت و دقیقاً به همین سبب در مدیریت روابط عمومی‌استاد بود. می‌دانست که در مکزیک، نیروهای طبیعت با ما هستند. اگر زلزله نباشد، سیل است؛ یا خشکسالی یا طوفان. در مکزیک، بلایای طبیعی به سودهای عمومی‌بدل می‌شوند. تمام کاری که یک رئیس‌جمهور باید بکند این است که در محل فاجعه ظاهر شود و سپس دوباره ناپدید گردد. بدین‌گونه است که از رویارویی با مسائل بنیادین می‌گریزد.

اما به من بگو، آیا هرگز کسی نامحسوس‌تر از اونسیمو کانابال، رئیس کنگره، وجود داشته است؟ همان فراریِ توالت‌های عمومی. مردی متوسط، مطیع، شرمسار از پیکر زشت و پیشینهٔ فروتنانه‌اش. اما مگر عیسی در طویله متولد نشد؟ هیچ‌کس گمان نمی‌برد که پادشاه‌سازِ واقعی در این جانشینی، همان اونسیمو کانابالِ پیر و بیچاره باشد.

و هیچ‌کس نمی‌دانست که او با دوست عزیز تو، پائولینا تاردگارد، هم‌دست شده است؛ افعی‌ای که می‌تواند بهشت را با رنگ‌های دوزخ بازرنگ کند. و من گمان می‌کردم این منم که بدل مادام دو منتنون هستم، همان معلم شاهزادگان که سرانجام با پادشاه ازدواج کرد! آیا من نیز باید چنین کنم؟ چونان مادام دو مونتسپان، معشوقهٔ دیگر لویی چهاردهم، به صومعه‌ای پناه ببرم تا راه و رسم روسپی‌گری را به راهبه‌های جوان بیاموزم تا از من بهتر شوند؟ یا گمان می‌کنی با قدرت کنونی‌ات، نیکو، می‌توانی به‌گونه‌ای مانع روند جانشینی شوی؟ مانع انتخاباتی در ۲۰۲۴ که سوگند می‌خورم برنال هررا را به ریاست‌جمهوری می‌رساند؟ آری، برنال هررا. برای خیر و صلاح کشور، نیکولاس. چرا که برنال محتاط است؛ البته اگر معنای «احتیاط» را تدبیر، دوراندیشی، ظرافت، حسن 판단 و نیز استفادهٔ سنجیده و هوشمندانه از نیرویی بی‌رقیب بدانیم.

من و تو با هم خواهیم جنگید، نیکولاس والدیویا، چرا که نمی‌توانی مرا بفریبی. تو اکنون چیزی نیستی جز رئیس‌جمهوری جانشین تا سال ۲۰۲۴. گمان کردی جاه‌طلبی‌ات را حس نمی‌کنم؟ تو نمی‌توانی جانشین خودت شوی، اما می‌توانی خودت را جاودانه کنی؛ و این همان چیزی است که مرا می‌ترساند. طرحی عظیم و تکان‌دهنده از سوی تو برای ماندن در قدرت.

تو زرادخانه‌ای از بهانه‌ها در اختیار داری: بحران اقتصادی، قیام‌های انقلابی درونی، تهاجم خارجی، خلأ قدرت. برای حفظ جایگاهت چه کاری است که انجام ندهی! هر کاری می‌کنی، مگر آنکه بخواهی برای جایزهٔ صلح نوبل نامزد شوی. و یقین بدان که همین جاه‌طلبی، زخمی‌جبران‌ناپذیر بر پیکرت خواهد نشاند. فارغ از این‌ها، من از تو می‌ترسم. اکنون نبرد بر سر این است. من و برنال هررا هر آنچه لازم باشد خواهیم کرد تا تو در سال ۲۰۲۴ ریاست‌جمهوری را رها کنی؛ هر آنچه لازم باشد، حتی امر محال. همان‌گونه که تو نیز هر چه لازم و حتی محال باشد خواهی کرد تا برای همیشه بر تخت عقاب تکیه زنی.

تو لورنزو تران نیستی؛ مردی نیک و دموکرات که عاشق قدرت نبود. آه، ما همواره به چهره‌ای باوقار و شریف نیاز داریم تا نکبت باقیِ ما را تطهیر کند. اکنون آن مرد برنال هررا است، همان‌طور که پیش‌تر لورنزو تران بود، اما او بیمار بود. تو گمان می‌کنی تا ابد ادامه خواهی یافت. اعتراف می‌کنم که یک فضیلت داری: تو نماد خون تازه‌ای. اما به‌زودی پیر خواهی شد؛ درست همان لحظه‌ای که شروع کنی به ریختن خون دیگران، کاری که اگر بخواهی در قدرت بمانی، حتماً خواهی کرد. اما بهای خون را به یاد داشته باش: تلاتلولکو، دوم اکتبر ۱۹۶۸. تنها یک شب به طول انجامید، اما سایه‌ای بلند بر تاریخ افکند.

امروز تو را ستایش می‌کنند چون جوان و پاکی؛ دلیلی برای امید، شایستهٔ جایگاهت. اما در نهایت، قدرت تو را فاسد خواهد کرد؛ این را از من بشنو. تو نمی‌دانی چگونه در برابر وسوسه مقاومت کنی. من تو را می‌شناسم؛ نمی‌دانی کجا باید بازایستی. و این را نیز به شکلی کارآمد و شاید اندکی شتاب‌زده، از همان بدو ریاست‌جمهوری‌ات به اثبات رساندی: تاسیتو را کنار زدی، سزار لئون را به تبعید بازگرداندی، سیسرو آروسا ترور شد، آندینو آلمازان را در ملأ عام رسوا کردی و مورو را با مراسم تشییع و تابوت، برای همیشه به خاک سپردی؛ پیکری آکنده از گلوله‌های آن ماجرای کوچک در وراکروز، همان حادثه‌ای که پیرمرد را از دلیل هستی‌اش محروم کرد، چرا که بدون راز مورو، او تنها پیرمردی رقت‌انگیز است که دومینو بازی می‌کند. با این همه، هنوز باید با کابینه‌ای که از لورنزو تران به ارث برده‌ای روبه‌رو شوی و با رؤسای محلی در سراسر کشور. ببینم چه می‌کنی؛ من تماشایت خواهم کرد.

می‌دانی، نیکولاس، مرد می‌تواند از سیاست کناره بگیرد، اما پیامدهای کنش‌های سیاسی‌اش همواره باقی می‌مانند. تو این را می‌دانی، و دقیقاً همین خواهد بود تنگنای تو. حفره‌های اشتباهاتت – و شاید جنایاتت؟ – را خواهی پوشاند، اما به‌ازای هر حفره‌ای که بپوشانی، سه حفرهٔ دیگر نمایان می‌شوند. این است آنچه «پیامد» می‌نامند. انفعال رئیس‌جمهور Terán (تران) را همین توضیح می‌دهد. او نمی‌خواست با «پیامدها» روبه‌رو شود؛ می‌خواست بازنشسته شود و در آرامش زندگی کند. سپس سرطان خون گرفت، لوسمی‌همراه با آمفیزم ریوی. با این حال، همواره می‌ترسید که «پیامدهای» کارهایش – یا بی‌کاره‌گی‌اش، که خود نوعی کنش است و شاید خطرناک‌ترین نوع آن – تا مدت‌ها پس از روزهای حضورش بر تخت عقاب، گریبانش را بگیرد. سرنوشت مداخله کرد. باید منتظر بمانیم و ببینیم تاریخ او را چگونه ثبت می‌کند.

تاریخ. تو هنوز چیز زیادی نساخته‌ای، Valdivia (والدیویا). به خاطر داشته باش که بر کشوری ویران‌گر حکومت خواهی کرد که از خود محافظت می‌کند و با روان‌شناسی‌های دروغین و حساسیتی نسبت به هنر و مرگ – که زادهٔ رنج است – خود را می‌فریبد. سعی کردی با میانه‌روها مدارا کنی. وقتی هیچ‌کس نبودی، چارهٔ دیگری نداشتی. اما اکنون در دل خود پرورش می‌دهی – و اعتراف می‌کنم که من تو را به این کار تشویق کردم – آنچه را که آلمانی‌ها می‌نامند

dunker-instinkt،

همان میل عمیق اما بسیار بدفهمیده به داشتن قدرت و به‌کارگیری آن با سبک و سیاق.

می‌گویند سبک است که انسان را می‌سازد. سبک همه‌چیز است.

و زیبایی؟ آیا زیبایی هم بخشی از سبک است؟ نه. فقط احمق‌ها چنین باور دارند. زیبایی، همچون سبک، مسئلهٔ اراده است. زیبایی نیز قدرت است. به من بنگر، ای مغلوبِ من. گمان می‌کنی هر صبح به آینه نگاه نمی‌کنم؟ بدون آرایش؟ فکر می‌کنی خودم را می‌فریبم؟ من یک کوکت هستم: تمام تلاشم را می‌کنم تا بقیهٔ جهان را بفریبم. به تو گفتم چهل‌وپنج سال دارم یا چهل‌وهفت سال؟ به یاد نمی‌آورم. حقیقت ندارد. من چهل‌ونه سال دارم. واقعیت این است که باید هر صبح زیبایی‌ام را از نو خلق کنم، مانند کسی که تابلویی می‌کشد، طرحی می‌آفریند، یا شاید با تعبیری تحقیرآمیزتر، آگهی‌بازاری را شکل می‌دهد. چه متقاعدکننده باشم و چه نباشم، می‌خواهم ستایش شوم تا بتوانم آنچه را می‌خواهم به دست آورم. ستایش‌شده، اما دست‌ناپذیر. دوست دارم تندیسی باشم.

می‌دانی یکی از معشوق‌هایم زمانی به من چه گفت؟ «مشکل تو این است که در ظاهر چنان زیبایی، که لابد در باطن باید هولناک باشی.»

پاسخ دادم: «نه، مشکل زیبایی این است که تو را به سکس محکوم می‌کند، و مشکل سکس این است که هرچند لذت‌بخش است، اما نمی‌تواند خبرهای بد را به خبرهای خوب تبدیل کند.»

گفت: «اما شاید با وجود همهٔ آن بدی‌ها، همین زیبایی نجاتت دهد.»

به او گفتم: «می‌خواهم با وجود همهٔ خوبی‌ها، خودم را نجات دهم»؛ و او را برای همیشه در سرگشتگی رها کردم و واداشتم از هر آنچه نمی‌فهمید – که بسیار بود – بگریزد.

مرا می‌فهمی، نیکولاسِ کوچک و بیچارهٔ من؟ درست به من نگاه کن. سن، قاتلِ بی‌کیفرِ زنان است. تو از من جوان‌تری. شرط می‌بندم گمان می‌کردی می‌توانی از مزایای بلوغ من بهره‌مند شوی و شاید آخرین سکسِ خوبِ زندگی‌ام باشی.

آیا دیروز توهماتت از کف رفت، عزیزِ احمقِ من؟

تو را روزی دیدم که در San Lázaro برای ریاست‌جمهوری سوگند یاد می‌کردی، و لبخندی خطرناک را دیدم که پیش‌تر هرگز ندیده بودم. ترسیدم. آن بیشتر لبخندِ فریب بود تا لبخندِ قدرت؛ لبخندِ یک شرورِ واقعی. لبخندی که می‌گفت: «همه را گول زده‌ام.» همان‌جا بود که تصمیم گرفتم تو را به‌خاطر همهٔ رنج‌هایی که کشیده‌ام به عذاب بکشم، هرچند تو هرگز آسیبی به من نزده بودی.

تصمیم گرفتم تو را دلیل همهٔ بدی‌هایی کنم که در زندگی تجربه کرده‌ام؛ تو قرار بود کیسه‌ای باشی که همهٔ رنج‌هایم را در آن بریزم، حتی اگر تو علت آن‌ها نبودی.

همان‌طور که تماشایت می‌کردم که شالِ عقاب و مار را می‌بستی، با خود اندیشیدم: «نیکولاس والدیویا بزرگ شده است. اما عشقش کوچک است. او مردی است که نمی‌داند چگونه عشق بورزد.»

تو را در یک لحظه خواندم، چون کتابی باز. در زندگی تو عشقی نیست. پدر، مادر، خانواده. دوست‌دخترها. معشوقه‌ها. تو مانند جزیره‌ای در میان رودخانه‌ای عظیم هستی؛ گرفتارِ جاه‌طلبی، بی‌آنکه هرگز پیوندی عمیق با کسی برقرار کنی. آب‌های رودخانه تو را می‌لیسند، اما تو نمی‌توانی در آن‌ها غوطه‌ور شوی.

به من بگو، آیا فقدانی از عشق را می‌شناسی که با تجربهٔ محبوب بودن درمان نشود؟ این وعدهٔ من بود. راهی را به تو نشان دادم که به من می‌رسید. اما تو از مسیر خارج شدی. همه‌چیز را به تعویق انداختی. مرا تحقیر کردی. «به دست آوردن قدرت» را از «به دست آوردن قدرت به لطفِ اجازهٔ او» جدا کردی. گمان می‌کنی می‌توانم تو را برای این کار ببخشم؟

می‌خواهم همان‌گونه رنج بکشی که من کشیده‌ام. می‌بینی چقدر صادقم؟ می‌بینی چگونه خود را پست می‌کنم؟ می‌بینی چگونه می‌گذارم شور و اشتیاق مرا با خود ببرد و بر عقلِ سلیم و آرامِ جفتِ واقعی روحم، برنال هررا، پیشی بگیرم؟ اما یک چیز را بفهم. می‌خواهم تو را به‌خاطر همهٔ رنج‌هایی که از بدو تولد کشیده‌ام به عذاب بکشم، نه به این دلیل که تو به من آسیبی زده‌ای، و نه به این دلیل که برای لحظه‌ای باور دارم تو هرگز مرا دوست داشتی، یا من تو را.

تو به قرارمان پایبند ماندی، به همان قرارِ پیشِ پنجره‌ام، درست همان‌گونه که در ژانویه کرده بودی.

دیشب، وقتی مرا در پنجره دیدی، دلت سوخت؟

از اینکه دوباره مرا برهنه دیدی، رنج بردی؟

دیدنِ من در آغوش مردی دیگر، آزارت داد؟

آیا آه‌های ارگاسمم و ناله‌های لذتم را شنیدی که با گریهٔ درختان درهم‌آمیخته بود؟

تو کارها را به تعویق انداختی. مرا ببخش. همیشه به من می‌گفتی که چقدر او را می‌پسندی. نباید می‌گفتی. من او را از تو گرفتم. کارت‌هایت را خوب بازی کردی؛ همه را، جز همین یکی.

آیا باید از تو سپاسگزار باشم که مرا با بهترین و زیباترین معشوقی که تا به حال شناخته‌ام آشنا کردی؟ کسی که بی‌شرمانه مقعدم و کلیتوریسم را می‌لیسد، انگشتانش را به درونم می‌راند و دو بار مرا به اوج می‌رساند، با زبانش و با آلتش، در حالی که فریاد می‌زند و التماسم می‌کند تا مقعدش را لمس کنم؛ همان چیزی که تمام مردان در نهان تمنا می‌کنند تا سریع‌تر و شدیدتر ارضا شوند؛ مقعد، نزدیک‌ترین نقطه به پروستات، حفرهٔ پنهان‌ترین، ناگفته‌ترین و کم‌خواسته‌ترین لذت‌ها.

او این را از من طلب می‌کند.

«انگشتت را… در مقعدم بگذار، ماریا دل روساریو. خواهش می‌کنم، کاری کن ارضا شوم…»

تیره، بلندقامت، عضلانی، مهربان، خشن، پرشور و جوان…

چه معشوق شگفت‌انگیزی به من بخشیدی، نیکولاس! از همان آغاز با من به صمیمیت سخن گفت!

اما سخت از او برحذر باش.

خوسوس ریکاردو ماگون باورش شده است که تو می‌خواهی او را بکشی.

این آخرین پند من است: گمان می‌کنم تو همان کسی هستی که باید مراقب باشد او تو را نکشد.

جنایاتی که از ترسِ کشته‌شدن رخ می‌دهند، به مراتب رایج‌تر از جنایاتی هستند که از میل به کشتن برمی‌خیزند.

مرا به‌عنوان معشوقه‌ات فراموش کن و به‌عنوان رقیب سیاسی‌ات از من بترس.

و حالا برو. تو بیهوده به دنبال شکافی در روح من می‌گردی. هرگز آن را نخواهی یافت، زیرا وجود ندارد. مگر من با دیگران تفاوتی دارم؟ کیست که مالک روح خویش باشد؟ آن کس که چنین می‌پندارد، تنها خود را می‌فریبد. ما نمی‌توانیم «باشیم». ما در مسیرِ «شدن» هستیم. ما تسلیم واقعیت نمی‌شویم، بلکه آن را خلق می‌کنیم. برو، موجود کوچک،

mon choux…

۶۴

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←