بانوی زیبای من، نمیخواهم پافشاری کنم، اما احساس میکنم زمان آن فرا رسیده است که به وعدهای که در نخستین دیدارمان به من دادی، جامهٔ عمل بپوشانی. من همانم که هستم و شرط تو نیز همین بود، مگر نه؟
«نیکولاس والدیویا: آن زمان مال تو خواهم شد که رئیسجمهور مکزیک شوی.» به همین دلیل است که اکنون زیر پنجرهات ایستادهام. شیفتهٔ این ناز و عشوههایت هستم. آیا پیش از آنکه درهای خانهات را به روی من بگشایی، باز هم همان آیین نخستین را تکرار خواهیم کرد؟ باشد، من با هر هوس تو همراه میشوم. تو حق داری هر چه از من میخواهی طلب کنی. پیشگوییات به حقیقت پیوست؛ همانطور که در ژانویه با جسارت پیشبینی کردی، من رسیدهام. یا شاید بهتر است بگویم، همانطور که وعده داده بودم.
میدانم که جایگاه کنونیام را نه مدیون ماریا دل روساریو گالوان، بلکه مدیون زنجیرهای از حوادث هستم که هیچکس در آغاز این سال سرنوشتساز (یا بسیار خوشاقبال) نمیتوانست پیشبینی کند. بار دیگر میبینم که نیاز، محصول تصادف است. اما گمان مکن که این امر ذرهای از سپاسگزاری من بکاهد؛ برعکس. من بدون هیچ تعهدی، پاک و رها، نزد تو آمدم. آموزش سیاسیام را مدیون تو هستم. من همان شاگرد ممتازی هستم که آمده است تا جایزهٔ آموزگارش را به او بازگرداند. آیا اکنون میتوانم آموزشهای اروتیک خود را در بستر او به کمال برسانم؟
بر طبق دستورات تو پیش میروم. امشب باز به جنگلهای اطراف خانهات بازمیگردم و از آنجا تماشایت میکنم که در برابر پنجرهای روشن، جامه از تن میزدی. نشانهای به من بده. چراغهای دیگر را خاموش کن و شمعی افروز، گویی در یکی از آن فیلمهای معمایی قدیمیهستی؛ و آنگاه من به سوی «بسترهای نبرد، آن دشت نرم» خواهم آمد.
مشتاقانه،
ن.
۶۳