آقای وزیر، دوست گرامی، در راستای اصول جمهوری و منطبق با مادهٔ ۸۹، بند ۶ قانون اساسی، بدینوسیله به استحضار میرسانم که در ساعات آغازین بامداد امروز، حکم اعدام ژنرال دون سیسرو آروسا را اجرا کردم؛ او به جرم شورش و تلاش برای براندازی دولت قانونی این کشور، توسط دادگاه نظامیویژهای که برای رسیدگی به این وضعیت اضطراری تشکیل داده بودم، محکوم شده بود. این اقدام را با این اطمینان انجام دادم که در غیاب رئیسجمهور قائممقام، پس از فقدان هولناک رئیسجمهور لورنزو تران، رفتار من مورد حمایت و تأیید کامل شما قرار خواهد گرفت.
شما بههماناندازهٔ من میدانید که گاه زمانهایی پیش میآید که نیروهای مسلح ناگزیرند با سرعت عمل کنند، مشروط بر آنکه این اقدامات در راستای پاسداری از نهادهای جمهوری ما باشد.
قصد مجرمانهٔ ژنرال سیسرو آروسا در نامههای متعددی که از آغاز بحران در ژانویه برایم فرستاده است، آشکار است؛ نامههایی که با بیباکیای نوشته شدهاند که جز به مستیِ روح نمیتوانم آن را به چیزی نسبت دهم. من که خوانندهٔ هر دو کلاوزویتس و ماکیاولی هستم، نمیتوانم در اینجا اصطلاحات آن آلمانی را وارونه نکنم و خاطرنشان نسازم که سیاست، ادامهٔ جنگ با وسایلی دیگر است. و دربارهٔ متفکر فلورانسی نیز خواهم گفت که بهتر است در زمان صلح تدابیر پیشگیرانه اندیشیده شود تا در زمان جنگ غافلگیر شویم. تهدیدی که از کوشش کودتایی ژنرال آروسا برخاسته بود، بهطور کامل از میان رفت.
با تأسف به اطلاع میرسانم که ژنرال آروسا در بستر، در میانهٔ رابطهای نامشروع با ژوزفینا آلمازان، همسر وزیر محترم خزانهداری ما، آندینو آلمازان، یافت شد. ژنرال کوشید اسلحهای را از زیر بالش خود بردارد و این امر، چنانکه حدس میزنید، واکنشی تند از سوی مردانی که برای بازداشت او اعزام شده بودند، برانگیخت. متأسفانه گلولهها خانم آلمازان را نیز در امان نگذاشت؛ جسد او سپس به همسرش تحویل داده شد، همسری که استعفایش، اگر اشتباه نکنم، باید هماکنون در اختیار شما باشد.
آقای وزیر، اطمینان دارم که تصمیم مرا برای بیرونکشیدن پیکر مجروح ژنرال سیسرو آروسا از بستر و انتقال او در آخرین ساعات عمرش به مقر فرماندهی منطقهٔ نظامی۲۸ در Mérida درک و پشتیبانی خواهید کرد. در آنجا پیکرش را ایستاده به دیوار تکیه دادند تا بتوان او را به شیوهای که شایستهٔ شایستگیهای نظامیانکارناپذیرش باشد، به قتل برسانند. مایلم بگویم که ترسیده بود. نترسیده بود. نه از آن رو که شجاع بود؛ چرا که در آن لحظه شجاعت برای او ممکن نبود: دیگر تفنگی نداشت که با آن حقیقت خویش را بر زبان آورد.
آخرین سخنش از روی بستر این بود: «هیچکس مرا بازیچه نمیکند.»
سپس، هنگامیکه آخرین جرعههای هوا را فرو میبلعید و پیکرش به دیوار تکیه داشت، توانست بگوید: «شما را چه شده است؟ شلیک کنید! یا مگر جگرش را ندارید؟»
با احترام، و در اذعان به تعهد خویش برای ارائهٔ گزارشی وفادارانه از وقایع مذکور، همچون همیشه، امروز و در هر شرایط آیندهای که برای شما و ملت ما سودمند بدانم، در فرمان شما باقی میمانم.
ژنرال موندراگون فون برتراب، DEM
پینوشت: Yucatán سرشار از گودالهای سنگی و غارهای زیرآبی است. آروسا به گوری آبی رفت.
۶۰