پس، خربزهٔ کوچک و عزیز من، میخواستی با کمک من رئیسجمهور شوی؟ یعنی اول باید به دودی غلیظ و کامل بدل میشدی تا دنیا را بفریبی، و بعد من و تو پیمانی میبستیم تا همسرم، Andino Almazán (آندینو آلمازان)، رئیسجمهور موقت شود تا او تو را بر تخت عقاب بنشاند؟ پس قرار بود من همسرم را بفریبم و چنان وانمود کنم که گویی برای رئیسجمهور کردنش تلاش میکنم؟ آیا ممکن است واقعاً به تو و بدبینیات اعتماد کرده باشم تا مرا به جایی برسانی که میخواستم؟
«اخلاقیات من در برابر نبوغام حقیر است»، این را در حالی در گوشم نجوا کردی که بازدم متعفنت را به من میدمیدی.
بگذار بلند بخندم به این غرور تو، ای احمقِ مشمئزانگیز. تو همواره زیرپاییِ سیاست مکزیک بودهای. میگویند پیشهٔ اشتباهی را برگزیدهای؛ که باید کشیش میشدی، نه سیاستمدار.
«اشتباه میکنی. او هر دو است.»
این چیزی بود که همسرم گفت، وقتی به من خبر داد که وزیر کشور، Valdivia (والدیویا)، با آن طرح MEXEN تو را از بیضهها گرفته است، و او ناچار شده به آندینو التماس کند تا مطمئن شود خزانهداری این موضوع را مخفی نگه میدارد… و حالا، گویی اینها کافی نبود، میخواهی با یک کلاهبرداری مالی جدید، همسرم را هم به لجن فساد خود بکشی.
تو کشیشی. تو سیاستمداری. اما در عین حال، یک احمقی.
به عبارت دیگر، تو تکهگوهی هستی و تنها تسلای تو این است که در این کشور لعنتی، گوه، چاپلوسها را جذب میکند، درست مثل مگسها. تاریخ تو را چگونه به یاد خواهد آورد، تاسیتوی بیچاره؟
«تاسیتو د لا کانال؟ کسی که با گوارشاش مشکل داشت. عمهای قدیس. پدری دچار زوال عقل. سری طاس. ناخنهایی که بلندتر از دیدِ چشمانش بودند. کابوسهای برنامهریزیشده.»
«آیا همجنسگرا بود؟»
«تا جایی که میدانم، نه.»
«اما مجرد بود.»
«این چیزی را ثابت نمیکند.»
«با چه کسی میخوابید؟»
اوه، ای پستفطرت، برای من فرقی نمیکند که تو را به هر منشی یا پیشخدمتی بچسبانند، اما نمیخواهم هیچکس نام مرا در کنار تو ببرد. به تو هشدار میدهم. نمیخواهم بشنوم که کسی بگوید: «البته. او با خوزفینا آلمازان، همان «لا پپا»، میخوابید، میدانی که… »
گمان میکردی تا این حد برای دفاع از تو پیش میروم، ای بازنده؟ تو برای رسیدن به اوج چه کارها که نکردی؟ خیال میکنی ندیدهام که چگونه با رئیسجمهور مرحوم تلفن میزدی (آن زمان که تلفن داشتیم، ای پستفطرت)، و چطور هنگام صحبت ایستاده بودی و هر بار که میگفتی «بله قربان!»، پاشنههای کفشهایت را به هم میکوبیدی؟ خیال میکنی ندیدهام که تهِ سیگارهایی را که در نهایت باعث مرگ رئیسجمهور لورنزو تران شدند، برایت نگه میداشتی؟ خیال میکنی ندیدهام که مقابل آینه ایستاده بودی و میگفتی: «هیچچیز بیش از امیال من، مرا تعریف نمیکند. آنها یگانهاند. تنها از آنِ من و من!»
آه، وقتی به این میاندیشم که چگونه مهملاتت و تظاهرات توخالیات را تحمل کردم. من داشتم روی تو کار میکردم، درست همانطور که در یوکاتان میکنند؛ از تو استفاده میکردم تا به همسرم کمک کنم—من همیشه همسر وفادار آندینو آلمازان بودم، حتی آن زمان که اجازه میدادم باسنم را بلیسی، ای کرم. نگاهی به خودت در آینه بینداز. واقعاً فکر میکنی زنی میتواند عاشق تو شود، عزیزِ زیبای من؟ خیال میکنی دلم نمیخواست از خنده خودم را خیس کنم، وقتی بعد از ارگاسمهای رقتانگیزت میگفتی: «جاهطلبی مرا میبلعد. میخواهم ردی از خود بر دیوار زمان به جای گذارم و تمام آنچه دارم، همچون شیری، چنگالهایم است»؟
چه دراماتیک، عزیزم! خدایا، چه چیزهایی را تحمل کردهام! و تمام اینها برای آندینو بود، تا در راه رسیدن به ریاستجمهوری یاریاش کنم، تا میان او و ضدش، ژنرال سیسرو آروسا، اتحادی برقرار کند و سپس ضربه بزند. رئیسجمهور آلمازان—و نه رئیسجمهور موقت، بلکه رئیسجمهور برای شش سال، با کمک کودتای آروسا. نقشهٔ واقعی این بود، نه نقشههای تو، ای تفالهٔ نکبتبار. من حتی با آروسا خوابیدم و از تو بهعنوان پوششی استفاده کردم تا باور کنی تمام این دسیسهها به نفع توست. آه، من و آروسا چقدر به تو خندیدیم! ژنرالِ من—او مردی است که واقعاً میداند چگونه سکس کند. نه مثل تو، ای کرم…
ژنرال به من گفت: «مراقب باش. شاید کرم باشد، اما به خاطر داشته باش که وقتی کرمها را از وسط میبری، باز هم به تکاپو ادامه میدهند.»
میدانی، بهترین بخش تمام اینها این است که هیچکس هرگز باور نخواهد کرد که زنی لذیذ و سکسی از یوکاتان مثل من، بخواهد موجود کثیفی چون تو را در تختش بپذیرد.
و یک چیز دیگر میدانی؟ دارم با تو صادق میشوم چون ذرهای برایم اهمیت ندارد اگر این نامه را به تمام دنیا نشان دهی. تو دیگر هیچ اعتباری نداری. هر چه بگویی یا بکنی، تقلب تلقی خواهد شد، تقلب، تقلب… این همان چیزی است که روی کلهٔ هندوانهایات نوشته شده: دروغگو و دزد.
«من سیمای یک زاهد و منش یک عیاش را دارم.»
این نخستین چیزی بود که به من گفتی، ای لجن. این کارتِ شناساییات بود. بهزحمت خندهام را مهار کردم. آماده بودم همهٔ مهرههایم را به بازی بگیرم. با ژنرال، تا او لورنزو تران (Lorenzo Terán) را بیکفایت اعلام کند، او را از مقامش برکنار کند و آندینو (Andino) را رئیسجمهور موقت منصوب کند. آنگاه او را چون عروسکی در آن جایگاه رها میکردیم، در حالی که من و آروسا (Arruza) با هم بر کشور فرمان میراندیم. تو گزینهٔ دوم بودی؛ برای وقتی که شاید «به لطف شایستگیهای خودت» به ریاستجمهوری میرسیدی (هرچه باشد، در این زندگی هر چیزی ممکن است) یا کنگره تو را رئیسجمهور و آندینو را تنها موقت برمیگزید. چقدر دوام میآوردی؟ تا وقتی که من و ژنرال میخواستیم، نه یک لحظه بیشتر.
یا در بدترین حالت، تو در مقام رئیسجمهور موقت از آندینو برای ریاستجمهوری حمایت میکردی و آروسا از پشتِ تخت فرمان میراند.
میبینی؟ این بازی شطرنجی بود که در آن من وزیر بودم، آروسا شاه، آندینو فیل و تو، تو آن پیادهٔ لعنتی بودی.
بدرود، تاسیتو (Tácito) بیچارهام. از سوراخی بیرون خزیدی و حالا درست به همانجایی برمیگردی که از آن آمده بودی. و به نیکولاس والدیویا (Nicolás Valdivia) بگو که ایدئالها اهمیتی ندارند، که اعتقادات حتی یک پشیز هم نمیارزند. به ما بگو طرفِ چه کسی هستی؛ تنها همین است که اهمیت دارد.
آه، راستی، والدیویا ورود تو را به هر ادارهٔ دولتی ممنوع کرده است. جهت اطلاعت گفتم.
۵۶