جناب آقای د لا کانال: مختصر خواهم نوشت. این نامه را خوسوس ریکاردو ماگون، که اعتمادم به او مطلق است، به دست شما میرساند. وقت را تلف نمیکنم و به اموری که من و شما پیشتر از آنها آگاهیم نمیپردازم؛ تنها میخواهم هشدار دهم که اسناد محکومکننده در اختیار من است و بهخوبی از آنها محافظت شده است.
کسی با هوشمندیِ انکارناپذیر شما، بهراحتی خواهد فهمید که چرا قصد ندارم این اسناد را علنی کنم. اگر این مدارک فاش شوند، هرگونه جاهطلبی سیاسی در سطوح بالا برای شما به پایان خواهد رسید؛ رسواییای از این دست، نامزدی شما را بهشدت مختل میکند. رئیسجمهور تران از این موضوع آگاه بود. رقیب شما، برنال هررا، وزیر کشور پیشین که من افتخار دارم جایگاهش را پر کنم، میداند. ماریا دل روساریو گالوان نیز، که با او به شیوهای چنان ناجوانمردانه رفتار کردید، میداند؛ اما او با آن ذهن سیاسیِ تیزبینش دریافته است که بهتر است شما را از دست بدهد، آقای د لا کانال، و شاهد بازنشستگی شما از زندگی سیاسی باشد. در مقابل، ما که از معاملات ناپسند شما باخبریم، سکوتی محتاطانه پیشه خواهیم کرد.
این اوراق به یک دلیل ساده در گاوصندوق باقی میمانند: چرا که افراد بسیار زیادی را محکوم میکنند. بانکداران، مدیران و بازرگانانی که برای کشور، در مسیر تحریک رشد اقتصادی، بسیار مفیدتر از آناند که گناهانشان را در زندان آلمولویا پاک کنند. هرچه باشد، لغزشهای آنها در قرارداد MEXEN واقعاً به کجا ختم میشد؟ آنها تنها جویهایی بودند در رودخانهای خروشان از سرمایهگذاریها، شاخههایی از رود سرمایه و پساندازهای حیاتی که کشور برای پیشروی به آنها نیاز دارد.
در اینجا دو چیز هست که باید میان آنها ترازو بگذاری: از یک سو، پیشرفت مکزیک و از سوی دیگر، گناه تو. کدامیک سنگینتر است؟ خواهی گفت که تو تنها مقصر نیستی. اما آیا آنقدر کینهتوزی که همدستانت را نیز با خود به قعر بکشی؟ من اما بر این باورم که اگر همگان خویشتنداری پیشه کنند و سکوت اختیار کنند، برای همهٔ ما بهتر خواهد بود. همچنین گمان میکنم ایدهٔ خوبی باشد که تعطیلاتی طولانی بگیری؛ حتی پیشنهاد میکنم تعطیلاتی ابدی. یقیناً Acapulco وسوسهانگیزتر از Almoloya است. و نه تو و نه من، هیچکدام به دوستان کوچک و شرور تو چیزی نخواهیم گفت. چرا رهایشان نکنیم تا در آرامش بمانند؟ آنچه من خواهم کرد، ترویج قوانینی سختگیرانهتر برای مدیریت شرکتهای دولتی و خصوصی است، تا کلاهبرداری و معاملات متکی بر اطلاعات محرمانه ریشهکن شود، دسترسی به دادههای حسابداری شرکتها تضمین گردد و برای PDGها (ببخشید که از واژهٔ فرانسوی استفاده میکنم، یعنی Présidents
Directeurs Généraux
یا همان مدیران ارشد) که هفتهها پیش از سقوط قیمتها سهام را به بهای گزاف میفروشند، مجازاتهای شدیدی در نظر بگیرم؛ همانهایی که میدانند کسانی چون Bush Jr. و Cheney پستفطرت، با بهرهگیری از قیمتهای بادکرده، بهموقع بیرون میروند و سرمایهگذاران خرد را در برابر ضربه رها میکنند. درست مانند آن زن، Penélope Casas، که در دفتر تو کار میکرد. به یادش هستی؟
پیشنهاد میکنم برای این دزدان شرکتی، اصلِ گناه
jure et de jure
(به حکم قانون) برقرار شود، تا این خودشان باشند که باید در دادگاه بیگناهیشان را به اثبات برسانند. تکرار میکنم: من از سرمایهگذار خردی حمایت خواهم کرد که به دلیل نبودِ اطلاعات، یا بهتر بگویم، اطلاعات محرمانهای که رؤسای شرکتها و حسابدارانشان در اختیار داشتند، فریب خورد. اما من به آینده خواهم نگریست، نه به گذشته. مجازاتکردن گذشته تنها نشاندهندهٔ ناتوانی در مدیریت حال یا ناتوانی در برنامهریزی برای آینده است. من چنین اشتباهی نخواهم کرد. اما پروندهات هنوز هست، د لا کانال، و حاوی شواهدی از جنایتی است که شاید مجبور شویم آن را فاش کنیم؛ نه برای محکومکردن گذشته، بلکه به خاطر آینده.
هشدارم را دریافت کن. من هیچ اقدامیعلیه تو یا هر یک از همدستانت در این کلاهبرداری آغاز نخواهم کرد. اما اگر بخواهی غوغا به پا کنی، خواه برای نجات پوست خودت (که بسیار بیتدبیری خواهد بود)، خواه برای آنکه همراه با همدستانت دفن شوی، یا برای آنکه لذتی مازوخیستی از پایینکشیدن دیگران در لحظهٔ خودکشیات ببری… در آن صورت، آقای د لا کانال، تمام سنگینی قانون بر سرِ طاس تو فرود خواهد آمد.
پس خودت را زیر شمشیر داموکلس بدان.
با وفاداری و استقامتی که همواره داشتهام، خادم شما میمانم،
نیکولاس والدیویا
معاون وزارت کشور
۵۳