راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۵۱

نیکولاس والدیویا به خسوس ریکاردو ماگون
۲,۳۵۹ واژه — حدود ۱۲ دقیقه مطالعه

عزیزم، اعتماد به هر کس دیگر بسیار دشوار است. کسی نمی‌داند اطلاعاتی که به ماریا دل روساریو گالوان دادی چه پیامدهایی در پی خواهد داشت. او پیش‌تر مکاتبهٔ منظم من بود… اما اکنون دیگر دربارهٔ او مطمئن نیستم. سیم‌های بسیار زیادی درهم‌پیچیده‌اند؛ روایت‌های بسیار زیادی در هم تنیده‌اند. آیا باید فقط سکوت کنم؟ این امن‌ترین راه است، اما از این‌که این راز را با خود تا گور ببرم، وحشت دارم. تو را آن‌قدر می‌شناسم و به تو اعتماد دارم که این را به تو بگویم. احساساتم نسبت به تو از همان نخستین دیدار بر روی پشت‌بام و آغاز همکاری‌مان عمیق‌تر شده است. سرانجام روحی هم‌سو یافته‌ام؛ کسی که همان کتاب‌ها را می‌خواند و همان‌گونه می‌اندیشد که من. تو را بسیار نزدیک به خود حس می‌کنم و می‌خواهم تو را همان‌جا نگه دارم.

راز من راز توست، و بدین ترتیب، من و تو یکی هستیم.

به تو هشدار می‌دهم که دانستن آنچه من می‌دانم خطرناک است؛ هم برای من و هم برای هر کسی که سخنانم را بشنود. پس از گوش دادن به نوار، آن را نابود کن. نوار را پدرت، دون کاستولو، برایت می‌آورد؛ او امن‌ترین قاصدی است که می‌توانم تصور کنم.

به Veracruz بازگشتم تا با پیرمرد صحبت کنم، چون او از من خواسته بود. همان‌جا بود، طبق معمول، با آن کت‌وشلوار دو ردیف دکمه و پاپیون، با طوطی کوچکی بر شانه و مهره‌های دومینو که روی میز چیده شده بود، و پیشخدمتی که چون اکروباتی چیره‌دست، قهوهٔ بخارآلودش را می‌ریخت.

پیرمرد گفت: «بنشین، والدیویا.»

او از چشم‌هایم، از طرز تکان دادن سرم و از دستانم که به حالت التماس گشوده شده بود، می‌فهمید که می‌خواهم در خلوت با او دیدار کنم، نه در معرض دید همگان در میدان Veracruz.

«بنشین، والدیویا. وقتی کارها را آشکارا انجام می‌دهی، شک و تردیدی برنمی‌انگیزی. این پنهان‌کاری است که گرگ‌ها را بیدار می‌کند. ما اینجا زیر این طاق‌ها جلب توجه نمی‌کنیم. نگاه کن: کرکس‌ها دوباره بر فراز قلعهٔ Ulúa پر می‌زنند. مردم متوجهٔ این خواهند شد، نه این‌که تو و من با یک فنجان قهوه کنار هم نشسته‌ایم.»

چیزی نگفتم. هیچ سؤالی نپرسیدم. می‌دانستم پیرمرد سخن خواهد گفت. از سیمایش می‌شد فهمید هر آنچه قرار است رخ دهد، پیش‌تر رخ داده است. با این درک، سرمای عجیبی در تنم دوید. می‌دانستم پیرمرد جادوگری است و او، خوسوس ریکاردو، آن تغییرات ظریف اما بنیادین در زمان و مکان را که بر همه‌مان اثر می‌گذارد، می‌فهمد. این همان خردی بود که از سالیان دراز عمرش به دست آورده بود. مکان و زمان. اینکه چگونه آن‌ها را بخوانیم، تاب بیاوریم و خویشتن را در میانشان بیابیم. چه بخواهیم و چه نخواهیم، مکان به نظمِ چیزهای هم‌زیست تعلق دارد، در حالی که زمان به قلمروِ چیزهایی است که رخ می‌دهند. آنچه این دو را به هم پیوند می‌زند، اثرشان بر آنچه

پیش‌تر هست

و بر آنچه ممکن است، بر آنچه می‌تواند رخ دهد. این دو در ذات خود مفاهیمی‌انتزاعی‌اند و برای یافتن حقیقت، به «اینجا و اکنونِ» عینی نیاز دارند.

مگر سال‌ها پیش سوزان سونت چنین نگفت؟ «زمان وجود دارد تا همه‌چیز یک‌باره رخ ندهد. مکان وجود دارد تا همه‌چیز بر سرِ تو اتفاق نیفتد.»

در زندگی سیاسی، اگر بخواهیم دقیق بگوییم، آیا می‌توان گفت تصادف، توالی و تکرار به جهانِ روزمره تعلق دارند، همان‌گونه که شدت، هم‌زمانی و هارمونیِ زمانِ درونی و شخصی – زمانِ تو و من، عزیزِ من – از ویژگی‌های روح‌اند؟

می‌دانی چه شادی‌بخش است برایم که هم‌سفری دارم که ذهنش چون ذهن من می‌اندیشد. جز تو با که می‌توانم دربارهٔ چنین چیزهایی سخن بگویم؟ چه کس دیگری ممکن است مرا بفهمد وقتی می‌گویم زمانی که اکنون در آن می‌زییم، تنها یک ایدهٔ انتزاعی نیست، بلکه راهی سودمند برای درک زندگی است و

اینکه سیاست، شیوه‌ای است برای تبدیل کردنِ زمان به واقعیت.

دلم می‌خواهد باور کنم که پیرمرد افکارم را خواند. البته نه به معنای تحت‌اللفظی، بلکه از طریق شهودش – هرچند در مورد او، شاید واژه‌ای دیگر به کار می‌بردیم: مکر، یا حتی بدطینتی… سگ پیر و مکار است.

به هر روی، این بود آنچه به من گفت: «تنها افسوسم این است که تمام داستان‌ها را می‌دانم، اما هرگز داستانِ کامل را نخواهم دانست.»

جسارت کردم و گفتم: «من هم همین‌طور.»

سرِ خاکستری و آراسته‌اش را تکان داد و گفت: «قطعاً هیچ‌کس نخواهد دانست.»

نخواستم چیزی بیفزایم. او رئیس بود.

گفت: «انسان همان‌طور که شکرِ قهوه‌اش را اندازه می‌گیرد، باید بداند چه بگوید، کی بگوید و به چه کسی…»

«و چه زمان را با خود به گور ببرد؟»

نمی‌دانم چرا این حرف برایش خنده‌دار بود. دندان‌هایش را نمایان کرد. این تنها باری بود که او را در حالی دیدم که گویی گرسنه است.

«گاه با قلبی سنگین، یا به‌خاطر ملاحظات، یا از سر غرور؛ چه بسیار رازهایی که هرگز فاش نکردیم و تنها آنگاه که مردیم، حسرتشان را می‌خوریم. اگر این را در زمان درست می‌گفتم، همه‌چیز متفاوت می‌شد. یا شاید بهتر.»

نمی‌خواستم پیرمرد را به عجله وادارم. پیش‌تر تصمیم گرفته بودم فاصله‌ای رسمی‌و محترمانه را حفظ کنم، به این امید که این فاصله بیش از آنکه راز او مرا کنجکاو کند، کنجکاوی او را برانگیزد. چرا که رازی در میان بود، خوسوس ریکاردو. اگر تمام سفرهایم به کافه در Veracruz را بشماری، شاید گمان کنی به خواست ماریا دل روساریو و به‌عنوان بخشی از آموزش سیاسی‌ام به اینجا می‌آمدم. اما اندک‌اندک دریافتم که پیرمرد رازی را در سینه نگاه داشته و در انتظار لحظه‌ای مناسب برای افشای آن است. شاید در آغاز، این‌ها تصادف بود، یا هوس، یا بخت؛ اما در نهایت، گریزناپذیر و ضروری بود.

در لحظهٔ مرگ رئیس‌جمهور، من وزیر کشور بودم. کنگره در حال انتخاب رئیس‌جمهور موقتی بود تا دورهٔ لورنزو تران را به پایان برساند و انتخابات برگزار کند. آموزش سیاسی‌ام، که دلیل تمام سفرهایم به Veracruz بود (امروز چه دور به نظر می‌رسد!)، حالا به تصمیم سیاسی‌ام بدل شده بود. چه کسی رئیس‌جمهور موقت می‌شد؟ و نامزدهای سال ۲۰۲۴ چه کسانی بودند؟

پیش‌تر می‌دانستم که برای پیرمرد، اظهارات اعتقادی همچون پیش‌غذا، پیش از غذای اصلی می‌آیند.

«می‌دانی والدیویا؟ خسته‌ام از نگه‌داشتن رازهایی که بیشتر مردم یا فراموش کرده‌اند یا دیگر برایشان اهمیتی ندارد. مثلاً اینکه برادر یک رئیس‌جمهور، معشوق همسرش را به قتل رساند و بعد خودش مسموم شد و مرد؟ راز! یا اینکه یک رقصندهٔ برهنه، گیتاری را در صورت یک رئیس‌جمهور پیشین حسود کوبید و تنها یک چشم برایش باقی گذاشت؟ راز! یا اینکه رئیس‌جمهور پیشین خاصی، به دست دوازده زن که توطئه کرده بودند تا او را زیر آفتاب در ساحلی متروک رها کنند تا جزغاله شود، نابود شد؟ راز! همگی حکایت‌هایی از کمدی سیاسی ملی ما هستند. تو به من بگو، آیا امروز کسی به این چیزها اهمیت می‌دهد؟»

با انگشت اشاره‌اش طوطی ساکت را بلند کرد و پرهای رنگارنگش را نوازش داد.

«اما رازهای دیگری هم هستند که اگر روزی برملا شوند، می‌توانند مسیر تاریخ را تغییر دهند.»

دهانش را بست. طوطی به جایگاهش روی شانهٔ پیرمرد بازگشت. چهره‌ام را بی‌حالت نگاه داشتم.

ادامه داد: «در سیاست، نباید گذاشت قطار، راننده را هدایت کند.»

«ماریا دل روساریو تو را برای غسل تعمید آتشینت فرستاد. این بود آنچه آن سلیطهٔ پیر گفت. اما در حقیقت تو را فرستاد تا راز مرا کشف کنی. و تو هیچ‌چیز نفهمیدی. هر بار با انبوهی از نصیحت بازگشتی. با کیسه‌ای سیب‌زمینی.»

آنگاه کاری غیرمعمول کرد. عصایش را به کناری پرتاب کرد و عصا با صدای جیرینگی بر کف زمین افتاد. با خود گفتم حالا همه برمی‌گردند و به ما می‌نگرند. اما نه. هیچ‌کس حتی پلک نزد. پیمان میان پیرمرد و مشتریان همیشگیِ زیر طاق‌ها ناگسستنی بود. مشت مرا گرفت و با نیروی یک ورزشکار چنان فشرد که دستم به درد آمد. عجیب آنکه ناگهان او را برهنه تصور کردم و به این اندیشیدم که عضلاتش چگونه‌اند، چرا که در سن او گوشت معمولاً شل می‌شود و همه‌چیز نرم می‌گردد، اما آن پیرمرد مشت آهنینش را با چنان توانی به دور دست من فشرد که گویی این نیرو از سر و بیضه‌هایش جاری می‌شد.

«این بار نه، والدیویا. این بار نه.»

منظورش چه بود؟ طوطی در سکوتی رمزآلود ماند، گویی پیرمرد به او نمبوتال تزریق کرده بود، یا شاید طوطی می‌دانست چه هنگام نقش احمق را بازی کند و حواس مردم را پرت کند و چه هنگام چنان رفتار کند که دشمنان پیرمرد، یعنی فرانسوی‌ها، آن را می‌نامند

sagesse—

خردی که آمیزه‌ای است از دانش، تجربه، خویشتن‌داری و نزاکت.

در حالی که به جای من به طوطی چشم دوخته بود، گفت: «می‌دانی، چیزهای چرکین و چیزهای مقدس وجه مشترکی دارند. ما به هیچ‌کدام دست نمی‌زنیم.»

گویی گودیِ زیر چشمانش تیره‌تر شد.

«توماس موکتزوما مورو را به یاد داری؟»

تقریباً از این پرسش رنجیدم. مورو نامزدی بود که انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۲ را برده بود و پیش از آنکه بتواند بر صندلی قدرت بنشیند، ترور شد. در حالی که کشور هنوز در شوک بود، انتخابات دوباره برگزار شد و در سال ۲۰۱۳ رئیس‌جمهور بی‌رنگِ ائتلاف اضطراری سوگند یاد کرد؛ رئیس‌جمهوری دست‌دوم، کسل‌کننده و فراموش‌شدنی که تنها به ناکارآمدی، گذرا بودنِ مطیعانه و ضعفش شهره بود. در آن دوران کنگره حکومت می‌کرد و بد نیز حکومت می‌کرد. آن‌ها که در ابتدا برای رساندنِ «آقای هیچ‌کس» به ریاست‌جمهوری متحد شده بودند، به‌سرعت به جنگی گوریلایی بازگشتند، اگر بتوان چنین گفت. کنگره بر اساس دانش و باورهای ناقص خود سیاست‌ها را دیکته می‌کرد و رئیس‌جمهور – خدای من، نامش چه بود؟ – صرفاً اطاعت می‌کرد و انگشتانش را به نشانهٔ بدشگی در هم می‌گذاشت.

از همین روست که لورنزو تران در سال ۲۰۱۷ چنین شور و اشتیاقی برانگیخت؛ آن زمان بود که قدرت و شخصیتش – چنان آشکار و استوار – او را بر موجی از پیروزی و امید تا جایگاه ریاست‌جمهوری راند. او ۷۵ درصد آرا را از آنِ خود کرد و ۲۵ درصد باقی‌مانده میان احزاب کوچکی تقسیم شد که سال‌ها بود دیگر توان جلب اعتماد رأی‌دهندگان را نداشتند.

توماس موکتزوما مورو. لحظه‌ای فراموش‌شده. شبحی سیاسی دیگر. دیروز حضوری بود و امروز، شبحی بیش نیست.

پیرمرد گفت: «مردی درستکار بود. من می‌توانم گواهی بدهم. خیال می‌کرد هرکولسی است که قرار است اصطبل‌های سیاست مکزیک را پاک کند. و من به او هشدار دادم: «در این کشور، واقعاً درستکار بودن خطرناک است. شرافت شاید ستودنی باشد، اما در نهایت به رذیلتی بدل می‌شود. باید در برابر فساد انعطاف‌پذیر باشی. می‌دانم که تو مرد صادقی هستی، توماس، اما چشم‌هایت را – همچون عدالت الهی – بر فساد پیرامونت ببند. نخست به یاد داشته باش که فساد، روغن این نظام است. بیشتر سیاستمداران، کارمندان دولت، پیمانکاران و دیگران، وقتی دورهٔ شش‌سالهٔ ریاست‌جمهوری به پایان برسد، دیگر فرصتی برای ثروتمند شدن نخواهند داشت. آن‌ها به فراموشی بازمی‌گردند. اما می‌خواهند فراموش شوند تا کسی آن‌ها را متهم نکند و ثروتمند باشند تا کسی مزاحمشان نشود. آنگاه دارودستهٔ دیگری از تبهکاران ظهور می‌کنند، اما سلب فرصت جیب‌پر کردن از آن‌ها اشتباه خواهد بود.»

به توماس گفتم: «آنچه نیاز داری این است که اطرافت را با فرصت‌طلبان پر کنی، زیرا تو می‌توانی فاسدان را کنترل کنی. این مردان پاک‌اند که مشکل‌آفرین‌اند؛ آن‌ها همان‌هایی هستند که فقط سد راهت می‌شوند. در مکزیک باید تنها یک مرد درستکار باشد، یعنی رئیس‌جمهور، و در اطرافش بله‌قربان‌گویانی پذیرفته‌شده و قابل‌تحمل باشند که پس از شش سال از نقشهٔ سیاسی محو شوند.»

به توماس موکتزوما مورو گفتم: «عیب تو این است که می‌خواهی نقشه و زمین با هم یکی باشند. ببین، در مرکز نقشه با آرامش زندگی کن و بگذار دلالان فساد زمین را شخم بزنند.»

پیرمرد آهی کشید و من تقریباً می‌توانستم لرزشی را در دستی حس کنم که هنوز با قدرتی باورنکردنی بر دست من فشار می‌آورد.

«او به من گوش نداد، والدیویا. در هر سو و هر کجا، نیت‌های رستگارکننده‌اش را جار می‌زد. گمان می‌کرد با این کار، بیشترین حمایت مردمی‌را به دست خواهد آورد. و بی‌شک، از روی اعتقاد راسخ عمل می‌کرد. می‌خواست به فساد پایان دهد. می‌گفت فساد، پست‌ترین شکل دزدیدن از فقراست. این چیزی بود که می‌گفت. دزدان باید به زندان می‌رفتند و فقرا باید در برابر ظلم و ستم حمایت می‌شدند.»

«به او گفتم: «آرام‌تر پیش برو، توماس. اگر بخواهی نقش منجی را بازی کنی، تو را مصلوب می‌کنند. آنچه قصد انجامش را داری، جار نزن. وقتی بر تخت نشستی، آن کارها را بکن؛ درست همان‌طور که کاردناس کرد. نظام را ویران نکن. تو خود بخشی از این نظامی. خوب یا بد، این تنها چیزی است که داریم. می‌خواهی آن را با چه چیزی جایگزین کنی؟ نمی‌توانی یک‌شبه چیزی ابداع کنی. در ابتدای دوره‌ات، به قربانی کردن چند بز مصلحتی بسنده کن. در همان آغاز، بیانیه‌ای اخلاقی صادر کن و آنگاه می‌توانی استراحت کنی.» اما او به من گوش نداد. او مسیح بود؛ به آنچه می‌گفت ایمان داشت. »

مبهوت مانده بودم. او صلیب کشید.

«چه کسی او را کشت، والدیویا؟ فهرست قاتلان احتمالی به اندازهٔ بازیگرانِ

ده فرمان عظیم است.

به یاد داری؟ قاچاقچیان مواد مخدر. رؤسای محلی. فرمانداران. رؤسای شهرداری‌های محلی. قضات فاسد. پلیس‌های رشوه‌خوار. بانکدارانی که می‌ترسیدند مورو یارانه‌های دولتی را – که هزینهٔ بی‌کفایتی‌های خصوصی‌شان را می‌داد – قطع کند. رهبران اتحادیه‌هایی که می‌ترسیدند مورو آن‌ها را مجبور کند با رأی اعضا انتخاب و تأیید شوند. رانندگان کامیونی که قیمت کالاها را بالا می‌بردند. آسیابانانی که کشاورزان محلی ذرت‌کار را استثمار می‌کردند. چوب‌برانی که جنگل‌ها را به بیابان بدل می‌کردند. مالکان جدیدی که زمین، بذر و تراکتورها را در قبضه داشتند، در حالی که کشاورزان تهیدست همچنان از گاو و گاوآهن چوبی استفاده می‌کردند. »

آیا پیرمرد آه کشید یا طوطی؟

«به تو می‌گویم، این فهرست بی‌پایان است. آنگاه عارفان را هم به آن اضافه کن؛ تمام آن دیوانگانی که می‌خواهند با کشتن رؤسای جمهور، کشور را نجات دهند. و آنگاه تئوری‌های توطئهٔ بین‌المللی. گرینگوهایی که می‌ترسیدند مکزیک از دستشان خارج شود، چون می‌دانستند دست‌کاری مورو کار آسانی نخواهد بود. و طبق معمول، کوبایی‌ها؛ هم آن‌هایی که در میامی‌بودند و می‌ترسیدند مورو به کاسترو کمک کند، و هم آن‌هایی که در هاوانا بودند و می‌ترسیدند مورو، با آن مقام رسول حقوق بشرش، برای کاسترو دردسر درست کند. فهرست مشکلات همین‌طور ادامه داشت…»

اکنون مستقیم در چشمانم می‌نگریست.

«هرگز سیاستمداری ندیده بودم که به‌سرعتِ Moro دشمنانش را زیاد کند. او برای همه خاری در چشم بود. به او گفته بودم که دشمنانش بیش از حدند، که برای همگان مانعی است، که در خطر است…»

دستم را رها نکرد. اما چشمانش دیگر چشمان او نبودند؛ چشمان شب بودند، چشمان خفاش، چشمان زندان.

«من دستور قتل توماس موکتزوما مورو را دادم.»

آیا لازم است به تو بگویم چرا باید این نوار را نابود کنی؟ و چرا می‌بایست با چنین فوریت و شتابی با تو ارتباط بگیرم؟

دوستت دارم،

ن.

۵۲

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←