این نامه را خوسوس ریکاردو ماگون، دستیار جوان وزیر کشور جدید، نیکولاس والدیویا، برایت میآورد. میخندم. همین اکنون میبینم که چطور از تصور اینکه من اسراری را با یکی از کارکنان دولت، هرچند پست، در میان بگذارم، چون لبو سرخ شدهای. من و تو، اونسیمو، با عزم راسخ و حیلههای سیاسیمان، میتوانیم کنگره را دوباره به سامان آوریم و چند سد در راه دولت بنا کنیم… من و تو، اونسیمو، تمام مادهٔ خاکستری لازم را داریم تا از قدرت پراکندهٔ حزبسالاریمان بهره ببریم و زندگی را برای لورنزو تران به جهنم بدل کنیم…
احتیاط خواسته بودی؛ احتیاط خواهم کرد، اونسیمو، و همراه با آن هدیهای نیز برایت دارم. پنجاه سال پیش میگفتند «رسانه همان پیام است»؛ پس اگر ماگون، دستیار کوچک والدیویا، رسانهٔ ماست، پس خود او نیز همان پیام است.
موضوع همین است. راه برای اقدام ما باز است. مستقیم به اصل مطلب میروم. خوانش سیسرو آروسا از وضعیت داخلی کشور کاملاً غلط است. آروسا بازماندهای از دورانی دیگر است، بقایای عصری که سپری شده؛ روزگار او به سر آمده است. او باور دارد که زورِ عریان تنها پاسخِ مشکلات است و این زور را تنها ارتش میتواند به اجرا درآورد. فانتزیِ تا حدی متکلفانه و اغراقآمیز او این است: میخواهد تمام فرمانداران و رؤسای محلی را متحد کند و سپس کودتایی نظامیبه راه اندازد تا بتواند آنچه را که «خلاء قدرت» مینامد (کجا چنین واژهای آموخته است؟) و بر اثر انفعال رئیسجمهور لورنزو تران ایجاد شده، پر کند.
من با رهبران تکتک آن کانونهای قدرت محلی سخن گفتهام و به تو میگویم که آنها از انفعال رئیسجمهور به وجد آمدهاند. به وجد آمدهاند، چرا که این به سود آنهاست. چگونه ممکن است از نبودِ یک قدرت مرکزی شادمان نباشند؟ حالا میتوانند دقیقاً هرچه میخواهند انجام دهند. تو به من بگو آیا کابزاس در سونورا از اینکه ایالتش را بدون هیچ مداخلهای از سوی دولت اداره کند، خوشحال نیست؟ یا نگاهی به «چیچو» دلگادو در تیخوانا بینداز که با کویوتهایی که مهاجران غیرقانونی را از مرز میگذرانند و با گشت مهاجرتی ایالات متحده که راهشان را میبندد، معامله میکند؛ تا آن زمان که فرماندار دلگادو از یکی باج میگیرد و به دیگری رشوه میدهد. شرمآور است، اونسیمو عزیزم، مایهٔ خشم است که نیروهای قانون و نظم در ایالات متحده تا این حد فاسد شدهاند. گونههایم از شرم میسوزد. مگر من همیشه نگفتهام که گرینگوها میدانند چگونه هر رذیلت مکزیکی را هزار برابر کنند و میلیونها مورد از آن را پنهان سازند؟
اجازه میدهید هر از گاهی کمیشوخی کنم، آقای نماینده، مگر نه؟ شما که با من همچون راهبهای رفتار میکنید… اما حالا دوباره جدی میشوم. شما بگویید آیا روکه مالدونادو در سان لوئیس پوتوسی از این بابت ناراضی است که مستقیماً با سرمایهگذاران ژاپنیاش معامله میکند؛ قراردادها را در «ال گارگالئوت» میبندد، همان پناهگاه مرموز پوتوسی که زمانی متعلق به مرد قدرتمند و افسانهای، گونزالو ان. سانتوس، بود؛ و ثروتی در اختیار دارد که سانتوسِ انقلابی و سختکوش هرگز خوابش را هم نمیدید، چرا که مالدونادو بدون هیچ مداخلهای از سوی دولت مرکزی، کمیسیونهای کلانی برای خود برمیدارد.
شما بگویید آیا
capo di tutti capi
سیلوستره پاردو میخواهد دولتی فضول و مداخلهگر در امپراتوری «نارکومکس» او آشوب به پا کند؟ آیا نیازی به گفتن بیشتر است؟ هیچ فرماندار، رئیس محلی یا قاچاقچی مواد مخدری نیست که بخواهد دولتی نظامیبا سیسرو آروسا در رأسش داشته باشد؛ کسی که وقتی نوبت به توزیع بهاصطلاح سود میرسد، سهم شیر را برای خود بردارد. ژنرال ما یا کور است، یا دیوانه، یا یک ابله تمامعیار. محاسباتش بهطرز فجیعی شکست خورده است. او در این کودتا، خود را کاملاً تنها خواهد یافت.
حالا میبینید چرا دانستن این مسائل برای دولت حیاتی است، و چرا باید خرممنشِ کوچک، خسوس ریکاردو ماگون، با آن چهرهٔ فرشتهگون و مقاومتناپذیرش، فرستادهٔ ما باشد؟
میخندم، اونیسیمو، اما به من بنگرید. تنها کسی که از چنگ ما میگریزد، آن مرد قدرتمند، حیلهگر و جاهطلبِ تاباسکو است، اومبرتو ویدالس، «دست تاریک». او همواره چشم دوخته به تخت عقاب داشته است، اما از آنجا که این تخت همواره درست خارج از دسترسش بوده است (برای آنکه شرورِ یک سریال رادیویی باشی، باید بدانی چگونه محتاط باشی؛ نمیتوانی با لبهای کج، ابروهای بالاانداخته و فینفینکنان، شنلِ «کروز دیابلو» را به دوش بکشی و اینسو و آنسو بروی)، متقاعد شده است که دیر یا زود، یکی از «نُه پسر شرور» او – آنگونه که با محبت خطابشان میکند – بر تخت خواهد نشست و حق خدادادهاش را برای ریاستجمهوری – یا دستکم آنگونه که او میپندارد – بازپس خواهد گرفت.
و اما در مورد نامزدی که حمایت میکنیم، اونیسیمو، بگذارید همچنان به او بگوییم آرام باشد و تنها چیزی که باید (کمی) نگرانش باشد، همان مرد شومِ تاباسکو است. در مورد دیگر رؤسای محلی نیز، اگر ما در امورشان دخالت نکنیم، با آنچه
ما
میخواهیم همراهی خواهند کرد؛ و خواستهٔ ما این است که قایق را تکان ندهیم و کسبوکارشان را دستنخورده باقی بگذاریم.
و
ما کیستیم؟
دوست گرانقدرم، ما کیستیم؟ چه میخواهیم؟ آنچه میخواهیم این است که عامل تعیینکننده در جانشینی ریاستجمهوری سال ۲۰۲۴ باشیم. سرشماری کن، اونیسیمو. برخلاف آنچه ممکن است تصور شود، آروسا به همان دلایلی که پیشتر توضیح دادم، دیگر اهمیتی ندارد؛ و این بهترین نتیجهٔ ممکنی است که از مأموریتی که به من سپردی، حاصل شد.
سزار لئون هیچ شانس فوری برای انتخاب مجدد ندارد. این کار مستلزم تغییر قانون اساسی است و خدا میداند چنین امری چقدر زمان میبرد. به هر روی، من و تو میتوانیم تضمین کنیم که امور تا ابد به تعویق بیفتند.
گوش کن: کنگره سه مأموریت دارد؛ نخست، تصویب قوانین، دوم، جلوگیری از تصویب قوانین. اما حیاتیترین مأموریت آن این است که اطمینان حاصل کند مسائل تا بینهایت به تأخیر میافتند، هیچچیز هرگز حل نمیشود و دستور کار همواره لبریز از کارهای ناتمام میماند… اگر چنین نباشد، دوست عزیزم، من و تو اینجا چه میکنیم؟ هدف از این عملیات چیست، اگر از توانمان برای به تعویق انداختن هر چیز تا جای ممکن استفاده نکنیم؟
گفتی: «مراقب باش، مبادا در نهایت تبدیل به عضو مؤسس انجمن ایدهای مارس شوی.»
چه تحصیلکرده شدهای، اونیسیمو. بیدلیل نبود که در دوران سزار لئون وزیر کشاورزی بودی. من و تو باید انجمن کالندهای یونانی را تأسیس کنیم…
بگذار ادامه دهم. آندینو آلمازان، به زبان ساده، نزد مردم پذیرفته نیست. به جز لوپز پورتیو، هیچ وزیر خزانهای تا به حال رئیسجمهور نشده است. او حقیقتاً نقش منفیِ این اپرای صابونیِ کوچک است؛ کسی که شش سال تمام به هر کس که از او پول خواست، «نه» گفت. گویی حرفهاش این است که مورد نفرت باشد، در حالی که رأیدهندگان میخواهند عاشق شوند، حتی اگر این عشق تنها برای مدت کوتاهی پیش از آغاز سرخوردگی باشد.
پس، تنها دو نامزد جدی برای ما باقی میمانند: برنال هررا و تاسیتو د لا کانال.
اگر بگویم تاسیتو باید حذف شود، مضطرب نشو.
نیکولاس والدیویا از طریق ماگون جوان، نسخههایی از اسنادی را برایم فرستاده که ثابت میکند تاسیتو در مذاکرات MEXEN مرتکب اقدامات مجرمانه شده است. اینکه چنین بازیگر حیلهگری چطور اجازه داده است یک بایگان چنین مدارک اتهامیای را ثبت کند، نمیدانم. ماگون، که پسر آن بایگان است، میگوید پدرش هرگز اجازه نمیدهد حتی یک تکه کاغذ ناپدید شود. شاید راست بگوید. اما باز هم، چرا تاسیتو به جای آنکه مدارک را مستقیماً به دستگاه خردکن بفرستد، گذاشت تا به بایگانی برسند؟ تنها چیزی که به ذهنم میرسد این است که شاید این بخشی از زمین لجنآلودِ غروری باشد که با قدرت گره خورده است.
غرورِ کاذب، اونِسیمو؛ واژهای که پیشتر دو بار برایت شرح دادهام و دیگر قصد ندارم آن را تکرار کنم. همین غرورِ کاذب بود که رئیسجمهور نیکسون را، مثلاً، واداشت تا با تعصبی تمام، همهٔ آن نوارها را نگه دارد؛ نوارهایی که ثابت میکرد او جنایتکاری تهوعآور است و سرانجام سبب شد از کاخ سفید رانده شود… در هر سطحی آنها را خواهی یافت، اونِسیمو؛ فرماندارانی که ویدئوهای قتلهایشان را نگه میدارند، فرماندهان نظامیای که از تیراندازیهایشان فیلم میگیرند و شکنجهگرانی که عاشق بازبینی جنایاتشان بر پردهاند… آیا تاسیتو با آنها تفاوتی دارد؟ گمان نمیکنم. نیکسون، اگر بخواهم به بهترین مثالمان بازگردم، آرشیوی داشت با عنوان «پروندههای کاخ سفید» که سوابق کامل همهٔ اعمال غیراخلاقی و جنایاتش را در خود جای داده بود، اما در عین حال آماده بود که در صورت شکست در انتخابات، از کاخ سفید خارج شود.
قطعاً در کار تاسیتو بوی توطئهای به مشام میرسد. امضایش بر اسناد هست، اما امضاها را بهسادگی میتوان جعل کرد. آنچه اکنون از خود میپرسم این است: چه کسی آن اوراق را به کاستولو ماگون، آرشیویست، تحویل داد؟ گمان نمیکنم د لا کانال بوده باشد. اگر بفهمیم چه کسی به او گفته است: «دون کاستولو، فراموش نکن که این را بایگانی کنی…»، آنگاه معمای ما حل خواهد شد.
تکرار میکنم. تاسیتو را حذف کنید. ماریا دل روساریو همهٔ اسناد اصلی را در اختیار دارد و پیش از این راز را با نیکولاس والدیویا، عزیزِ دلش، که او را تا اوج کشانده است، در میان گذاشته است؛ و البته این راز را با برنال هررا، معشوق سابقش و نامزد دیگر تخت عقاب نیز تقسیم کرده است.
نیکولاس والدیویا، باز هم تکرار میکنم، از طریق ماگون جوان نسخههایی از اسنادی را برایم فرستاد که رفتار مجرمانهٔ تاسیتو در پروندهٔ MEXEN را به اثبات میرساند. باز هم میپرسم: چطور سگِ حیلهگری چون او توانست از این حقیقت غافل بماند که آرشیویست چنین مدارک اتهامیای را در ید دارد؟ نمیتوانم درک کنم. اما اکنون میفهمم چرا رئیسجمهور تران هرچه در توان داشت به کار بست تا استعفای تاسیتو را تسریع کند.
و استعفای هررا را نیز. پس هررا بهعنوان گزینهٔ برگزیده ظاهر میشود. ماگون به من گفت که خودِ رئیسجمهور آن داستانی را که تاسیتو علیه ماریا دل روساریو و هررا بافته بود خفه کرد و در این مسیر، بهوضوح نشان داد که هررا برگزیدهٔ اوست.
این بهترین تصویری است که از اوضاع کنونی در اختیار داریم. بسیار خب، اونِسیمو، تصویر واقعی همهٔ این احتمالات را در بر میگیرد، با یک استثنای کوچک: مسئلهٔ پنهان در اینجا، چنانکه همهٔ ما را به باور آن واداشتهاند، مسئلهٔ نامزد ریاستجمهوری نخواهد بود، بلکه مسئلهٔ رئیسجمهورِ موقت در صورت استعفا یا غیبت رئیسجمهورِ مستقر است.
همین حالا میتوانم حالت چهرهات را ببینم. شگفتیات را پنهان کن. و گمان مکن که دسیسههای سزار لئون یا تهدیدهای سیسرو آروسا بتواند رئیسجمهور را به استعفا وادارد. چیزی بزرگتر در اینجا در جریان است. چیزی بسیار بزرگ. ماگونِ جوان به من گفت که والدیویا به او گفته است سنکا، مشاور مورداعتماد رئیسجمهور، تران را در حالتی از ناتوانی شدید جسمانی دیده است.
والدیویا این را از کجا میداند؟ چون سنکا آن را به ماریا دل روساریو گفته است، همان که پنهانی عاشق اوست، و ایوا پرونِ کوچک ما نیز آن را به والدیویا، شاگردش، گفته است. اینهم از اونِسیمو. همه از یکدیگر جاسوسی میکنند، اسناد را از هم میدزدند و شاید حتی وقتی کسی نگاه نمیکند، از خودشان نیز جاسوسی میکنند…
و این همان تصور را تأیید میکند که در سیاست رازها آشکارند و تنها صداهای بلندتر است که راز میگویند. اونِسیمو، معمایی را که در دانستههایت نهفته است حل کن و رازها را فراموش کن: آنها ظرفهایی تهیاند. حواسپرتکنیهایی بیش نیستند. بهتر است فکر کنی – و سخت فکر کنی – به آنچه میدانی.
رازِ معما همینجاست.
۴۹