عشقم، این نامه بدون امضا میرود، اما تو میدانی برای کیست و از جانب کیست… چه فعل دلانگیزی است این «آمدن». میتوان آن را در هر صیغهای که تصور کنی صرف کرد… امروز ورکروس Veracruz را ترک میکنم و در هتل موکامبو Mocambo منتظرت خواهم بود. بگذار این امر تو را نترساند؛ اینجا چیزی شبیه به ماریانبادِ کنار خلیج است. هتلی با صد سال تنهایی در پشت سرش، که اشباح روزهای طلاییاش در حدود سال ۱۹۴۰ در آن سکنا گزیدهاند. تصورش کن. هشت دهه پیش. گویی هزارتویی سپید است، فرسوده و ویران. به درون و بیرون میروی بیآنکه بدانی به کجا میروی. حتی رسیدن به اتاق خواب، ماجراجوییای لذتبخش است—یا خواهد بود، اگر تو آنجا منتظر من باشی. اتاقهای جداگانه رزرو کردهام، اما بهسختی میتوانم این زمان و فاصله را که مرا از تن دارچینیات دور میدارد تحمل کنم؛ تنی چون تندیس زندهای استوایی، سرشار از جنگلها و گلها، از سیاهی و خورشید، از مکانهای پنهان و دشتهای بیکران…
گمان نمیکنم نیاز باشد به تو یادآوری کنم که زنان را با همان شدت دوست دارم، چرا که در زنان تنها چیزی را میبینم و آرزو میکنم که خودم نیستم. اما تو را نیز دوست دارم، بیآنکه طبیعت دگرجنسگرایانهام را انکار کنم، زیرا خود را در تو میبینم. در زنان «دیگری» را میبینم و آن برایم به همان اندازه جذاب است. در تو خود را میبینم و شورم با اندوهی درمیآمیزد و فزونی مییابد. آری، ما مردیم و جوانیم، اما من پیش از تو پیر خواهم شد و از این منظر میدانم که وقتی با تو عشقبازی میکنم، آنچه از جوانیام باقی مانده را به تو میبخشم. جوانیام را به تو میسپارم. تو را درست همانگونه دوست دارم که سنت ژان دو لا کروا میگفت باید دوست داشت؛ با تکرار بیپروا و بیبندوبار واژهٔ «زیبایی».
بگذار تا از طریق این تمرین عشق که بدان اقرار کردهام، به جایی برسیم که یکدیگر را در زیبایی تو بنگریم؛ آنجا که، چون در زیبایی یکی و یکسانیم، هر دوی ما را در زیبایی تو ببینیم و مالک زیبایی یگانهات باشیم؛ چنانکه وقتی به یکدیگر مینگریم، هر یک از ما زیبایی خویش را در دیگری ببیند، چرا که هر دو همان زیبایی تو هستیم، و من در زیباییات غرق میشوم، و بدینسان تو را در زیباییات خواهم دید و تو مرا در زیباییات، و آنگاه من چون تو در زیباییات ظاهر خواهم شد و تو چون من در زیباییات، و زیبایی من زیبایی تو خواهد بود و زیبایی تو زیبایی من؛ و بدینطریق من تو خواهم بود در زیباییات و تو من خواهی بود در زیباییات؛ زیرا زیبایی تو زیبایی من خواهد بود، و اینگونه است که من و تو یکدیگر را در زیباییات خواهیم دید…
تو آینهٔ نارسیس نیستی. تو همان برکهای هستی که هر دوی ما در آن برهنه شنا میکنیم. تو زخم مرا میبندی. تو زخم ظریف منی. من در زندگیام تنها یک مرد را دوست داشتهام، و آن تو هستی.
پینوشت: حتی فکر رفتن به آبهای موکامبو (Mocambo) را هم نکن. در نزدیکی ساحل کوسهها هستند و تورهایی که چند متری ساحل انداختهاند، اغلب سوراخ دارند. ممکن است سخت بترسی! به یاد داشته باش، نکتهٔ خوب کوسهها این است که هرگز از حرکت باز نمیایستند. اگر کوسهای از حرکت بازایستد، به ته دریا فرو میرود و همانجا میمیرد. فکر میکنی کوسه وقتی اینطور به دور خود میچرخد، خواب میبیند؟ آه، چه پرسشی، عشق من. و در امتداد ساحل قدم نزن. آنجا هیچ شنی نیست. فقط لجن است. با پاهایی پاک منتظرم بمان. و این نامه را برای کوسهها بینداز. اگر آن را بخورند، شاید چیزی بیاموزند. شاید بیاموزند که چگونه عشق بورزند. میدانستی کوسهها در تمام زندگی غمبارشان تنها یکبار جفتگیری میکنند؟
۴۷