راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۴۵

ژنرال سیسرو آروسا به ژنرال موندراگون فون برتراب
۱,۷۹۹ واژه — حدود ۹ دقیقه مطالعه

ژنرال، اگر کسی در این جهان به سلسله‌مراتب ارادت داشته باشد، آن کسی من هستم، سیسرو آروسا، خادم وفادار شما. بابت پافشاری‌ام مرا ببخشید. این بار دستیار مورداعتمادم، ماوزر، را با نوار ضبط‌شده‌ای از صدایم برایتان می‌فرستم تا بتوانید صداقت و اضطراب مرا با گوش‌های خود بشنوید. اکنون زمان آن است، ژنرال من. اوضاع به غلیان رسیده و این فرصت ما برای اقدام است، برای آنکه آنچه من و شما می‌خواهیم به حقیقت پیوند بخورد. تنها چیزی که نباید اجازه دهیم رخ دهد، خلأ قدرت است، اما ما درست به سوی لبهٔ همین پرتگاه پیش می‌رویم. از خود بپرسید: آخرین باری که رئیس‌جمهور در ملأعام دیده شد کی بود؟ من می‌توانم به شما بگویم، چون حسابش را می‌دانم. اوایل ژانویه، وقتی سخنرانی‌اش را خواند و ما را به این ورطه با گرینگویی‌ها کشاند. سه ماه است که روی این به‌اصطلاح رئیس دولت را ندیده‌ایم! اگر این همان خلأ قدرت مشهوری نیست که همگی از آن سخن می‌گفتیم، پس حقیقتاً گودال لعنتی‌ای است. گودال، گودال؛ هرچه در زندگی هست گودال است. از گودالی بیرون بخزی، در گودالی بیفتی، در گودالی راند و رنجور شوی، یا آن را در جای کسی فرو کنی و یا بگذاری در جای تو فرو کنند… ژنرال، با شما رک خواهم بود. یا اکنون اقدام می‌کنیم، یا هر دوی ما را به بازی می‌گیرند. می‌بینم که تردید دارید. حس می‌کنم حتی کمی‌از زیردست وفادارتان، سیسرو آروسا، فاصله گرفته‌اید. چه شده است؟ آیا برای آنکه ناگهان کشف کنید من چه‌جور مردی هستم، کمی‌دیر نشده است؟ صراحت مرا ببخشید. باز همان‌جایم، در یک کافه، ژنرال؛ خودتان می‌دانید که می‌گویند ما نبردها را تنها در کافه و در تختخواب می‌بریم. آن مرد اهل تاباسکو را به یاد دارید، گونسالس پدررو، همان که با «تیر حقیقت» زندگی ما را جهنم کرد؟ مگر گونسالس پدررو نبود که می‌گفت انقلاب مکزیک شاید یک میلیون مرد را به کام مرگ فرستاده باشد، اما آن‌ها در کافه‌ها و حین تیراندازی‌ها مردند، نه در میدان نبرد؟ این را فقط برای یادآوری به شما می‌گویم: شما می‌دانید من کیستم، می‌دانید از کجا آمده‌ام و می‌دانید چه توانایی‌هایی دارم. و این را یادآوری می‌کنم چون می‌خواهم از یک چیز اطمینان داشته باشید: هزینهٔ خشونت را روی حساب من بنویسید. مرگ‌ها بر عهدهٔ من است… ژنرال، هیچ‌چیز را از شما پنهان نمی‌کنم؛ می‌خواهم بدانید با چه کسی طرف هستید تا مانند آن شوهر در ترانه، که می‌پرسد «این تفنگ کیست؟ این ساعت مال کیست، و این اسبی که در اصطبل شیهه می‌کشد مال کیست؟»، فریب نخورید… بابت صدایم پوزش می‌خواهم. هرگاه می‌نوشم، وسوسه می‌شوم که آواز بخوانم… به یاد داشته باشید چه کسی در کنار شماست…

یک بار به تو گفته بودم، نگفته بودم، که چقدر دلتنگ خشونتِ واقعی‌ام؟ نه آن تمرین‌های کوچک و پیش‌پاافتاده که با رها کردن موش‌ها در جلسه‌ها یا ریختن ادرار از بالکن‌ها، همه‌چیز را به هم می‌ریختیم. بگذار برای آسودگی خاطر تو، سوابقم را یادآوری کنم. ژنرال، من در مقام فرماندهٔ منطقه‌ای در ایالت‌های مختلف اتحادیه‌مان، ناراضیان و شورشیان را با ضربه‌ای از نبوغِ محض، یک‌باره ریشه‌کن کردم. رهبران اپوزیسیون در Nayarit را همان وقت که داشتند پیروزیِ مفروضِ انتخاباتی‌شان را جشن می‌گرفتند، با ریختن بنزدرین در رام و کولاهایشان از میان برداشتم. دیگر چیزی برای جشن گرفتن ندارند. نامزد اپوزیسیون در Guadalajara هم بی‌سروصدا در کارگاه ساخت‌وساز مترو ناپدید شد. کارگاه ساخت‌وساز، چه کشکی است ژنرال؛ بیشتر شبیه گورستان بود… آن دانشجویان روی اعصاب را هم ده سال پیش، با حبس کردنشان در آزمایشگاهی پر از خرگوش‌های آلوده، حذف کردم. می‌دانی که وقتی پای گرسنگی در میان باشد، کسی شوخی نمی‌کند… و اما دربارهٔ آن شورشیان در Chiapas، دستور دادم در یک رخت‌شوی‌خانه در Tuxtla Gutiérrez به رگبار بسته شوند؛ فقط به این دلیل که می‌دانستم رنگ خون روی آن ملافه‌های سفید، چه تضاد خیره‌کننده‌ای می‌سازد… وقتی Yucatán دوباره سعی کرد با حمایت مقامات و مردم از فدراسیون جدا شود، تمام بدنهٔ بوروکراسی را ناپدید کردم (از من نپرس کجا رفتند) و بعد مردم شهر را دعوت کردم تا از دفاتر خالی دولت بازدید کنند. حتی یک روح هم آنجا نبود.

به آن‌ها دستور دادم: «پشت میزها بنشینید. بنشینید و شروع کنید به کار. نمی‌فهمید؟ کسانی که اینجا کار می‌کردند، دیگر برنمی‌گردند.»

وقتی برای هزارمین بار قیام زاپاتیستاها، این بار در Guerrero، شعله‌ور شد، به نیروها دستور دادم روی دو در از هر سه در در Chilpancingo صلیب بکشند و تابلویی بیاویزند با این متن: «در اینجا هر آن کس که با ژنرال سیسرو آروسا و دولت مخالف بود، جان سپرد.»

آیا همهٔ این‌ها را از پیش می‌دانستید، ژنرال؟ شاید بله، شاید نه. اهمیتی ندارد. حالا که الکل زبانم را باز کرده است، می‌خواهم کاملاً روشن کنم با چه کسی طرف هستید؛ می‌خواهم بدانید که قصد ندارم شما را بفریبم. برای عملیات‌های پاک‌سازی، از همان دستِ عملیات‌های Tuxtla Gutiérrez، می‌توانید روی من حساب کنید، و شما هم می‌توانید دستکش‌های سفیدتان را به دست نگه دارید؛ اجازه نمی‌دهم کسی آن‌ها را آلوده کند.

[سکوتی طولانی، و در پی آن، موسیقی ماریاچی]

[جیغی از نوازندگان ماریچی.] آیی-آیی-آیی، اینجا سیسرو آروسا نشسته است، ژنرالی جهنمی‌که خوب می‌داند چگونه تکه‌ای گوه به دشمنش بدهد و آن را به‌جای شکلات سخت جا بزند. دشمن؟ من؟ حتماً شوخی‌تان گرفته است، لعنتی. پاکش کن، ماوزر، ژنرال بون‌بون مرد محترمی‌است، نمی‌خواهیم به او توهین کنیم… ماوزر، تو باید یاد بگیری تفاوت میان اوباش زمختی چون من و تو و آدم‌های ظریفی چون ژنرال بون‌بون را بفهمی.

اسقف هوامانتلا یک‌بار به من گفت: «دشمنانت را ببخش.»

با جدیتی تمام به او گفتم: «نمی‌توانم. دیگر دشمنی برایم نمانده است. همه‌شان را کشته‌ام.»

تا به حال عکس‌های مردانی را که تیرباران کرده‌ام دیده‌ای؟ یکی هست که بالای تختم نگه داشته‌ام، عکسی مشهور است: رهبر یک گروه شورشی، درست لحظاتی پیش از آنکه گلوله‌اش کند، با کلاه گاوچرانی بر سر، سیگاری آویزان از لب‌ها، یک پا جلوتر از آن یکی، شست‌ها در حلقه‌های کمربند، و لبخندی که از این گوش تا آن گوشش کشیده شده است، در انتظار دروگر مرگ، با بزرگ‌ترین لبخندی که تا به حال دیده‌ای. من هم می‌خواهم همین‌طور بمیرم، ژنرال؛ حالا که از مستی زبانم شل شده است، به تو می‌گویم، چون تو برای من مثل برادری، برادر روحی و رفیق میدانم؛ سیسرو آروسا می‌خواهد همین‌طور بمیرد، در حالی که جلوی جوخهٔ تیرباران خائنان و حرام‌زاده‌ها از ته دل می‌خندد.

[مکثی طولانی دیگر در نوار ضبط‌شده.]

«آه، ژنرال، من در زندگی حتی ذره‌ای بخت نداشته‌ام؛ چه زمانی اوضاع بهتر خواهد شد؟» این به شما بستگی دارد. شما فرمان دهید و من اجرا خواهم کرد؛ به آسانیِ هر کاری. پلیس گناهِ جنایات را به گردن می‌گیرد و این‌گونه ارتش را پاک نگه می‌داریم. به شما قسم می‌خورم که می‌دانم چگونه دستورات را تا نهایتِ ممکن به اجرا درآورم. بی‌دلیل نیست که مردم می‌گویند چهره‌ام چهرهٔ مردی بی‌دوست است؛ من هیچ دوستی ندارم! حتی شما، ژنرال. من از شما فرمان می‌برم. شما مافوقِ من هستید، اما دوستِ من نیستید. این برای شما خوب نخواهد بود؛ به شما اطمینان می‌دهم. دوستِ من بودن برای سلامتی‌تان خطرناک است. از سوی دیگر، می‌توانید روی وفاداریِ من و شناختِ کامل و استوارم از قلمرویی که به سوی آن می‌روم حساب کنید. می‌دانم که حمایتِ افرادی را دارم که صاحبِ قدرت‌اند؛ فرمانداران و زوربگانِ محلی که قدرتی را به کار می‌بندند که رئیس‌جمهورِ دموکراتِ ما از به‌کارگیری‌اش سر باز می‌زند، چون گمان می‌کند جامعه قادر است خودش را اداره کند. بله، درست است؛ پیش از آن، جهنم یخ می‌زند. مکزیکی‌ها فقط زورِ عریان را می‌فهمند. Kabezas در Sonora. Quintero در Tamaulipas. Delgado در Baja California. Maldonado در San Luis. همگی از این دولتِ دموکراتیکِ ابله سیر شده‌اند و آماده‌اند تا با ما متحد شوند… نمی‌توانم دربارهٔ مردِ بزرگ در Tabasco حرف بزنم، چون هرگز نمی‌شود پیش‌بینی کرد که او چه واکنشی نشان خواهد داد. یک روز وعدهٔ حمایتِ کامل می‌دهد و روزِ بعد از حرفش برمی‌گردد. این‌ها را می‌گویم تا ببینید که چیزی را از شما پنهان نمی‌کنم، ژنرال. و اما دربارهٔ تمام آن نامزدهای دیگر که برای جانشینی با هم رقابت می‌کنند، وقتی ببینند که هستهٔ سخت، یعنی مردانی به پیشگامیِ نظامیان، آن‌ها را در بازیِ خودشان شکست داده‌اند و آماده‌اند تا به نامِ امنیتِ ملی کنترلِ امور را به دست گیرند، از ترس روده‌شان می‌لرزد. من حتی مراسمِ تدفینِ رسمیِ رئیس‌جمهورِ پیشین، سزار لئون، را از پیش آماده کرده‌ام. نه، نه، قصد ندارم او را بکشم؛ جنایات را اعلام نمی‌کنند، بلکه مرتکب می‌شوند. برای سزار لئونِ حیله‌گر، مراسمِ تشییعِ جنازه‌ای ترتیب می‌دهم که ظهر از جلوی پنجره‌اش عبور کند؛ تا ببینم آیا متوجهٔ اشاره می‌شود یا نه. در مورد برنال هررا، می‌توانیم بگذاریم همان‌طور بماند. او مثلِ بدلِ رئیس‌جمهور لورنزو تران است و هیچ‌کس در این نمایش خواهانِ پردهٔ دوم نیست. اما دربارهٔ تاسیتو د لا کانال، چاره‌ای جز حذف کردنش نداریم. آن حرامزادهٔ کچل رازهای زیادی می‌داند که می‌تواند به آدم‌های زیادی ضربه بزند. آن بچهٔ تازه‌وارد در دفترِ داخلی، والدیویا، هنوز خام است. شک دارم حتی موی زیرِ بغل درآورده باشد. حسابش را می‌رسم.

آفرین، رفیق! و اما آن غیبت‌چینِ لعنتی، María del Rosario Galván، غافلگیریِ کوچکی برایش در آستین دارم. می‌گویند عاشقِ هم‌خوابی است، مگر نه؟ خب، وقتی بیست تن از آدم‌های من به خانه‌اش بریزند، همه‌چیز را ویران کنند و سپس یکی‌یکی به او دست بیازند، آن‌وقت تفریحِ واقعی را خواهد چشید. بگذار ببینم، ژنرال، چه کسی را از قلم انداخته‌ام؟ آه، بله، وزیرِ خزانه‌داری. او نامزدِ ما برای ریاست‌جمهوریِ موقت خواهد بود؛ و تأکید می‌کنم موقت، چون بیش از دو روز بر تختِ عقاب دوام نمی‌آورد و آنگاه همه‌چیز را به نیروهای مسلح می‌سپارد؛ منظورم همان خونتاست، ژنرال، به ریاستِ شما، با حمایتِ وطن‌پرستانهٔ من برای برقراریِ نظم، بازگرداندنِ حسِ امنیت به مردم و احیایِ مجازاتِ اعدام. و اگر لازم باشد، دستِ دزد را می‌بریم، آلتِ متجاوز را می‌بریم، پاهای مهاجم و چشم‌های آدم‌ربا را می‌تراشیم، چون اولویتِ نخست در این کشور همین است: امنیت و مبارزه با جرم؛ و همین است که وطن‌پرستیِ ما را پیش می‌راند، امنیتِ مردم‌مان، نه جاه‌طلبی‌های شخصی، و برای همین حمایتِ همگانی خواهیم داشت. روزهایِ مصونیت به سر آمده است. دیگر سرقتی در کار نیست. دیگر آدم‌ربایی‌ای در کار نیست. دیگر قتلی در کار نیست… مگر قتل‌هایی که من و شما ضروری بدانیم. نظم، نظم، نظم، نظم. آرزویِ من… این است که… مرگِ طبیعی… دیگر وجود نداشته باشد.

[صدایی که محو می‌شود، واژه‌هایی نامفهوم.]

ژنرال، فقط احمق‌ها احتیاط می‌کنند… اوه، می‌دانم که مکزیکیِ اصیلم، چون به تو می‌گویم، برای من هر شب روزِ استقلال است.

[آروغی بلند.]

و چون با تو رک و راست بوده‌ام، فکر نکن که از من می‌کاهد. زود جوابم را بده، می‌دهی؟ باید حرکت کنیم

همین حالا.

راهِ درازی را با هم پیموده‌ایم، ژنرال. جوابم را بده. تو همیشه همان‌جا می‌نشینی و گوش می‌دهی و هیچ حرفِ لعنتی‌ای نمی‌زنی. سکوتت را به معنای اتحاد و موافقت می‌گیرم. هیس، مگسی به دهانم وارد نمی‌شود… فقط تکیلاست، رفیق… مرا ببخش، ژنرال. نگذار فکر کنم که دربارهٔ نقشه‌مان تردید کرده‌ای. نگذار حس کنم مثل کاکتوسِ پیر و خارداری هستم که تا میوه ندهد، کسی به او توجه نمی‌کند… و می‌دانی چیست؟ تاکنون کسی را کشته‌ای؟ بعد از اولین نفر، بقیه آسان می‌شوند…

۴۶

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←