دوست بسیار قدیمیو عزیزم، زمان آن رسیده است که سگان جنگ را آزاد کنیم. دیگر نمیتوانیم انتخاب کسی را که جانشین شما در ریاستجمهوری شود، به تعویق اندازیم. بازگشت رئیسجمهور پیشین، César León (سزار لئون)، تنها قطعهای است در ماشینِ بهخوبی روغنکاریشدهٔ دموکراسی انتخاباتی ما؛ و تنها قطعه هم نیست. لئون با رئیس کنگره توطئه میکند تا شما را ناتوان اعلام کند تا Onésimo Canabal (اونسیمو کانابال) شخصاً جای شما را بگیرد و اصلاحیهٔ قانون اساسی را پیش ببرد؛ همان اصلاحیهای که اجازهٔ انتخاب مجددِ – حدس بزنید چه کسی – سزار لئون را میدهد. از سوی دیگر، یک اصلاحیهٔ قانون اساسی زمان میبرد: دستکم یک سال طول میکشد تا در هر صورت، رأی اکثریت از تمامیایالتهای فدراسیون به دست آید، و این تنها پس از آن ممکن است که اصلاحیه پیشتر به تصویب دو سوم کنگره رسیده باشد.
پس سزار لئون باید آس دیگری در آستین داشته باشد. اینکه آن چیست، ما نمیدانیم؛ و همین، دوست من، نقطهٔ ضعف ماست. این اصلاحیهٔ قانون اساسی به مشام من بوی پردهای از دود میدهد. ضربهٔ واقعی از جهتی دیگر به ما وارد خواهد شد. در این باره دچار تردید نشوید و آماده باشید.
زمان زیادی تلف شده است، آقای رئیسجمهور، بیش از حد تلف شده است. اطمینان داشته باشید تا زمانی که اونسیمو کانابال، پیادهٔ این بازی، توصیههای سزار لئون را دنبال کند، لئون ما را به وحشت خواهد انداخت و در نهایت همهٔ ژتونها را در جیب خود خواهد داشت. کدام ژتونها؟ نمیدانم، نمیدانم، آقای رئیسجمهور. تنها توصیهای که میتوانم از سرِ عقل و از تهِ دل به شما بکنم این است که باید عمل کنید. همین حالا. پیشدستی کنید. جلساتی جداگانه با دو مدعی جانشینیتان، Tácito de la Canal (تاسیتو د لا کانال) و Bernal Herrera (برنال هررا)، ترتیب دهید. به آنها دستور دهید استعفای خود را تقدیم کنند، نامزدیشان را اعلام کنند و کارزارهای انتخاباتیشان را آغاز کنند.
آنها چارهای نخواهند داشت جز اینکه هرچه شما میگویید انجام دهند. و اگر تردید کردند، بهسادگی اخراجشان کنید. آنگاه خواهید دید که چگونه به شما گوش فرا میدهند، آقای رئیسجمهور. شهود زنانهٔ من میگوید که اگر میخواهید در این دور از بازی در برابر رئیسجمهور پیشینِ بسیار زیرکمان پیروز شوید، این تنها کاری است که باید انجام دهید.
همواره به شما چه گفتهام، آقای رئیسجمهور؟ تصمیم نگرفتن بدتر از اشتباه کردن است. تصمیم بگیرید. به یاد داشته باشید که در سیاست آغازی در کار نیست؛ تنها لحظهها هستند و توانایی به چنگ آوردنشان پیش از آنکه از دست بروند. به عبارت دیگر، باید حیلهگر بود. شاید بپرسید حیلهگری از چه نوع؟ خب، دبیر داخلی شما در تکتک پروندههای جاری این هنر را نشان داده است. یا باید با مشکلی روبهرو شد و آن را حل کرد، یا آن را دفن کرد. آنچه نمیتوان کرد این است که درخواستی را بیآنکه بپذیرید یا رد کنید، رها کرد تا در انتظار پژمرده شود. شاید بهدرستی بگویید که تردید در اعتصابهای دانشگاهی به این معناست که مسئله حلناپذیر است. اما میبینید که دقیقاً همین تردید خودِ راهحل است: بگذارید راهحلی در کار نباشد، تا آن زمان که همهٔ طرفها از پا بیفتند. از سوی دیگر، با سیاستهایتان سرمایهگذاران را خشنود نگه داشتهاید و ناآرامیکارگران نیز به سبب نیاز – نیاز به غذا خوردن – فروکش کرده است. در این میان، بخشیدن پیروزیای بیمعنا به دهقانان شکست رؤسای محلی خواهد بود؛ همانهایی که همواره بر آن گوشت دم توپهای ابدی، یعنی بردگان قراردادی کشاورزی، حساب کردهاند. بسیار خب. اما آنچه اکنون با آن روبهروییم، آقای رئیسجمهور، آزمونی صرفاً سیاسی است.
چه کسی در انتخابات ۲۰۲۴ جانشین شما خواهد شد؟
او بر کدام نیروها میتواند تکیه کند؟
چه کسی به چالشش برخواهد خاست؟
و هرگز به خودتان اجازه ندهید این پرسش در ذهنتان بجوشد که: «چه کسی بیشترین وفاداری را به من خواهد داشت؟»
همه، آقای رئیسجمهور، به شما خیانت خواهند کرد. حتی – و این را به شما میگویم تا وسعت صراحت و دوستیام را ببینید – حتی همان مردی که برای جانشینی گزینهٔ محبوب من است…
۳۷