راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۲۹

تاسیتو د لا کانال به رئیس‌جمهور لورنزو تران
۸۷۱ واژه — حدود ۴ دقیقه مطالعه

آقای رئیس‌جمهور، خدا را شکر می‌کنم برای این بحرانی که اکنون در آن گرفتاریم، بحرانی که حاصل واکنش‌های تکانشی و بی‌اندیشهٔ همسایگان شمالی ماست؛ چرا که این وضعیت به من فرصتی می‌دهد تا وفاداری‌ام را به شما در قالب سندی مکتوب به ثبت برسانم. تصمیم شما را برای برتری بخشیدن به اصول پایدار بر هرگونه ملاحظات گذرا و زودگذر ستایش می‌کنم. به‌خوبی می‌دانم که برای شما، غایت مقاصد ما باید همواره اخلاقی باشد؛ راه دیگری متصور نیست. آقای رئیس‌جمهور، تنها کافی است به دستان شما بنگرم تا بدانم که قادرند معجزات را رقم زنند. شما از نوعی حس ششم بهره‌مندید که دیگر انسان‌ها از آن بی‌بهره‌اند، و یقین دارم آن شهود به شما گفته است که من اینجایم تا از شما محافظت کنم و مانع نزدیکی برخی افراد به شما شوم، افرادی که ممکن است مایهٔ مزاحمت شما گردند، یا اگر جسارت کنم و بیفزایم، افرادی که در پیشگاه شما فروتن نمی‌شوند. جناب رئیس‌جمهور، شما می‌دانید که من پیش از آنکه فرمانی بر زبان آورید، فرمانبردارم، و به این فضیلت، فضیلتی دیگر می‌افزایم: رازدار بودن و حفظ محرمانهٔ امور، عادتی است که در تمام طول زندگی‌ام پرورده‌ام. آنچه می‌خواهم بگویم این است که می‌توانید نهایت اعتماد خود را به من داشته باشید. می‌دانم که هرچه دارم مدیون شما هستم و هر اقدامی‌برای آسیب رساندن به شما، در حقیقت آسیب زدن به خویشتن خواهد بود. بر موضع خود تأکید می‌کنم تا در جانشینی ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۲۴ به یاد داشته باشید که با رقیبانی روبه‌رو خواهید شد که آرزو دارند تا ابد در جایگاه اپوزیسیون باقی بمانند، چرا که از به دست گرفتن واقعی قدرت وحشت دارند. اما در عین حال، با افرادی چون من نیز مواجه خواهید شد که هرچند در هستهٔ قدرت حضور دارند، اما هرگز طمع تصاحب قدرت برای خود نداشته‌اند. از همین روست، آقای رئیس‌جمهور، که احساس می‌کنم می‌توانم با اعتقادی حقیقتاً بی‌طرفانه با شما سخن بگویم.

به خاطر داشته باشید، آقای رئیس‌جمهور، که باید از آن موهبت امپراتوری، یعنی انعطاف‌ناپذیری، بهره‌مند باشید. بگذارید دیگران نقش آدم‌های خوب را بازی کنند. شما حق ندارید که آدم خوبی باشید. مردم این کشور در برابر قدرت، با احترامی‌رسمی‌زانو می‌زنند، اما هرگز خوش‌رویی و به‌خصوص سادگی را در قامت یک رئیس‌جمهور برنمی‌تابند. ما به امپراتور احترام می‌گذاریم، به مونتزوما احترام می‌گذاریم، به نایب‌السلطنهٔ اسپانیا احترام می‌گذاریم و به دیکتاتور باوقاری که مورد تکریم جهانیان بود، همچون پورفیریو دیاس، احترام می‌گذاریم. و البته، به مردی برحق و مشروع، مدافع ملت و شهروند برجستهٔ قارهٔ آمریکا، یعنی دون بنیتو خوآرس، احترام می‌گذاریم. آیا کسی را می‌شناسید که باوقارتر از او باشد؟ تاکنون شوخی‌ای دربارهٔ خوآرس شنیده‌اید؟ آیا او در تاریخ به‌عنوان «خوآرسِ نفوذناپذیر» ثبت نشده است؟ آیا این خوآرس نبود که آن گفتهٔ مشهور را بر زبان آورد: «برای دوستان، عدالت و بخشش؛ برای دشمنان، قانون»؟

منظورم این نیست که وقار را با تکبر امپراتوری یکی بدانید؛ وقار مترادف است با متانت جمهوری‌خواهانه، اما متانتی که با هالهٔ درخشان سلطنت روشن شده است. بله، بیایید همواره جمهوری‌ای موروثی باشیم، سلطنتی با چرخهٔ شش‌ساله؛ و در راستای این سنت، باید مطمئن شویم که وقار تخت ریاست‌جمهوری را حفظ می‌کنیم و دسترسی به آن را تا حد امکان محدود می‌سازیم. به همین سبب، جسارت می‌کنم و نصیحتی دربارهٔ برخی از اعضای کابینه به شما عرضه می‌کنم؛ همان‌هایی که دوست دارند به «دسترسی‌شان» به دفتر شما ببالند و شاید بیش از حد با شما صمیمی‌شده‌اند. آقای رئیس‌جمهور، با زیردستان هم‌سخن نشوید. همواره جایگاهشان را به آنان یادآور شوید. به توصیه‌های جانبدارانه‌شان گوش نسپارید؛ زیرا وقتی کسی که توصیه می‌شود رئیس‌جمهور ملتی است، چیزی به نام توصیهٔ بی‌طرفانه وجود ندارد.

آقای رئیس‌جمهور، من برای شما کار می‌کنم. با اکثریت هم‌وطنانمان تفاوتی ندارم. هر مکزیکیِ درستکار برای شما کار می‌کند؛ چرا که اگر اوضاع برای رئیس‌جمهور خوب پیش برود، برای مکزیک نیز خوب خواهد بود. پس اجازه دهید به شما بگویم که در این ساعت خاص از سیاست در این کشور، هشت حزب کوچک وجود دارد. و سپس، شما هستید.

این گواکامولهٔ لزج و غلیظ که حاصل فراوانی این احزاب کوچک است، تنها با قاشق رئیس‌جمهوری مقتدر قابل بلعیدن است؛ کسی که بداند چگونه از این وضعیت بهره ببرد. آقای رئیس‌جمهور، اکنون که انتخابات در پیش است، این ایده را به آزمون بگذارید. مکزیکی‌ها نمی‌دانند چگونه خود را اداره کنند؛ تاریخ این را به اثبات رسانده است. فقط تماشا کنید که چگونه پیام بازگشت اقتدار شما را با سپاسگزاری و آسودگی می‌پذیرند. این‌ها را با روح دموکراسی به شما می‌گویم. چیزی به نام دیکتاتوری ملایم وجود ندارد که سرانجام به استبدادی سخت و بی‌رحم بدل نشود. برای شما بهتر است که راه را برعکس بپیمایید: سخت آغاز کنید و سپس به چیزی ملایم‌تر بدل شوید.

خواهشمندم رک‌گویی مرا ببخشید. می‌دانم که من سگی نگهبانم و نقش خود را با فروتنی می‌پذیرم. شما، در مقابل، می‌توانید طبق ارادهٔ آزاد منصب‌تان عمل کنید. اما نظر شما دربارهٔ رئیس دفتر کابینه‌ای – منصبی که افتخار دارم به من اعطا شده باشد – چیست که صادقانه با شما سخن نگوید؟ برای آنکه کمی‌فضا را با شوخی تلطیف کنم، بگذارید حکایتی بگویم؛ من شبیه آن منشی نیستم که ژنرال، رئیس‌جمهور و رئیس دولت، Plutarco Elías Calles، از او پرسید: «ساعت چند است؟» و منشی پاسخ داد: «هر ساعتی که شما بگویید، آقای رئیس‌جمهور.»

من مردی هستم که خوکردهٔ انجام کارهایی هستم که از آن‌ها بیزارم.

هرگونه که می‌خواهید از من بهره بگیرید.

۳۰

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←