راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۲۶

«لا پپا» آلمازان به تاسیتو د لا کانال
۱,۱۷۶ واژه — حدود ۶ دقیقه مطالعه

عشقم، این‌بار جانب احتیاط را مگیر، اکنون وقت آن نیست. بیدار شو. ساعت در آستانهٔ نواختن دوازده است و دشمنان ما به خواب نرفته‌اند. زمان از چنگمان می‌گریزد. چنان‌که مادربزرگ دوست‌داشتنی‌ام، که روحش در آرامش ابدی قرین باد، می‌گفت: «اگر می‌خواهی شیطان را شکست دهی، باید خودت بلزباب باشی.»

من و تو باید از خودِ شیطان نیز شیطانی‌تر باشیم. نگاهت را به آسمان بدوز. اگر می‌خواهی آسمان‌ها را فتح کنی، باید به سوی خدا نظر کنی. و این را نیز در خاطر داشته باش که از هر سو در میان کج‌رفتاران و منحرفان محاصره شده‌ای. آن P تنها تظاهر به ابلهی می‌کند و امیدوار است مردم باورش کنند. BH نیز با آن لوکرتزیا بورجیای لاس لوماسِ اعیان‌نشین، با آن فاحشه، MR، هم‌پیمان شده است. عزیزم، چشمانت را باز کن. این زوج، آن تازه‌کار NV را در دفترت جا داده‌اند، اما من هرگز به بی‌گناهانِ به‌اصطلاح اعتماد نمی‌کنم. آن‌ها بدبینانی‌اند که تظاهر به قداست می‌کنند تا بتوانند خداوند را فریب دهند و به بهشت راه یابند. من و تو تنها باید آن «قانون هرودِ» کهن و قابل‌اعتماد را به کار ببندیم: یا فریب می‌خوری، یا فریب می‌دهی.

بازگشت رهبر پیشینمان اوضاع را تا اندازه‌ای پیچیده می‌کند، زیرا او بازیِ خودش را می‌کند و نه تو و نه من، عزیزم، مهره‌ای برای رقابت با او نداریم. آن پایین، در وراکروز، پیرمرد با مهره‌های دومینویش مرموزانه بازی می‌کند و هیچ‌کس نمی‌داند چه هنگام پیش می‌آید تا شش-دوبل ما را سد کند. به عبارت دیگر، نیروهای دشمن ما را از هر سو محاصره کرده‌اند. اما رویِ روشنِ ماجرا این است که برای راه انداختنِ چند بدگوییِ حسابی، نیازی نیست کار چندانی بکنی. آن پیرزنِ بدقلقِ لاس لوماس می‌گوید اگر به تصاحب قدرت کمکت کند، حتی مادرت را هم می‌کشی. اوه، قدیسِ من، می‌دانم که تو هرگز چنین کاری نمی‌کنی.

بهتر است

مادرِ دشمنت را بکشی.

فقط به وضعیتی بنگر که «رژیم» ما در آن گرفتار است. نخست، البته، P. کیست که از خود نپرسد در سرِ P چه می‌گذرد؟ راهبردش چیست؟ چه می‌داند؟ چه نمی‌داند؟ چه نقشه‌ای می‌کشد؟ چه پیش‌بینی می‌کند؟ به چه کسی مهر می‌ورزد؟ از چه کسی بیزار است؟ حتی یک روح، در داخل یا خارج از دولت، نیست که تمام روز این پرسش‌ها را از خود نپرسد، و به همین دلیل است که از تو نمی‌پرسیم دربارهٔ P چه فکر می‌کنی. پاسخ نده. فقط به یاد داشته باش که آنجا هیچ رازی نیست. یک P جایی برای پنهان شدن ندارد.

تکرار می‌کنم، پاسخی نده. بهتر است این پرسش را در خلوتِ خودت بکنی. و بر حذر باش. تو در C بیش از هر کس دیگری به او نزدیکی، و ما می‌دانیم که C ریاست‌جمهوری همچون ظرفی از سالاد میوه است. ای عشق من، به کدام‌یک اعتماد خواهی کرد، به گیلاس یا انگور؟ شرّ هر راز در به اشتراک گذاشتنش است و درست همین‌جاست که باید با نهایت احتیاط گام برداریم. خب، دست‌کم هیچ‌کس هرگز نمی‌تواند سر و تهِ سیستم بایگانی اسناد در Los Pinos را بفهمد، و آن آرشیویست پیر – ماگو، ماگون، یا هر چه که اسمش است – حتی نام خودش را نمی‌داند، چه رسد به اینکه بداند اسناد کجا بایگانی شده‌اند یا کدام‌یک طبق دستورات تو نابود گشته‌اند. ایدهٔ درخشان تو – یا

ایدهٔ درخشان

ما، اگر بخواهی با معشوق کوچکت سخاوتمند باشی – این بود که تمام آن اسناد رسواکننده را بدون نابود کردنشان ناپدید کنیم، تا اگر روزی به کارمان آمدند، دمِ دست باشند. اگر شرکایمان شروع به حرف زدن کنند، شاید – یا شاید هم نه – اسنادی داشته باشیم تا دهانشان را ببندیم…

اما خطر همواره هست، عزیزم، پس هرگز گاردت را پایین نیاور. می‌دانی ذهن یک P وقتی حس می‌کند یکی از وزیرانش دیگر به کارش نمی‌آید، چگونه شروع به کار می‌کند. او نمی‌گوید: «این مرد بی‌فایده است.» اوه، هرگز. بلکه می‌گوید: «این مرد به من خیانت کرده است.»

حالا، بیاییم متهمان همیشگی را مرور کنیم. رقیب اصلی تو کیست؟ این را می‌دانیم – وزیر BH. چرا از او می‌ترسند؟ تا جایی که من می‌بینم، او مردی است بدون هیچ جذابیتی، و به همین خاطر، کوچک‌ترین شانسی ندارد تا نامزدی کاریزماتیک شود. با این حال، آیا می‌تواند بر تخت بنشیند؟ او هم عقابِ تمام‌عیاری است. همه او را نوعی پیش‌نامزد می‌دانند، هرچند چهره‌اش همیشه گویی می‌گوید: «من؟ تصور نمی‌کنم چرا!»

به خاطر خدا، تو و من می‌دانیم چرا: چون او گمان می‌کند کاملاً مبرا از هر عیبی است، تصوری که آن روباه سیاسی، MR، بارها و بارها در ذهنش کاشته است. اما من، ایدهٔ دیگری در سرِ کوچکم می‌چرخد. چگونه می‌توانیم او را متقاعد کنیم که آن پیرزنِ بدکاره دارد او را بازی می‌دهد و به او بقبولاند که جانشین موردعلاقهٔ P است؟ هیچ‌کس هرگز چنین چیزی را به او نخواهد گفت. او باید آجری بر سرش بکوبد تا بفهمد. اما ما یوکاتانی‌ها، ای عشق من، هنرمندان واقعیِ ابداع هستیم، خودت می‌دانی. و درست همین‌جاست که من و تو وارد می‌شویم تا مطمئن شویم تمام این بازی‌های مضحک، وجههٔ BH و آدم‌هایش را خراب می‌کند. می‌خواهیم همه بگویند: «P او را نامزد کرد تا از شرّ سیاستمداری نامطلوب خلاص شود.»

خوشبختانه، عوامل قدرت بسیارند و جاه‌طلبی‌ها چنان سرکش و وحشی‌اند، زیباروی من، که تو و من واقعاً می‌توانیم در این آب‌های متلاطم ماهی‌های کلانی صید کنیم؛ متلاطم، چرا که ماهیگیرانی متناقض در این آب‌ها هستند: از آن پیشینِ خودخواه گرفته تا آن پیشینِ پیشینِ پیشین در Veracruz، و سپس آن ابلهی که بر کنگره ریاست می‌کند (بگذار بشنود!)، و NV تازه‌کار، و حتی خودِ MR که با آن توصیه‌های حکیمانه‌اش چنان از حد گذشته است که یک روز کسی همان کلمات را به صورتش خواهد کوبید؛ همان کلماتی که با آن چهرهٔ Cruella De Vil هشدار می‌دهد: «دیگر متقاعدکننده نیستی، عزیزم. هر کاری کنی، باز هم نکوهشت می‌کنند. با این همه نصیحت، همه را ملول کرده‌ای.»

مراقب باش. نگذار بفهمد که از او بیزاری و به‌خصوص نگذار بداند که به او ترحم می‌کنی، چون به زیبایی من نیست یا چون تو مرا به او ترجیح می‌دهی. باید بدانی، عزیز دلم، که او پیشاپیش از تو بیزار است و به تو ترحم می‌کند و اگر بفهمد تو نیز چنین حسی داری، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجد.

اما بازگردیم به موضوعمان، T محبوب من. هرگز، حتی برای لحظه‌ای، فراموش نکن که هر انسانی هم عیوب دارد و هم فضایل، و دشمنان ما می‌توانند از هر دو بهره ببرند. به من بنگر، دل‌ربای من. آیا هرگز متوجه نشده‌ای که من هیچ‌گاه به دستانم نگاه نمی‌کنم؟ می‌توانی حدس بزنی چرا؟ چون در کودکی آموختم که اگر به یکی از انگشتانم چشم بدوزم، مردان گمان می‌کنند که خواهان انگشتری هستم، یا بدتر، گمان می‌کنند انگشتری را گم کرده‌ام چون آن‌قدر احمق بوده‌ام که نتوانسته‌ام آن را نگه دارم. و اگر می‌توانستم انگشتری را گم کنم، هر چیزی را می‌توانستم از دست بدهم؛ ثروتی، همسری، باکرگی‌ام، یا حتی جایزهٔ لاتاری را!

از همین روست که همیشه مرا با دستکش می‌بینی، حتی در گرمای طاقت‌فرسای Mérida. اما دلیل دیگرش این است که نوک انگشتانم با هیچ پوستی تماس نیابد، مگر پوست تو، شیرینی زیبای من. هر از گاهی می‌پرسی، عزیزِ حسودم، که آیا مردان دیگری در زندگی‌ام هستند یا نه. عشقم، نیازی به پرسیدن نیست. من تنها ابژه‌ای برای میل هستم، همین و بس.

۲۷

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←