ژنرال، من و شما پیوسته و دوستانه با یکدیگر در ارتباطیم. میدانید که من همواره برتری شما را به رسمیت شناختهام و، پیش از هر چیز و فراتر از شما و من، برتری رئیسجمهور جمهوری، فرماندهٔ کل قوای مسلح را. خب، ژنرال، با همان صراحت همیشگیام باید به شما هشدار دهم که این کشور لعنتی دارد از کنترل خارج میشود. البته، همهٔ ما بهشدت مفتخریم که در مکزیک هفتاد میلیون نفر زیر بیست سال سن دارند؛ کشوری پر از بچه. هرگز صدایشان را شنیدهاید؟ تاکنون گوشتان را به زمین چسباندهاید تا بشنوید چه میگذرد؟ گمان میکنید آن بچهها این مومیاییهای سالخوردهای را که بر آنها حکومت میکنند، چگونه میبینند؟
شما چند سال دارید؟ پنجاه؟ پنجاهودو؟ و من، شصتوچهار، شصتوپنج؟ دفترهای ثبت احوال در روستای کوچکی که در ایالت ایدالگو (Hidalgo) زاده شدم، کمیمبهماند؛ البته اگر بتوان گفت ایدالگو اصلاً وجود دارد و صرفاً اختراعی نبوده است تا مکزیکوسیتی را از ایالتهای رقیب و خطرناکی چون میچوآکان (Michoacán) و خالیسکو (Jalisco) جدا کند. ایدالگو، اروگوئهٔ مکزیک است، اما فقیر و بیهیچ سندی. به هر روی، ژنرال، مقصودم این است که من و شما، به قول مادربزرگم، در اوج دوران خویشیم. اما برای جوانها، ما پیرمردیم. آنها رهبری جوان میخواهند؛ جوانی چون مادرو، کالس، اوبرگون، ویلا و زاپاتا، آن زمان که خود را به دل انقلاب انداختند، همگی زیر سی سال.
چشمهایتان را باز کنید، آقای وزیر. رهبر تازهنفس ما کجاست؟ آن چاپلوس، تاسیتو د لا کانال، چند سال دارد؟ پنجاهودو سال، مثل شما؟ و رقیبش، برنال هررا، مگر او نیز در اوایل پنجاهسالگی یا شاید در اواخر چهلسالگی نیست؟ گمان میکنید بچههای امروز اصلاً به آنها اعتماد میکنند؟ گمان میکنید آن میلیونها جوانی که با موتورهایشان میتازند، گویی هارلی-دیویدسونهایشان همان اسب پانچو ویلا، همان «سییه لِگواس» (Siete Leguas) قدیمیاست، و آن حیوانات عیاش نیمهبرهنه که تمام شب را در کلوبها میگذرانند، و آن دیجیهایی که برای پخش چند سیدی، هر بار بیستوپنج هزار دلار میگیرند تا از لسآنجلس به مکزیکوسیتی و سپس به هونولولو پرواز کنند، و فرزندان میلیونرهای زنجیرهای که ثروتهای بهارثرسیده از سال ۱۹۴۱ را در دست دارند، به هر یک از ما اعتماد خواهند کرد؟
ژنرال، این همان چیزی است که نخبگان در روزنامهها میگویند. اما آن جوانِ طبقهٔ متوسط چه؟ همان که هر شش سال یکبار دیده است پدر و مادرش چگونه ماشین، خانه و ماشین لباسشوییشان را از دست میدهند، چون از پرداخت اقساط ماهانه برنمیآیند؟ یا دانشجویانی که حتی نمیتوانند درس بخوانند، چون دانشگاههای دولتی پیوسته بر اثر اعتصابها فلجاند و دانشگاههای خصوصی هم هزینهای سرسامآور دارند؟
نگاهشان کنید، ژنرال؛ میخواستند مهندس شوند، وکیل شوند، آدمهای مهمیشوند، اما حالا ببینید چه شدهاند؛ تاکسی میرانند، پیتزا میرسانند، در سینماها بهعنوان پذیرو کار میکنند، یا چنان تحقیر شدهاند که برای گذران زندگی، ماشینهای دیگران را پارک میکنند. انسانهایی شکستهاند که باید به جایگاه بهتری میرسیدند، اما حالا تنها چیزی که نصیبشان میشود، لگد به پشت است. و آن دخترهای نازنینی که تنها رویایشان این بود که خانهدارانی محترم از طبقهٔ متوسط شوند؟ آنها حالا اگر شانس بیاورند، تایپیست یا فروشنده یا پیشخدمت هستند؛ وگرنه، تهش رقصهای تحریکآمیز و روسپیخانه است. و اصلاً نگذارید از قصهٔ دخترکهای روستایی بگویم؛ همانهایی که در کارخانهها شغلی مییابند و در خیالهای احمقانه و ابلهانهشان میبینند روزی گرینگوئی میآید تا با آنها ازدواج کند، و بعد ناگهان کارخانه ورشکست میشود یا به چین میرود، جایی که کارگرانش ده درصدِ دستمزد کارگران مکزیکی را میگیرند، و آنها دوباره به خیابان برمیگردند تا گدایی کنند، یا به روستاهایشان بازمیگردند تا
نوپالیتوس
بخورند، در حالی که نوزادانشان را در شالهایشان پیچیدهاند و آرزو میکنند از مرز بگذرند و مثل آن همه زن و مرد جوانی که در آن سوی حصار به دنبال کار میگردند، گرینگو شوند؛ حتی اگر به قیمت غرق شدن در رودخانه باشد، یا خفه شدن در کامیونِ یک قاچاقچی، یا مردن از تشنگی در بیابان، یا سوراخسوراخ شدن، همچون یک آبکش، با گلولههای گشت مرزی گرینگوها. به من بگویید، ژنرال، آن هفتاد میلیون جوان چه انتظاری میتوانند داشته باشند؟ به چه کسی تکیه خواهند کرد؟ تا هنوز وقت هست، به این موضوع فکر کنید، ژنرال.
و به یاد داشته باشید، در این مسائل باید سریع عمل کرد.
۲۴