پپونای محبوبم، این وضعیت غریب ما را بیش از پیش از هم دور کرده است، اما در عین حال، ما را در سطح روح بیش از هر زمان دیگری به هم پیوند میزند. فاصله همواره مرا به تو نزدیکتر کرده است، عزیز من، چرا که جداییهایمان تنها اشتیاقی را که به یکدیگر داریم افزون میکند. تو هم همین حس را نداری، عشق من؟ تو در Mérida هستی و من در پایتخت. تو در شهری زیبا، آرام و بیتلاطم؛ و من در این کلانشهری خفقانآور، پرهرجومرج، مبتذل و سمی. تو در محاصرهٔ مردمیملایم، صمیمیو بیآلایش، و من، در فضای تنگ ماشین خفه میشوم؛ ماشینی که مرا از آپارتمان به دفتر میبرد و باز در پاسی از شب به آپارتمان بازمیگرداند، بیآنکه پاداشی جز شنیدن صدای تو در تلفن، آن هم در نیمهشب، داشته باشم؛ دستکم تا چند روز پیش. حالا دیگر حتی این را هم نداریم. صدای شیرینت از من میگریزد و من تنها میتوانم آن را تخیل کنم. پس ناچارم به این نامهها به تو بسنده کنم. و اینک من هستم، در تمام طول روز محاصرهشده در میان دشمنان، هدف حملات، و سوژهٔ شوخیهای بیپایان و کاریکاتورهای روزنامهها («آندینو، کشتی را رها کن»، «آندینو، راهیِ کوههای آند شو»)، بماند تمام توطئههایی که در راهروهای دیوانسالاری چیده شدهاند و دامهایی که برایم گستردهاند.
ماسکِ تکنوکراتِ سرد و کارآمدی که هر صبح باید بر چهره بزنم، چقدر با ذات واقعی من تفاوت دارد! روزگاری بود که برای تمرینِ حالتِ چهرهٔ یک بوروکراتِ بیرحم، به آینه نیاز داشتم. اما دیگر نیازی به آن نیست، پپونای من. ماسک حالا به چهرهای واقعی بدل شده است؛ چهرهای با اجزای خشن، پیشانیای گودافتاده، لبهایی جمعشده و بینیای که بوی گند میدهد. ابروهایی که همواره از شک به شکل خمیدهای درآمدهاند. گوشهایی تیز، آماده برای شنیدن دروغها. و چشمها، چشمها، عشق من، که نفرت را نشان نمیدهند، اما یقیناً لبریز از تحقیر، خوارشماری و بیتفاوتیاند… میدانستی یاد گرفتهام مثل یک آنگلوساکسون حرف بزنم، بدون حروف تعریف یا زمینهسازی؟
«دقیقاً.»
«انجام شد.»
«هیچ.»
«مراقب باش.»
«عالی.»
«هشدار داده شد.»
«عواقبش را بپذیر.»
اینها را میگویم و نه هیچ چیز دیگر. چشمانم هرگونه تلاش برای گفتوگو را پس میزند؛ خواه این گفتوگوها دوستانه باشند یا غیردوستانه، ناخوشایند، صادقانه، مبهم یا گستاخانه. برای من، هر آنچه مردم میگویند، خطری بالقوه است. در بهترین حالت، خطرِ تناقض؛ و در بدترین حالت، خطرِ متقاعد شدن.
آنچه را از من انتظار میرود میبخشم. تخصص فنیام را. دانشم را در باب بازارهای بینالمللی. پارامترهای کلان اقتصادیام را. دقت وسواسگونهام را در بررسی برابری واحد پولیمان با دلار، ذخایر ارزیمان، پرداخت بدهیهای خارجی، میزان بدهی ملی، کسری تجاری، کمکهای اروپا و آمریکای شمالی، و آن برادری اجباری با مدیران بانکهای مرکزی در واشینگتن، برلین، لندن و مادرید…
و با این حال، آنچه را که بیش از هر چیز میخواهم ببخشم، دریغ میکنم: انسانیتم را. شاید به من بخندی، ژوزفینا، با آن قهقهههای بلندی که آدمهای حسود «ابتذال» مینامند؛ گویی سرزندگیات – همان سرزندگیای که مرا چنین به خود میکشد – هرگز نمیتواند مبتذل باشد. کیست که بتواند ظرفیت تو را برای شادی و خوشگذرانی و شوخطبعی مبتذل بخواند؟ کی جرئت میکند بازیهای ظریف تو با کلمات و ایهامهای دلپذیرت را نقد کند؟ آه، عزیز من، اگر اینها تو را «مبتذل» میکند، پس من به همین ابتذال نیاز دارم – آه، هرگاه شوخیهای رک و پیشنهادهای جسورانهات را میشنوم، گویی دوباره زنده میشوم؛ تمام آن چیزهایی که وفاداریام را برمیانگیزند، چرا که به من این احساس را میدهی – و این را در گوشت نجوا میکنم، عزیزم – که فاحشهام را در خانه دارم. نیازی نیست مانند همکاران کسالتبارم در کابینه، بیرون به دنبال زن بگردم؛ من زن خودم را در خانه دارم – بدزبان، تشنه و آماده برای هر وضعیتی و هر لذتی زیر این خورشید، او را در خانهٔ خویش دارم…
آه، چقدر دلتنگت هستم، پپونا! گرم و شیرین، همسری وفادار و مادری مهربان. چقدر احساس امنیت میکنم از اینکه میدانم «سه ت» من، تره، تالیتا و توتو، پیش تو هستند؛ سهقلوهای عزیزم که با نظمیکامل به دنیا آمدند و شکوهی باکره به سه تولد پیاپی اما در حقیقت همزمان تو بخشیدند – مگر کسی به یاد دارد کدامیک از آنها اول آمد؟ برای من همیشه چنین بود که گویی سه فرشتهام با هم از آسمانها فرود آمدند تا به پیوند ما برکت دهند، ژوزفینای من، ازدواجی بهغایت شادمانه که فراتر از جداییهای جسمانی، شایعات و سعادتهاست. ازدواجی که درست مانند سه دخترمان، در بهشت رقم خورد.
عروسیمان را به یاد داری؟
هاسیندا د لوس لاگارتوس (Hacienda de los Lagartos) را به یاد داری که فقط برای مراسم زفاف ما آراسته شده بود؟ باغ را به یاد داری، پر از دهها فلامینگوی صورتی؟ و آن ضیافت عظیم از
پاپادزولس (papadzules)
و
موتولنیو (motuleño)
تخممرغها، مرغهای ترشی و پنیرهای شکمپر؟ آیا گرمای شور آن شب را به یاد داری، آن تسلیم عاشقانهمان به یکدیگر را؟ به یاد داری مادرت در اتاق مجاور ما در هتل دل گارفون (Hotel del Garrafón) چقدر مضطرب بود و گوش به زنگ بود تا یا صدای کمک تو را بشنود اگر درد داشتی – آخ، آخ، آخ! – یا اگر لذت میبردی، سرود مارسییز را بخوانی – آه، آه، آه،
«پیش بروید، فرزندان وطن!»
چقدر شگفتانگیز بود، پپونای من، که گذاشتی باستیلِ زندانِ بهشدت بستهٔ تو را فتح کنم؛ چقدر حیرتانگیز بود که گیوتینِ آندینو را دوست داشتی!
همانطور که میبینی، تو تنها کسی هستی که میتوانم در پیشگاهش احساساتم را بهراستی بیان کنم و همان آندینو آلمازان (Andino Almazán) باشم که دوازده سال پیش عاشقش شدی، یازده سال پیش با او ازدواج کردی و ده سال پیش سهقلو از او به دنیا آوردی. اما بعد، در آنچه گویی تنها یک چشمبههمزدن است، چارهای ندارم جز آنکه دوباره نقابِ دیگرم را بر چهره بزنم؛ نقابِ وزیر خزانهداری، مردی که بهکل در دنیای اقتصاد غرق شده و پشت ماسکی از آمار پنهان گشته است تا شخصیت بیرونیاش، وسواسِ درونیاش را بپوشاند؛ وسواسی که البته هیچ نیست جز تو، ای شهوتانگیزِ من.
جوزفینا، وقتی صبح از خواب برمیخیزم، دیگر آن مردی نخواهم بود که تو میشناسی.
میدانم دربارهام چه میگویند:
«وقتی آندینو وارد اتاقی میشود، دما پایین میآید.»
«آقای وزیر رسیدند. همگی بلند شوید.»
«مراقب باشید. برای وزیر آلمازان تنها دو نظر ممکن است وجود داشته باشد: نظر او، و نظری که غلط است.»
روحم در حال مرگ است، پپای عزیزم. اما مسئولیتهایی پذیرفتهام که باید برای رئیسجمهور، برای کشور و برای خودم به جای آورم. اگر خزانهداری مرا نداشت، کشتی به سوی آبهای ناشناخته میراند. من سکاندارِ ناگزیرم. من همانم که مدام همان ذکر قدیمیرا تکرار میکند: انضباط، انضباط، انضباط. جلوگیری از تورم. افزایش مالیاتها. کاهش حقوقها. تثبیت قیمتها. من مردِ یخم. شاید بومیِ یوکاتانِ (Yucatán) گرمسیری باشم، اما مرا چون خسیسی از مونتره (Monterrey) میشناسند. خسیس در بودجه و خسیس در سخن.
میبینی، پپای من، تصمیم گرفتهام که بهسادگی هیچ نگویم. هر بار که دهان میگشایم تا کنگره را توبیخ کنم، فقط سرمایهگذاران را میترسانم و میرانم. بهتر است دهانم را بسته نگه دارم؛ میتوانم نقش شاهدی گنگ و بیخبر و تمامعیار را بازی کنم. هیچ نمیگویم، چون چیزی برای گفتن ندارم، و همین، بهگونهای عجیب، برایم شهرت خردمندی آورده است. با عینیتی یخزده به همهچیز مینگرم، اما هیچچیز نمیفهمم. باشد، عیبی ندارد. کسی باید این نقش ناسپاس را ایفا کند. تا همین حالا ناچار شدهام سه معاون وزیر را اخراج کنم که بیش از حد حرف میزدند؛ همان که میگفت «فقر در مکزیک یک افسانه است»، و آن که میگفت «اگر کنگره لایحهٔ مالیاتی جدید را تصویب نکند، ما هم درست مثل آرژانتین غرق خواهیم شد»، و آن یکی که میگفت «فقرا این فضیلت را دارند که محتاط باشند».
مرا استخدام کردند تا سیستم را ضدعفونی کنم. من DDT دولت هستم؛ شکارچی حشرات.
و زندگیام، عزیزم، در حال خشک شدن است—یا دستکم خشک میشد اگر تو و سه «ت» من، تره، تالیتا و توتو، نبودید. عکسی تازه از هر چهارتان برایم میفرستی؟ مدام فراموش میکنی. اما من، عزیز من، حتی یک لحظه تو را از یاد نمیبرم. از تو،
آ.
پینوشت: برای رعایت احتیاط امنیتی، این نامه را از طریق دوست و همکار خوبم، Tácito de la Canal (تاسیتو د لا کانال)، برایت میفرستم. میگویند اگر میخواهی در کابینه زنده بمانی، باید چنان رفتار کنی که گویی مردهای. تاسیتو استثنای این قاعده است. به لطف اوست که میتوانم بیهیچ مشکلی به دفتر رئیسجمهور رفتوآمد کنم. مردی چابک است، مردی که آیندهای در پیش دارد—جایی که لازم باشد انعطافپذیر است و هرگاه موقعیت استقامت بخواهد، سخت و سرسخت. به او اعتماد کن. بدرود.
آ. آ.
۲۳