راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۱۶

نیکولاس والدیویا به ماریا دل روساریو گالوان
۸۲۷ واژه — حدود ۴ دقیقه مطالعه

بانوی عزیزم، اگر تاسیتو د لا کانال همان مار لغزنده‌ای باشد که شما گمان می‌کنید، متأسفانه نتوانسته‌ام مدرکی بیش از چاپلوسی‌هایش در برابر مافوق‌ها و قساوتش با زیردستان برای اثبات این ادعا فراهم آورم. رئیس دفتر رئیس‌جمهور با وسواسی تمام، نقابی از فروتنی نمونه‌وار بر چهره زده است. او در کولونیا کوآوتموک، در آپارتمانی کوچک و دو اتاقه زندگی می‌کند؛ با آشپزخانه‌ای حقیر، پاگردی که بوی ادرار گربه می‌دهد، مبلمانی از لردو چیکیتو و توده‌هایی از مجلات قدیمی. گویی راهبی است که هیچ تجملی نمی‌طلبد، مگر تجمل قدرت، آن هم برای خودِ قدرت.

خب، بگذریم. سرانجام به سرنخی رسیده‌ام که اگرچه به‌تنهایی قطعی نیست، اما می‌تواند دری را به سوی رازهای بزرگ‌تر بگشاید.

می‌دانی، بانوی من، ماریا دل روساریو، این درست مانند یکی از آن کتاب‌هایی است که مادربزرگ‌هایمان به ما می‌دادند. در صفحه‌ای که تصویری از فضای داخلی یک خانه دارد، پنجره‌ای کوچک هست که امکان دیدن باغ صفحهٔ بعد را می‌دهد، و آن باغ به نوبهٔ خود دروازه‌ای دارد که به صفحهٔ سوم باز می‌شود، و آن صفحهٔ سوم راهی است به جنگلی که چشم را تا لب آب می‌برد، جایی که قایقی منتظر است تا ما را به جزیره‌ای افسون‌شده ببرد. و این زنجیره ادامه دارد. درست مثل یک داستان بی‌پایان، این‌طور نیست؟

خب، دوریس کوچک ما، پس از آنکه به مدل ورساچه بدل شد و طبق دستورات بنده آموزش دید، تاسیتو را به این باور رساند که حالا که زنی چنین شیک و مدرن شده است، مثلاً با نوعی رابطهٔ صمیمانه‌تر با او مخالفتی نخواهد داشت. و چون تاسیتو بی‌شک یک ساتیر است، چرخ‌دنده‌های خدای پان به حرکت درآمدند و دوریس – که باز هم طبق دستورات من عمل می‌کرد و تنها نیاز داشت از چنگ مادر شومش رها شود تا شکوفا شود – اندک‌اندک با تاسیتو بازی کرد؛ ابتدا او را معطل کرد، سپس او را واداشت تا او را به رستوران‌ها ببرد و بعد به بارها و سالن رقص گران لئون، تا بتواند مهارتش در رقص

تاباره

را به رخ بکشد، اما هرگز به هیچ موتلی نرفت، چه رسد به اتاق هتلی.

اشتیاق تاسیتو تنها فزونی گرفت؛ چنان‌که تمام دفتر متوجه این موضوع بودند. سرانجام دوریس پذیرفت به آپارتمان او در خیابان ریو گوادیانا برود. همین که وارد شد، بینی‌اش را گرفت و جمله‌ای از بت دیویس را که به او آموخته بودم، تکرار کرد:

«چه خراب‌شده‌ای! چه جهنم کثیفی! کلبه‌ای پست! یک لجن‌زار مطلق!»

دوریس، در حالی که از خنده می‌مرد، برایم تعریف کرد که تاسیتو چنان از این سخن تحقیر شده بود که دست او را گرفت، دسته‌ای کلید بیرون کشید، به سوی آشپزخانهٔ کوچک رفت و دری را گشود؛ و آنگاه، گویی صفحه‌ای از یکی از آن کتاب‌های مصور ورق خورده باشد، چشم‌اندازی مجلل پیش روی دوریس گشوده شد. پنت‌هاوسی باشکوه در برابر دیدگان دوریس پدیدار گشت؛ تراسی با گلدان‌های بزرگی که از گل لبریز بودند، استخری بیضوی و صندلی‌های راحتی برای حمام آفتاب. و در پسِ تراس، سالنی وسیع، مبلمانی لوکس، تابلوهای گران‌بهای کلکسیونی – که بنا بر توصیف دوریس، حدس می‌زنم بسیاری از آن‌ها روبنس‌های تقلبی بودند – فرش‌های ایرانی، کاناپه‌های نرم و پفی، ظروف شیشه‌ای ارزان‌قیمت و دری که نیمه‌باز مانده بود و به اتاق‌خواب راه داشت.

دوریس، دقیقاً طبق دستورهای من، شوک و بهجت را به نمایش گذاشت و تاسیتو نیز در برابر آن، بی‌قیدی و غرور را بازتاب داد. و هنگامی‌که رئیسِ پست و نفرت‌انگیزِ کابینهٔ ما، بگذاریم بگوییم، پیش‌نهاد جسورانه‌تری را برگزید، دوریس با ناز و دلعزی عذر خواست و به حمام رفت، گویی خود را برای این قرارِ عصرگاهی آماده می‌کند؛ و آنجا دستمالی از کیفش بیرون آورد و گذاشت از پنجره به سوی خیابان سرازیر شود. من علامت را دیدم و در عرض پنج دقیقه، در حالی که خشمِ معشوقی خیانت‌زده را تظاهر می‌کردم، به اتاق‌خوابِ تاسیتویِ بی‌همتایمان یورش بردم و او را برهنه یافتم، در حالی که هر آنچه طبیعتِ مادر با چنین بی‌رحمی‌به او به ارث رسانده بود، عیان بود: سری طاس، بیشه‌ای انبوه از مو بر سینه و پاها، و البته چندین ناحیهٔ پشمالوی دیگر که ترجیح می‌دهم توصیفشان نکنم. او به دنبال دوریسِ آموزش‌دیدهٔ من دوید، دوریسی که با لباس‌های کامل، با تمام صدای خود فریاد زد: «نمی‌توانم! مادرم چه خواهد گفت!»

او را از چنگالِ رئیسِ دفتر که در لباسِ تولد بود بیرون کشیدم و محکم در آغوش گرفتم. رگبار توهین‌هایم را بر سرش ریختم و گفتم دوریس معشوقهٔ من است و من پیگمالیونِ اویم – که البته دومی‌حقیقت داشت و اولی دروغ –؛ و با این حرف، هر دو در حالی که به‌سختی می‌توانستیم جلوی خنده‌مان را بگیریم، آنجا را ترک کردیم و تاسیتو را برهنه در جای خود رها کردیم.

این نمایش کوچک ما، در نهایت بسیار سرگرم‌کننده بود. اما دوست عزیز من، این اتفاق واقعاً چیزی را ثابت نمی‌کند، جز این حقیقت که تاسیتو ساتیری کوچک و مضحک است و ریزش مو – شاید نشانه‌ای ثانویه، اما به هر حال یک نشانه – از مردانگی است. در هر صورت، دست‌کم اکنون مدرکی داری که نشان دهد آن پارساییِ ادعایی‌اش تا چه حد دروغین است. امیدوارم دفعهٔ بعد شانس بهتری داشته باشم!

۱۷

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←