خانم: اگر جسارت کردهام برایتان بنویسم، تنها از آن روست که راه دیگری برای ارتباط با شما ندارم؛ و شما همان کسی هستید که هستید، و تمام کشور این را میداند. هیچ زنی در این دیار نیست که نفوذی بیش از شما داشته باشد – نمیدانم درست گفتم یا نه، شاید باید میگفتم زنی اثرگذارتر از شما وجود ندارد؟ – تمام درها به روی شما گشوده است و قدرتمندان به سخنان شما گوش میسپارند؛ اما درهای شما به روی بیقدرتان بسته است، و من زنی ناچیزم. زمانی میتوانستم همانقدر قدرتمند باشم که شما اکنون هستید، اما نامم گویای همهچیز است؛ در زمانی میتوانستم باشم، اما نشدم. پس اکنون برایتان مینویسم، خانم، و با صراحت اعتراف میکنم که چون شما قدرتمندید و من نیستم؛ اما همچنین مینویسم تا زنبهزن از شما بپرسم: محبوب من چه شده است؟ آیا نمیتوانید چیزی به من بگویید؟ چه کسی در گور معشوق من در Veracruz دفن شده است؟ چرا دو گور وجود دارد، یکی در زیر دیگری؟ یکی که مجسمهای مومیدر آن است و از گرما ذوب میشود، و دیگری که تهی است؟ خانم، اگر تا به حال مردی را دوست داشتهاید – و شک ندارم که داشتهاید – خواهشمندم بر من ترحم کنید؛ به نام مردی که در زندگیتان بیش از هر کس دوست داشتهاید، به من بیندیشید، بر تنهایی و رنج من رحم کنید و لطفاً به من بگویید: پیکر محبوب من کجاست؟ به کجا بروم تا برایش گل بیاورم، زانو بزنم، برایش دعا کنم، به یادش باشم و به او بگویم که چقدر وحشتناک و مستأصل دلتنگش هستم و به او نیاز دارم؟ آیا نمیتوانید کمکم کنید؟ آیا این خواستهٔ زیادی است؟ آیا بیش از حد است؟ آیا چیزی ناممکن میطلبم؟
۱۵