آیا اطمینان داری که راهبردت درست است؟ اگر نیکولاس والدیویا، آن تحتالحمایهٔ تو، با تاسیتو د لا کانال همکاری میکند، صرفاً برای کسب تجربه نیست؛ حتی برای شناخت دستاول از رقیبمان هم نیست. او آنجا است تا نقطهضعف تاسیتو د لا کانال را بیابد، حقیقتی که او را از پا درآورد و عملی که محکومش کند. ما پیشتر میدانیم که تاسیتو موجودی پست است؛ اما در دنیای سیاست، با چند پستفطرت دیگر روبهرو شدهای که هنوز با مصونیت کامل از ثروتهای نامشروعشان لذت میبرند؟ آنچه باید بکنیم، این است که تاسیتو را مچگیرانه در حین ارتکاب جرم بگیریم. والدیویا چه کشف کرده است؟ نه چندان. چیزهایی که پیشتر میدانستیم. اینکه تاسیتو چاپلوس است. اینکه بیرحم است. اینکه در تعامل با آدمها، به بالادستان پا میافتد و به زیردستان لگد میزند. اینکه اجازه میدهد رئیسجمهور با او مانند یک دستمال کاغذی مصرفشده رفتار کند. اینکه شاید رئیسجمهور به خدمتکاری نیاز دارد تا دورش بچرخد و تملقش گوید. شاید رئیسجمهور به سگی نگهبان با قلادهای میخدار نیاز دارد تا او را از بازدیدکنندگان ناخوانده دفاع کند.
هیچ چیز تازهای در کار نیست. رهبر والامقام ما به امنیت یک «بلهقربانگو» نیاز دارد، کسی که با هر چه میگوید موافق باشد. چنانکه میبینی، رئیسجمهور ما از آن رسم دیرینه پیروی میکند که کسانی چون فردریک پروس و کاترین کبیر به جای آوردند؛ یعنی آوردن روشنگری فرانسوی به دربار خویش. در مورد ما، نقش ولتر و دیدرو را دوست خوبمان، خاویر «سنکا» ساراگوسا، سنکای خودمان، بازی میکند. با این همه، فردریک هنوز فردرسدورف، خدمتکارش، را داشت تا چکمههایش را بلیسد، و کاترین هنوز پوتمکین را داشت تا جای دیگری را بهکلی بلیسد. و لورنزو تران، تاسیتو د لا کانال را دارد.
راضی نیستم، دوست من. زمان میگذرد و در سیاست، زمانبندی دستکم نیمیاز نبرد است. اگر نتوانیم ظرف شش ماه تاسیتو را از میان برداریم، او از جایگاهش بهمثابه سکوی پرشی برای نامزدی ریاستجمهوری استفاده خواهد کرد. و میدانی چیست؟ اندیشهٔ رقابت با تاسیتو د لا کانال نهتنها من را منزجر میکند، بلکه تحقیرم میکند. اگر در انتخابات ۲۰۲۴ در برابر کرمیچون تاسیتو پیروز شوم، پیروزیام به بزرگی پیروزی مردی خواهد بود که سوسکی را زیر پا له کرده است. پیروزیای توخالی. و اگر او بهلطف نفوذش نزد رئیسجمهور مرا شکست دهد، به معنای پایان کار سیاسی من خواهد بود.
ماریا دل روساریو، میدانی که بزدل نیستم و مسئولیت این امر را خود بر عهده میگیرم. اما زندگی ما را به چیزی فراتر از دو دوست بدل کرده است: من و تو متحدیم. سرنوشتهای ما چنان در هم تنیدهاند که گسستناپذیرند. به تو نیاز دارم، چون زنی؛ اما نه صرفاً بهخاطر غرایز زنانهات. به تو نیاز دارم، زیرا در کنار غریزه، مهارتی استثنایی در سیاست داری. میدانی چگونه چیزهای نامرئی را ببینی. میدانی چگونه میان سطور بخوانی. چیزهایی را میبینی که از دید من پنهان میمانند. میدانم چیزی به تو نمیگویم که پیشتر ندانی، یا چیزی که پیشتر به تو نگفته باشم. بدون تو هرگز نمیتوانم پیش بروم. تو کسی هستی که یاریام میدهی تا تهاجم ناگوار سیاست را تاب بیاورم. تو چیزی حیاتی در سیاست را به من آموختهای: توانایی ادارهٔ دستهای از مردان متزلزل و ناپایدار. میدانی چگونه این کار را بکنی و من خود با چشمهایم دیدهام. بهگونهای میتوانی کاری کنی که بیکفایتترین عضو کابینه – که چند نفر هم هستند – احساس کند گویی ارسطو و بناپارت در یک کالبد تجسم یافتهاند. و با اعتمادی که در آنها میکاری، به آنها میفهمانی که نمایندهٔ من هستی و دستورات مرا اجرا میکنی. تو زنی هستی با استعدادی باشکوه، اما بازیگری آزاد نیستی. تو تا ابد به برنال هررا زنجیر شدهای.
منظورم این است که همگان میدانند تو این همه حمایت و راهنمایی را نثارشان میکنی، چون من از تو خواستهام. اپیفانیو آلاتوره، وزیر کشاورزی، شخصاً به نزد من آمد تا از من تشکر کند، برای آنکه او را از سقوط قریبالوقوع قیمت شکر آگاه کرده بودی؛ او که احمقانه شکر انبار میکرد، گویی با طلا سر و کار داشت، و هرگز چنین چیزی را پیشبینی نمیکرد. وزیر آلاتوره نمیفهمد که سیاستهای کشاورزی ایالات متحده و اتحادیهٔ اروپا در نهایت راه صادرات محصولات کشاورزی کشورهای فقیر را خواهد بست: ما اندک میفروشیم و ارزان، و با انبار کردن ذخایر به امید آنکه قیمتها روزی بالا برود، هیچ به دست نمیآوریم. در دنیای توسعهیافته هرگز کمبودی در کار نخواهد بود؛ تنها سخاوتی در حق گدایان جاری میشود، همین و بس. صدقاتی بیش نیست. آنتونیو بژارانو، وزیر آثار عمومی، جانش را به من مدیون است، چرا که تو او را از برونو لِوی، آن پیمانکار، و پیوندهایش با شرکتی باخبر کردی که در روزهای تاجر بودنِ بژارانو رقیب او بود؛ روزهایی که اتفاقاً هنوز بهکلی به پایان نرسیدهاند، زیرا او هنوز از طریق شماری نیابتی صوری سهام دارد. کاش میتوانستیم دریابیم که تاسیتو نیز در چنین معاملهٔ کثیفی دست دارد. اما بژارانو از نظر سیاسی بیاهمیت است؛ هرچه میخواهد میتواند فاسد باشد. با این حال، ما همان کسانی هستیم که هرگاه فرصتی پیش آید، قدرت را بر او تحمیل خواهیم کرد. بدون من – یا بهتر بگویم، بدون تو – سقوط او تنها مسئلهٔ زمان است.
میتوانم تا ابد به این حرفها ادامه دهم، بانوی عزیزترین من. اما بزرگترین ماهی، تنها رقیب آشکار من در انتخابات ۲۰۲۴، به هیچیک از ما مدیون نیست. و این نقطهٔ ضعف عظیم ماست. من به هوش سرشار تاسیتو باور ندارم، اما میدانم که در سیاست سگی مکار است؛ ماکیاولیِ مکزیکی است که ظرفیتش برای فریب و حیله، دوست عزیزم، همانقدر پایانناپذیر است که ظرفیت ما برای سپاسگزاری و محبت متقابل. باید فرض کنیم هر وزیر دولتی، به همان اندازه که به ما مدیون است، به تاسیتو نیز دین دارد. بیدلیل نیست که او کلیدهای «قدسالاقداس» را در دست دارد؛ همان خلوتگاه رئیسجمهور، همان «دفتر بیضی» مربعی ما.
در هر صورت، باید این را نبردی میان برابران بدانیم. حال، آیا والدیویا، آن تحتحمایت تو که در بوروکراسی تاسیتو رخنه کرده است، میتواند رازی را بیابد که او را نابود کند؟ چیزی مهلکتر از عادت تاسیتو به اغوای منشیها؟
نتیجهها ناامیدکنندهاند، ماریا دل روساریو، بسیار ناامیدکننده. اگر بهزودی مدرکی استوار و محکم برای سرنگونی تاسیتو د لا کانال به دست نیاوریم، او و من نبرد را با قدرتی برابر آغاز خواهیم کرد.
تاب چنین چیزی را ندارم.
میخواهم برتریای بیچونوچرا داشته باشم. اما این برتری چه خواهد بود؟ تنها میتوانم بر شهرت شایستهات تکیه کنم؛ تو که زنی باهوش، شهودی… و اغواگری.
۱۳