عشقم، کچلِ عزیز و گرانبهایم، چگونه میتوانم از نامهنگاری با تو دلگیر شوم، در حالی که در واقع از همان روزی که عاشق یکدیگر شدیم تمام کارم همین بوده است، و من، عزیزترین عشقم، اکنون بیش از هر زمان دیگری مراقب بودهام که نام مقدس تو را در نوشتههایم نیاورم؟ میدانی چه حسی دارم: دلم میخواهد روزی، پس از گذشت سالیان سال، کسی صندوقچهٔ قدیمیِ مادربزرگم در یوکاتان را باز کند و بهطور اتفاقی با دستهای از نامههای عاشقانهٔ من روبهرو شود؛ نامههایی که در آن زمان دیگر نامههای زنی خیانتکار نخواهند بود، بلکه نوشتههای معشوقی رمانتیک و پرشوراند، که من برای تو هستم، کچلِ تپلِ من، «بهتر از هیچ» من، همانطور که شایعهپراکنان بدجنس تو را صدا میزنند، صرفاً چون هرگز آنقدر خوششانس نبودهاند که زبان لذیذ و دلپذیرت را بچشند، همان زبان بلند و نرمیکه وقتی تمام بدنم را میبوسی به کار میبری؛ بدنی که به قول تو، چون ونوسِ مرمرین، بینقص است… اما دیگر بس است این لذتها، معشوقِ گمنام من، برویم سر اصل مطلب: رفاقتِ هر دم رو به افزایش میان آن MR حیلهگر و رقیب تو، وزیر BH. تو گاهی بیش از حد مهربانی، عزیزِ قدیسِ من: وفاداریات به P باعث شده کسانی را که میخواهند تو را ساقط کنند نبینی، کسانی که تو را الاغی بیشرم و چاپلوس مینامند. دقیقاً نقشهٔ این دو شیطان کوچک همین است: میخواهند تو را به چشم چاپلوسِ بیاخلاق دیگری جلوه دهند که از نزدیکیاش به P استفاده میکند تا در سلسلهمراتب بالا برود، به این امید که در انتخابات بعدی خودش P شود. بیا خودمان را به کوچهٔ علیچپ نزنیم، T عزیزم، ما از سال سوم «دوره» گذشتهایم (و منظورم هورمونهای بهشتیام نیست) و تنها چیزی که اکنون اهمیت دارد، جانشینیِ P است.
من اوضاع را اینطور میبینم. MR با BH همپیمان شده است؛ کسی که قوتش در آرامش و متانت ظاهریاش نهفته است، در این شهرت که در ملتی از دزدان مردی درستکار است. او همهٔ کارهای کثیف را به MR میسپارد، کسی که توجه P را به خود جلب میکند؛ چرا که P، چنانکه خودت میدانی، مردی قدرشناس است و در آن روزگاری که هیچکدامشان کسی نبودند، MR معشوقهاش بود و همهٔ ترفندهای تجارت سیاسی را به او آموخت. نکتهٔ نیک و بد P در همین است که مردی قدرشناس است. پس راهی پیدا کن، زیباروی من، تا او را بیش از هر کس دیگری به تو مدیون و قدرشناس کنی. اوضاع دارد پیچیده میشود (ببخشید عزیزم، کنایهای به تو نبود، ای کچل زیبای من)، و اگر واقعاً میخواهیم به آنچه در پیاش هستیم برسیم، من و تو باید نقطهٔ ضعف آن زوج شیطانی کوچک را پیدا کنیم. ما مزیتی داریم که همزمان نقطهضعفی هم هست. همسر ستودنی من مثل صخرهٔ جبلالطارق است. هیچچیز او را از جایش تکان نمیدهد؛ خستهکننده است اما مطمئن. حالا اگر او از حرکتی مشکوک از سوی آن زوج کوچک ما بویی ببرد، بیدرنگ خبر را به P میرساند، بهقطعیت آنکه موسی با ده فرمان بر کوه ظاهر شد.
همسرم در عذاب وجدان دادن به دیگران نابغه است. و همه میدانیم که P نمیتواند حس گناه را تحمل کند. پس تنها کاری که همسرم باید انجام دهد تا در دل P تردید بیفکند، افشای یکی از لغزشهای BH است. باور کن، تورتیای دوستداشتنی من، بهترین راه برای کشاندن P به سمت خودمان، کاشتن بذر تردید در ذهن اوست. میدانی که او مردی است که به امنیت نیاز دارد، امنیت، و همیشه امنیتی بیشتر. بیایید خودمان را فریب ندهیم. او حتی حاضر است فساد را تحمل کند، به شرط آنکه امن باشد؛ یعنی پیشبینیپذیر و قابل اعتماد. دبیر ارتباطات ما، فلیپه آگیره، را در نظر بگیر. همه میدانیم، و P هم میداند، که او برای هر قراردادی که امضا میکند، سهمیبرمیدارد که از باسن رقصندهٔ رومبا لذیذتر است. P این را میداند و برایش اهمیتی ندارد؛ او آن نظریهٔ خودش را دارد که فساد را نوعی روانکننده میداند، که به نظر من شبیه این است که کسی از پشت به تو تجاوز کند (گمان میکنم!). دبیر ارتباطات خوک است. این چیزی است که شناختهشده، پذیرفتهشده و فهمیدهشده است؛ هرطور که میخواهی اسمش را بگذار.
اما برنال هررا! استقامت اخلاقی، صداقت و همهٔ آن چیزهای دیگری که شکم آدمیرا سیر نمیکنند، همانهایی هستند که مردم، و بهویژه آقای رئیسجمهور وصفناپذیر ما، از او انتظار دارند. از این رو، ای کچل جذاب من، تنها کاری که باید بکنیم این است که برنال هررا یا آن خاویر «سنکا» ساراگوسای بیعرضه را در نوعی معاملهٔ کثیف گرفتار کنیم تا بدینسان جاهطلبی دومیبرای رسیدن به قدرت را نقشبرآب کنیم. رئیسجمهور پیشاپیش بیش از هر کس دیگری به تو اعتماد دارد، آن هم به دلایل خودش. همواره میگوید: «بدون T هیچ حرکتی نمیکنم.» «T برای همهٔ نیازهای من بیش از حد کافی است.»
حتی اینجا، در Mérida، همه میدانند در دفتر رئیسجمهور چه میگویند: «T وفادارترین خادم من است، هرگز نمیتوانستم بدون T قدمیبردارم، به T بیش از خودم اعتماد دارم، T پسری است که هرگز نداشتم…»
و همینطور الی آخر.
تورتیلای کوچک و دوستداشتنی من، ما باید حتی از آن عقابی که بیاجازه از کاکتوسهای خاردار بالا رفت تا به اوج برسد، زیرکتر باشیم؛ همان عقابی که اکنون بر صندلی ریاست استقرار یافته است!
چه مزیتهایی داریم؟ برای شروع، رازداریمان. برای سیاست هیچ آموزشی بهتر از خیانت در ازدواج نیست. رازهای کوچک، رازهای کوچک. غافلگیریهای بزرگ، غافلگیریهای بزرگ. هیچکس به ما مشکوک نیست و هرگز به ذهنش هم نمیرسد که ما را به هیچ وجه به یکدیگر پیوند دهد. من اینجا، در سرزمین قرقاولها و گوزنها، زندگی میکنم و هیچ روحی در این دنیا نیست که بتواند به گریزهای عاشقانهٔ کوچک ما در Cancún شک کند. خدای من! با آن کلاهگیس هیپی، هیچکس در روی زمین تو را در هتل نمیشناسد؛ و لطفاً مرا ببخش که این را میگویم، ای موجود شیرین و زیبای من، اما آخرین باری که به ساحل رفتیم، دو گرینگوی جوان مرا به رقص در دیسکویی دعوت کردند و گفتند: «پدرت را در خانه بگذار، او که هر چه هست تمام روز را در خواب میگذراند.»
مرا ببخش، ببخش، ببخش، عزیزِ من، اما این را به تو میگویم تا دریابی که من و تو محتاط بودهایم، بهشدت محتاط، و از این بابت هیچکس نمیتواند ما را ملامت کند. تو نیز، از جانب خود، همواره استاد حقوق مدنی در دانشگاه ملی بودهای، نمایندهای محترم از حزبِ اکنون متلاشیشدهٔ PRI؛ نخست مبارزی وفادار در کارزارها و سپس شکارچیِ استعدادها برای نامزدِ پیشین و اکنون برای ریاستجمهوری. پاک و منزه از هرگونه نیرنگ. شاید بتوانند تو را متهم کنند – و بهحق هم متهم کنند – که شهوتران و حریصی، عزیزِ من، هرچند این گناهی نیست، حتی گناهی صغیرا. اما دزد؟ هرگز. لازم نیست در این باره چیزی بگویی، نه به من، عزیزم. میدانم چگونه زندگی میکنی، در آن آپارتمان کوچک تکخوابه در Colonia Cuauhtémoc. آن بوی تهوعآورِ غذا و زباله و ادراری که از چاهکِ راهپله بالا میزند. حتی آسانسور هم ندارد! و آن سه دست کتوشلوارِ Sears، آن شش جفت کفشی که چنان کهناند که گویی واقعاً از همان دکانِ باستانیِ El Borceguí آمدهاند، و آن دو کلاهِ برهٔ باسکی برای محافظت از پیشانیِ طاسات در ماه ژانویه. خدای من! تو زاهدی، تورتیای من! البته آنچه آنها نمیدانند این است که طاسی نشانهای است – میگویند نشانهای ثانویه، اما به هر حال نشانهای است – از مردانگی؛ و حتی اگر در هر جنبهٔ دیگری متواضع باشی، مواهب مردانهات، ای مردِ مهارناپذیرِ من، هنوز هم بیهمتاست. گویی خدای پدر تقریباً همهچیز را در اندازههای کوچک به تو بخشیده بود، جز یک استثنا: آن مارِ شلواریِ تارزان، آن آلتِ پاپای، آن فلفلِ شامپانزهای که کاملاً متعلق به توست، ای خجالتیِ من، اما در عین حال متعلق به من است؛ زنی که تو را چنین میپرستد و از تو میخواهد سخت بیندیشی، چرا که تنها دو سال دیگر فرصت داریم تا به هدفمان برسیم.
میپرستمت، T. عزیزِ من. خواهش میکنم به من بگو کی میتوانم دوباره تو را ببینم، و تکرار میکنم: دستهایت را پاک و کمرت را راست نگه دار، اما بیش از هر چیز مراقب باش، عشقم، چشمهایت را باز نگه دار و آماده باش که کمیپستفطرت باشی…
۱۱