برنال، میدانم که پیش از آنکه به فردی کاملاً ناشناس چون نیکولاس والدیویا اجازه دهی به حریم درونی ریاستجمهوری راه یابد، باید بازرسی امنیتی کاملی به عمل آوری. پروندهای را که برایم فرستاده بودی با دقت خواندم. متولد ۱۲ دسامبر ۱۹۸۶، در سیوداد خوآرس، چیواوا. پدر مکزیکی، مادر آمریکایی. هر دو در الپاسو، تگزاس کار میکردند، اما مقیم مکزیک بودند. گواهی تولد نیکولاس در ادارهٔ ثبت اسناد عمومیسیوداد خوآرس موجود است. والدینش زمانی که والدیویا پانزده ساله بود، در یک تصادف رانندگی کشته شدند.
پس از آن، در زندگی او شکافی بسیار بزرگ دیده میشود تا آنکه والدیویا دوباره در پاریس ظاهر میشود؛ دانشجویی در همان کالجی که من و تو در آن درس خواندیم. او را آزمودم. با موضوعات و استادان آنجا بهخوبی آشناست. در سفارت مکزیک در فرانسه با ژنرال موندراگون فون برتراب آشنا شد که در آن زمان وابستهٔ نظامیهیئت دیپلماتیک بود. فون برتراب از این دانشجوی جوان ENA برای تدوین گزارشها، جمعآوری اطلاعات و مواردی از این دست بهره میبرد. همین ژنرال بود که او را به مکزیک بازگرداند، جایی که والدیویا پنج سال را در ایالت زادگاهش، چیواوا، به مطالعهٔ شخصی گذراند.
بین پانزده تا بیستودو سالگی چه اتفاقی برای او افتاده است؟ از وزیر دفاع فعلیمان، فون برتراب، دربارهاش پرسیدم. او تنها لبخندی زد. واقعاً چه کسی میتواند از زندگی یتیم نوجوانی که مجبور بوده بهتنهایی نان شبش را درآورد، چیزی بداند؟
فون برتراب تردیدهای مرا برطرف کرد. اگر نیاز به تأیید داری، فقط از او بپرس. نیکولاس تا حدی ولگرد بود: در نفتکشهای مکزیکی و کشتیهای باری هلندی که غالباً در تامپیکو لنگر میانداختند کار میکرد، بسیار میخواند، هر زمان که فرصت مییافت مطالعه میکرد و واحدهای مورد نیاز برای مدرکش را به پایان میرساند. و سرانجام، به لطف میانجیگری ژنرال، در ENA پذیرفته شد؛ ژنرالی که درخواست او را با تمام مدارک لازم تأیید کرد؛ مدارکی که گواهی میداد والدیویا تحصیلاتی غیرمعمول و دشوار داشته و با سختکوشی و تلاشهای بیوقفه پیش رفته است. میدانی، جوانی درست برآمده از داستانهای جک لندن یا ارنست همینگوی…
برنال، آیا توصیهای بهتر از این میتوانی بخواهی؟ شاید در گذشتهاش خطاهایی مدفون باشد، اما باید یکبار دیگر از تو بخواهم که به شهود زنانهٔ من اعتماد کنی. نیکولاس والدیویا با چهرهای چون فرشتهای به من مینگرد. میگوید دوستم دارد و من نیز میگذارم دوستم داشته باشد. اما آن نگاه دیگر را نیز دیدهام؛ نگاهی پنهانی، همان نگاهی که وقتی گمان میکند نمیبینمش، بر چهرهاش مینشیند. همان نگاه «لاغر و گرسنه» ای که شکسپیر در
ژولیوس سزار ترسیم کرده است.
نگاهِ جاهطلبی. شیطانی کوچک در کالبد فرشتهای؟ دوست عزیز، برای شکست دادن تاسیتو د لا کانال، دیگر چه میخواهیم جز چنین کسی؟ بگذار والدیویا همهچیز را مدیون ما باشد و در عوض، همهچیز را به ما ببخشد. شهودم میگوید او مأمور ایدهآل ماست. خودت نیز همیشه به من گفتهای که در سیاست، خون تازه لازم است، حتی اگر خطرناک باشد.
عزیزم، بگذار من کسی باشم که ریسک میکند و بهای خسارتهای احتمالی را میپردازد. من و تو در زمین رئالیسم سیاسی بازی میکنیم؛ گاهی آرمانگرا، درست همانطور که رئیسجمهور ما بود و در اول ژانویه چنان فاجعهباری رقم زد. اما در نهایت، باید واقعگرا باشیم، زیرا باید با پاسخهای دوفاکتوی (de facto) رفتارهای دژورِ (de jure) خود روبهرو شویم. زیبایی رئالپولیتیک در این است که میتوانی ۱۸۰ درجه تغییر مسیر دهی و باز هم اصول بنیادینت را دستنخورده حفظ کنی. نیکولاس والدیویا تصادفی از رئالپولیتیک است، تصادفی از تو و من. همانقدر که میتوانیم مسیر پیشرفت او را هموار کنیم، به همان سادگی نیز میتوانیم از شرش خلاص شویم.
باور کنی یا نه، تا آنجا پیش رفتم که به او گفتم وقتی به ریاستجمهوری رسید، از نظر جنسی مال او خواهم بود. و گمان میکنم باورم کرد! یا دستکم، پیشنهاد من تخیل و میل او را برانگیخت.
به هر روی، لازم بود یکی از آدمهای خودمان را به غار تارانتولا بفرستیم. اگر والدیویای مورچهٔ کوچک ما نیش بخورد و بمیرد،
tant pis pour lui (بدبخت خودش است).
بهسادگی او را با کسی دیگر جایگزین میکنیم. در حال حاضر، او مردِ ما در لوس پینوس است. بقیه را به من بسپار؛ من خودم هرطور که صلاح بدانم او را فریب میدهم و بازیچهٔ انگشتانم میکنم. و آسودهخاطر باش، اگر باهوش باشد، خادمیوفادار خواهد شد.
وقتی به او گفتم: «تو رئیسجمهور مکزیک خواهی شد»، والدیویای جوان حتی پلک هم نزد. هیچ اثری از حیرت در او نبود. شاید همان چیزی را فکر کرد که تو اکنون میاندیشی: اگر به ما خیانت کند چه؟ اگر بیپردهگویی یا جاهطلبیاش بر او غلبه کند و نقشهٔ ما را فاش سازد چه؟
گمان میکنم این پسر بسیار باهوش باشد. او میداند که چگونه چشمهای آدمها را بخواند. چشمهای مرا خواند و فهمید: «اگر به من خیانت کنی، هیچکس حرفت را باور نخواهد کرد؛ تنها خواهند پنداشت که تو بازیگری کوچک و جاهطلبی هستی و شاید هم احمقی تمامعیار. من تو را بهعنوان قربانی نمیخواهم؛ تو را بهعنوان متحد میخواهم. لوسیفر کوچکی چون تو، دقیقاً همان چیزی است که به آن نیاز دارم.»
او به همان اندازه که زیرک است، مغرور هم هست. به من باور کرده است. با این حال، آنگاه که توهماتش فرو بریزد، با مشکلاتی روبهرو خواهیم شد. ممکن است با کینهتوزی واکنش نشان دهد. باید کاملاً مطمئن شویم که قربانیان ما هیچ سلاحی برای انتقام در دست ندارند.
۱۰