راویِ پرده‌نشینبازگشت به فهرست نامه‌ها ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
رمان — مسند عقاب
مسند عقاب — کارلوس فوئنتس

نامهٔ ۷

ماریا دل روساریو گالوان به نیکولاس والدیویا
۳,۱۰۰ واژه — حدود ۱۶ دقیقه مطالعه

آیا قرار شب پیش ما تو را آشفته کرد؟ آیا از اینکه تو را به چشم‌چران بدل کردم، احساس تحقیر کردی؟ شکیبایی‌ات را از دست نده و خشمگین مشو. کمی‌مهربان‌تر باش، عزیزم، کمی‌منصف‌تر و با دوست بیچاره‌ات همدلی کن. می‌دانی، من پیش از آنکه با تو آشنا شوم، زندگی‌ای داشتم. و تو، نیکولاس خوب من، دوست داری فکر کنی – درست مثل آن ترانهٔ قدیمی– «که گذشته وجود ندارد و ما درست در لحظهٔ دیدارمان متولد شدیم.» اما متأسفانه، حقیقت چنین نیست. من از تو بزرگ‌ترم. و اگر بخواهی مرا به خاطر زندگی‌ای که پیش از آشنایی‌مان داشتم سرزنش کنی، خودت را در معرض اتفاقات متعددی قرار می‌دهی. نخست، غافلگیری‌های گوناگون؛ برخی بسیار ناگوار و برخی اندکی خوشایندتر. دوم، از حسادت به تمام مردانی که زمانی معشوق من بوده‌اند، خواهی سوخت. و سوم، نسبت به بازهٔ زمانی‌ای که من برای تو و خودم در نظر دارم، بی‌صبر خواهی شد.

«چرا آن‌ها و نه من؟»

از میان این سه احتمال، تنها دومی‌برایم جذاب است. زنان – و من هم مستثنی نیستم – عاشق آن‌اند که مایهٔ حسادت باشند. حسادت شعله‌های شور را می‌افزاید، انتظار طولانی و سرد را گرم می‌کند و باشکوه‌ترین اوج اروتیک را تضمین می‌نماید. اما بگذار بروم سر اصل مطلب. خواهی دید. حالا من هستم که با تو چشم‌چرانی می‌کنم. قرار است اینجا، در اتاق نشیمن من، شانه‌به‌شانه هم بنشینیم و نسخهٔ من از سخنرانی دیشب رئیس‌جمهور را بررسی و تحلیل کنیم. ترتیب دادم کسی از این مراسم فیلم‌برداری کند؛ اما نه با تأکید بر رئیس‌جمهور و گفته‌هایش، بلکه با تمرکز بر چهره‌های حاضران، تا تو بتوانی با سیاستمدارانی که بر ما حکومت می‌کنند، آشنا شوی.

ابتدا بگذار سریعاً از شر رئیس کنگره که در پاسخ به سخنرانی صحبت کرد، خلاص شوم. نامش اونیسیمو کانابال است و از هر نظر موجودی حقیر است: در گذشته، حال، آینده، جثه، جایگاه سیاسی و استواری اخلاقی. او یکی از هزاران نفر است، اما امروز خود را یگانه می‌پندارد. او چگونه حقیقت را خواهد فهمید؟ هیچ‌کس هرگز به او نخواهد گفت. باید بر سر خودش بکوبد تا بفهمد چقدر احمق است. هرچند، بیشتر احمق‌ها بدون آنکه بدانند چه ابله‌هایی بوده‌اند، به گور می‌روند.

حالا برویم سراغ اعضای کابینه که در ردیف اول تالار کنگره نشسته‌اند.

وزیر کشور، برنال هررا، دوست و محرم من است؛ مردی باتجربه و صاحب عقل سلیم استوار. او نیک می‌داند که نظم را مرزهایی است، اما بی‌نظمی‌را هیچ حد و حصاری نیست. هنر او در توازن سیاسی، گریز از هرج‌ومرج بومی‌و شرورهای مطلقی است که آن را تغذیه می‌کنند: گرسنگی، یأس و بی‌اعتمادی عامه. هررا می‌داند که آشوب، برانگیزانندهٔ کنش‌های غیرعقلانی و تسهیل‌کنندهٔ ماجراجویی‌های سیاسی است که در نهایت معلوم می‌شود چیزی جز بدبختی نبوده‌اند. تلخی، زخم‌های بسیاری می‌گشاید و فرصت اندکی برای التیام باقی می‌گذارد. از این رو، هررا مردی است که سه گونه قانون را پیش می‌برد: قوانینی که می‌توان آن‌ها را اجرا کرد، قوانینی که هرگز اجرا نخواهند شد، و قوانینی که به مردم امید می‌بخشند، خواه قابل اجرا باشند یا نباشند، و خواه بیشتر برای آینده باشند تا برای امروز. او بهترین وزیر و سیاستمدار دولت ماست.

وزیر امور خارجه، پاتریسیو پالافوکس، که در کنار هررا نشسته است، او نیز مردی باتجربه است؛ آرمان‌گرا اما عمل‌گرا. او می‌فهمد که ما از بد حادثه، همسایهٔ تنها ابرقدرت جهان هستیم و اگرچه شاید بتوانیم دوستانمان را برگزینیم، اما همسایگانمان را نمی‌توان برگزید (درست همان‌طور که نمی‌توان خویشاوندان را برگزید، هرچند اغلب مایهٔ دردسر باشند). پالافوکس در همکاری نزدیک با گرینگوها مهارت دارد، اما در این، بیش از هر چیز، چیره‌دست است که به آن‌ها بفهماند مکزیک نیز دموکراسی است و باید به افکار عمومی‌خویش توجه کند. گاه به آن‌ها می‌گوید که ما نمی‌توانیم برخلاف میل مردم پیش برویم، همان‌طور که ایالات متحده نیز نمی‌تواند. اما افسوس که آن‌ها تمایل دارند به هر قیمتی به این اصل بچسبند. ایالات متحده همواره بر اساس نظرسنجی‌ها، مخالفت‌های کنگره یا نظرات مطبوعات ملی عمل می‌کند، و قوهٔ مجریه تنها زمانی به مقصود خود می‌رسد که ایده‌هایش با تمام این عوامل همسو باشد.

ما، در مقابل، بهای گزافی برای تصمیم‌های مستقل خود می‌پردازیم؛ حقیقتی که در مورد کلمبیا به اثبات رسید. ناچار شدیم از رئیس‌جمهور جدید، خوان مانوئل سانتوس، حمایت کنیم و خواستار خروج گرینگوها از آن کشور شویم. گویی کافی نبود که در مورد توافق‌نامه‌های تجاری، تدابیر ضدتروریسم، آرای حمایتی در چندین سازمان بین‌المللی و حمایت از مکزیکی‌هایی که به‌طور ناعادلانه در ایالات متحده زندانی یا حتی محکوم به مرگ شده بودند، تسلیم شویم. تنها فشار بر دو دکمهٔ اضطراری – کلمبیا و نفت – کافی بود تا واشینگتن چنین پاسخ بی‌رحمانه و دراکونیانی بدهد: ما را از تمامی‌ارتباطات محروم کند و در معادل بیابانی این جهان جهانی‌شده، رهایمان سازد.

با این همه، کوچک‌ترین نشانه‌ای از نگرانی را در چهرهٔ وزیر پالافوکس نخواهید دید. او از خانواده‌ای بسیار اصیل است که سه قرن از تاریخ متلاطم مکزیک را زیسته‌اند. هیچ‌چیز او را برنمی‌انگیزد؛ اعصابی از فولاد دارد. او حرفه‌ای تمام‌عیار است، هرچند همواره چند نفر بدخواه در اطرافش هستند که جملاتی از این دست می‌گویند: «آرامش تزلزل‌ناپذیر وزیر پالافوکس، حاصل خون اشرافی‌اش نیست، بلکه نتیجهٔ شهرتی است که با سخت‌کوشی در بازی پوکر به دست آورده است.»

گویی میدان تمرین پالافوکس نه تالارهای ورسای، که سالن‌های قمار بود؛ همان اتاق‌های لبریز از دود سیگار، نورهای کم‌سو و میزهای ورق. به عبارتی، قلمرو شانس. و تو را می‌پرسم، شاگرد زیبای من، چگونه می‌توان ضرورت را با شانس آشتی داد؟ خاویر «سنکا» ساراگوسا، دوست عزیزم که به اشتباه «سنکا» نامیده‌اند، می‌گوید این بزرگ‌ترین پرسش بی‌پاسخ تمام دوران است؛ من، دست‌کم، از او بیش از آنچه در تمام سال‌های تحصیل در رشتهٔ علوم سیاسی آموخته بودم، یاد گرفته‌ام. اگر مشتاقی بیشتر بدانی، نگاهی به روزنامهٔ دیروز بینداز: مقاله‌ای شگفت‌انگیز به قلم دون فدریکو ریس هرولس هست؛ تأملاتی در باب شصت‌وپنج ساله شدن.

از این پس همه‌چیز رو به زوال می‌رود، نیکولاس والدیویا، شاگرد عزیزم. اکنون دون دومینگو د لا روسا، حسابرس کل، نزد بسیاری به «فلامینگو» معروف است؛ چرا که هرگز نمی‌داند بر کدام پا بایستد، بر پای چپ یا راست. از آنجا که دولت رئیس‌جمهور فعلی ما دولتی است که به‌اصطلاح «وحدت ملی» نامیده می‌شود، گاهی ناچار است محافظه‌کاران را راضی نگه دارد و گاهی لیبرال‌ها را. اما مسئله اینجاست که هر دو جناح تنها زمانی صادق‌اند که در جایگاه اپوزیسیون باشند. به‌محض آنکه زمام دولت را به دست می‌گیرند، به‌سرعت آن ضرب‌المثلی را می‌آموزند که آن شخصیت رنگارنگ از گذشتهٔ افراطی کشورمان، سزار گاریزوریتا، ملقب به «پوسوم»، ابداع کرده بود: «آن کس که از جیب دولت نخورد، در خطا زیسته است.»

اما همین حالا می‌توانم به تو بگویم که مردی که چون او می‌کوشد با امتیاز دادن به چپ و راست و مرکز با همه دوست باشد، هرگز پول کافی نخواهد داشت. و اگر حسابرس پول کافی نداشته باشد، جمهوری چگونه می‌تواند داشته باشد؟

حق با توست، نیکولاس عزیزم. اولیسس باراگان، وزیر آموزش، فاجعه‌ای تمام‌عیار است. می‌گویند بیش از یک دندان‌پزشک دروغ می‌گوید و تک‌گویی‌های ابدی و بی‌پایانش تنها یک مزیت دارد: اینکه می‌تواند هر مخاطبی را عملاً به حالت کاتاتونیک و بی‌حس درآورد؛ قابلیتی که هنگام مواجهه با اتحادیهٔ کارکنان آموزش و دو میلیون عضو هولناکش، آن‌گاه که همگی در سالن البا استر گوردئیو گرد می‌آیند، بسیار کاربردی است. نکتهٔ بد دربارهٔ وزیر باراگان این است که سخنرانی‌هایش چنان کسل‌کننده است که نه‌تنها مخاطبانش را به خواب می‌برد، بلکه خودش را نیز به خواب می‌برد! برای مثال، در مراسمی‌خاص، سکوتی طولانی باعث شد دربان Colegio Nacional مشکوک شود و وقتی به سالن سخنرانی رفت، همگان را در خواب یافت: شصت‌وشش نفر از حاضران، به‌علاوهٔ خود سخنران، یعنی وزیر باراگان.

ابوندیو کولمنارس، وزیر بهداشت، وظیفه‌اش را با وقاری خاص انجام می‌دهد، حتی می‌توان گفت با جلوه‌ای خیره‌کننده. او شهوت‌ران اصلاح‌ناپذیری است که از جایگاه سیاسی‌اش برای لذت‌های شخصی بهره می‌برد، آن هم همه زیر نقاب شفا بخشیدن. آدم عجیبی است، اما وقتی بخواهد می‌تواند به‌شدت مهربان باشد. می‌گویند هم سخت‌گیر است و هم پرشور: نه مردانی که از آن‌ها متنفر است و نه زنانی که آرزویشان را دارد، وقتی به چنگ او می‌افتند، هیچ شانسی برای گریز ندارند.

مادام گیلرمینا گیلین، وزیر محیط زیست، از خیرخواهی می‌درخشد. چنان سرشار از خیال و رؤیاست که برای واقع‌بین بودن، کافی است دقیقاً برعکس آنچه در ذهن می‌پروراند عمل کند. از پناهگاه‌های پرندگان محافظت می‌کند، آن‌هم با چنان دوددادنی که هرچه بال می‌زند، از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین، نابود شود. مجوزهای قطع درختان را توزیع می‌کند و چشم می‌بندد بر این حقیقت که به‌زودی دیگر جنگلی نخواهد ماند تا از آن محافظت کند. مسئله حل شد. او به‌تازگی از همسرش جدا شده است، چرا که دریافت آن مرد نیک، دندان‌های مصنوعی‌اش را تنها هنگام ملاقات با معشوقه‌اش در دهان می‌گذارد.

باسیلیو تاراسنا، وزیر کار، دقیقاً نقطهٔ مقابل آن چیزی است که به نظر می‌رسد. کافی است به چشمانش بنگری، چشمانی چون یک

criollo

اصیل اهل گوادالاخارا؛ روشن، اما نه آرام. چشمانی پوشیده، تیره و مه‌آلود؛ و اگر چیزی باشد که او را به کار وادارد، تنها بدن خویش است. به آن مجموعهٔ انبوه تیک‌های عصبی دقت کن، به این‌که چگونه مدام خود را می‌خاراند، گردنش را، زیربغل‌هایش را، قسمت داخلی رانش را، گویی شپش‌ها تمام وجودش را گرفته‌اند…

دون اپیفانیو آلاتوره، وزیر کشاورزی، از روزگار لوپز ماتئوس تاکنون رکن ثابت سیاست ملی بوده است و به پیش‌بینی‌هایش دربارهٔ محصولات و آب‌وهوا شهره است: «بسته به بارش‌ها، محصولات امسال ممکن است خوب باشند، ممکن است بد باشند، یا شاید هم دقیقاً برعکس.»

از آن‌جا که بیش از نیم قرن است در سیاست است، بسیاری از او پرسیده‌اند که چگونه در برابر این همه دگرگونی، از لوپز ماتئوس تا فاکس و تران، دوام آورده است. و دون اپیفانیو تنها انگشت اشاره‌اش را می‌لیسد و آن را در هوا بلند می‌کند، گویی می‌خواهد بگوید همیشه می‌داند باد از کدام سو می‌وزد. هرگز با او وارد بحث نشو. گویی می‌خواهی با یک گروه ماریاچی مشاجره کنی.

همچنین باید برحذر باشی و به فلیپه آگیره، وزیر ارتباطات، اعتماد نکنی. متوجه خواهی شد که رنگ صورتش با رنگ جوراب‌هایش یکی است، که این نشانه‌ای قطعی از طبیعتی پست است؛ یا دست‌کم، نشانه‌ای از فقدان تخیل. آن ضرب‌المثل مشهورش دربارهٔ ازدواج، تقریباً تمام ماجرا را خلاصه می‌کند: «می‌خواهی پیر شوی؟ پس تمام عمرت را با یک پیرزن تکراری بگذران.»

شاید این اندرزها تهی از اخلاق باشد، اما رفتار او چنین نیست. او با همان زن پیر شده است؛ بانویی تنومند که هر کس را که در مسیرش قرار گیرد به وحشت می‌اندازد، چرا که گویی با چشمانی بسته گام برمی‌دارد، همچون خون‌آشامی‌چاق که خورشید بینایی‌اش را ربوده است. گواهی است بر اینکه رئیس ارتباطات ما بهتر از هر طریق از راه سکوت و تاریکی ارتباط برقرار می‌کند، و با واگذاری قراردادهایی که کمیسیون‌های بسیار پرسودی برایش به ارمغان می‌آورد. اکنون، چرا رئیس‌جمهور او را تحمل می‌کند، در حالی که می‌داند این دبیر هیچ نمی‌بیند و همه‌چیز را می‌دزدد؟ نظریه‌ای تک‌رو و باستانی است، نیکولاس عزیزم: هیچ دولتی بدون چربی فساد به حرکت درنمی‌آید.

فساد روان‌کننده است، اما به چهرهٔ رنجور رئیس شرکت ملی نفت، دون اولگاریو سانتانا، نگاه کن. او از سرمایه‌های ایالات متحده استقبال می‌کند، بی‌آنکه صنعت را از حالت ملی خارج کند، اما هرگاه ما از قیمت نفت دفاع می‌کنیم، دولت آمریکا ما را مجازات می‌کند و بدین‌ترتیب سرمایه‌گذاران خود را نیز مجازات می‌کند. این تضاد ابدی واشینگتن است، گرفتار میان ادعاهای گستردهٔ بین‌المللی و منافع خرد محلی: کارخانهٔ نساجی در کارولینای شمالی همواره بر کارخانهٔ برزیلی و سازمان تجارت جهانی پیروز خواهد شد، چرا که آن دو در انتخابات ایالات متحده رأی نمی‌دهند. همان‌طور که خواهی دید، رئیس شرکت حالتی دارد گویی عادت کرده است دختران ده‌ساله را مورد تجاوز قرار دهد. چگونه تاب می‌آورد که با چنین سیمای گناه‌آلودی در انظار عمومی‌ظاهر شود؟ مردی است که باید به حال او تأسف خورد.

اکنون توجهت را به آن دو افسر نظامی‌بدوز که در کنار هم نشسته‌اند. آن یکی که شبیهٔ یک

یونکر (Junker) پروسی است.

همان‌طور که می‌دانی، وزیر دفاع است، Mondragón von Bertrab (موندراگون فون برتراب). او که در Hochschule der Bundeswehr، یعنی آکادمی‌نظامی‌آلمان، تحصیل کرده است، رابطه‌ای عالی با پنتاگون دارد و هر آنچه را که دربارهٔ لشکرکشی‌های سزار در گال و بناپارت در ایتالیا نوشته شده، خوانده و به حافظه سپرده است؛ کلاوزویتس را از بر می‌خواند و حتی یک صفحه از «ژرمنیا» ی تاسیتوس یا «تاریخ» لیوی نیست که با دقت مطالعه نکرده باشد. او والاترین نمونهٔ آن دسته از افسران تحصیل‌کرده، مسئول، جدی و وفاداری است که آکادمی‌نظامی‌قهرمان، نسل‌هاست که تحویل جامعه می‌دهد. اما عجله نکن و برای او گردن نکش، نیکولاس والدیویای عزیزم. دقیقاً به دلیل همین تحصیلات و صلاحیت حرفه‌ای است که فون برتراب به آدمکی منضبط بدل شده که تک‌تک تعهداتش را موبه‌مو اجرا می‌کند: وفاداری به رئیس‌جمهور، تا زمانی که رئیس‌جمهور به نهادهای جمهوری وفادار بماند؛ اما اگر احساس کند رئیس‌جمهور مأموریتش را در پیشگاه ملت به انجام نرسانده، او بیش از آنکه به شخص رئیس‌جمهور وفادار باشد، به «روح ملت»

Junker (یونکر)

ستایش‌پذیر و بومیِ ما وفادار است – هر چه که معنای این روح باشد – و ما دقیقاً می‌دانیم معنایش چیست! با این همه، او هرگز دست‌هایش را آلوده نمی‌کند، نیکولاس؛ این کار را به شخص شروری می‌سپارد که در کنارش نشسته است، Cícero Arruza (سیسرو آروسا)، رئیس پلیس فدرال.

با این یکی بسیار مراقب باش، جدی می‌گویم. فون برتراب چهرهٔ دوستانهٔ قدرت است، اما آروسا چهرهٔ پست و رذیل آن. شعارش این است: «خون، مرگ و آتش». او گرگی است در لباس گرگ. تنها مانعش فون برتراب است، کسی که دربارهٔ سیسرو گفته است: «دادن هرگونه قدرتی به آروسا، مانند این است که مدیریت سازمان آتش‌نشانی را به یک آتش‌افروز بسپاری.»

و با این حال هیچ‌کس – و منظورم

هیچ‌کس

است – تردید ندارد که آروسا می‌تواند در لحظه‌ای مناسب، کاملاً ضروری و جایگزین‌ناپذیر باشد. خودش این را می‌داند و با پنهان‌کاریِ پلنگی در جنگل، در انتظار آن لحظه است. می‌گویند ژنرال سیسرو آروسا می‌توانست بنیتو خوآرس را مجبور کند اعتراف کند که جاسوس دوجانبهٔ فرانسوی‌ها بوده است. نمی‌گویم آروسا مردی سازنده نیست، مسئله فقط این است که «سازندگی» از نظر او یعنی تبدیل ارعاب و تهدید به یک خدمت عمومی.

گمان می‌کنم بتوانم در چند جملهٔ کوتاه، افِرن ایتوربیده، وزیر مسکن را از میان بردارم. می‌گویند او خوش‌لباس‌ترین احمق جهان است. با تکبر می‌بالد که از نسل آن امپراتور مضحکی است که در آغاز قرن نوزدهم داشتیم، آگوستین اول. اما این حقیقت ندارد. افِرنِ عزیز ما از ظاهرش بهره می‌گیرد تا شجره‌نامه‌اش را جعل کند. طبیعتاً کسی نمی‌تواند چنین پوستی شفاف داشته باشد، مگر آنکه به «مردم شریف» تعلق داشته باشد. شریف، دوست من؟ افکار عمومی‌دربارهٔ او و جایگاهش چنین می‌گوید: «افِرن ایتوربیده، وزیر مسکنِ افِرن ایتوربیده است.»

دقیقاً همین است. او تنها یک خانه ساخته است: خانهٔ خودش.

آن مرد با چهره‌ای بهت‌زده، خوآن دِ دیوس مولینار است، وزیر اطلاعات و رسانه؛ کسی که به‌لطف اقدامات همسایگان قدرتمندمان، عملاً از هرگونه توانایی اطلاع‌رسانی تهی شده است، مگر در مقام نامه‌نگاری، همان‌گونه که من تصمیم گرفته‌ام بنویسم – و باشد که همگی از من پیروی کنند. نگاهش کن، ببین چقدر بد طراحی شده است، بیچاره: سیمایی زهرآگین، لبخندی ترسو، چشمانی چون ببر، دستانی چون نجار و بالاتنه‌ای چون یک تنور ایتالیایی. مادر طبیعت گاهی می‌تواند چنین سلیقهٔ فجیعی داشته باشد! و برای تکمیل این همه نقص، دهانی که چون قفلی بسته است. او تجسم زندهٔ بهتِ ابلهانه است و دلم برایش می‌سوزد. دوست من، هررا، می‌گوید این‌طور بهتر است. وقتی وزیر اطلاعات اطلاع‌رسانی نمی‌کند، وزیر کشور می‌تواند اخبار را هرطور که می‌خواهد دست‌کاری کند.

در مقابل، نگاهی بینداز به دادستان خندان، پالادیو ویلاسنیور، که نزد هر کسی می‌رود و می‌گوید: «عالی است، عالی است». بی‌دلیل نیست که به او لقب «آقای عالی است» داده‌اند، اما گمان می‌کنم او بسیار تیزتر از آن است که به نظر می‌رسد و شهرتش به حماقت، او را از اتخاذ تصمیمات حیاتی یا رنجاندن علنیِ کسانی که زیر میز به آن‌ها کلک می‌زند، نجات می‌دهد. همان‌طور که می‌بینی، این وضعیت مزایا و معایب خود را دارد. بی‌جهت نیست که او بسته به شرایط، می‌تواند هم چون مارماهی لغزنده باشد و هم چون صدف، در خود فرو رود.

و حالا، نیکولاس عزیزم، نوبت بازیگران جدی است. وزیر خزانه‌داری، Andino Almazán (آندینو آلمازان)، تکنوکراتی پولادین است که حاضر نیست حتی یک وجب از باورهایش دربارهٔ اقتصاد عقب بنشیند. او الهی‌دانِ «اقتصاد» است؛ اقتصادی با «الف» بزرگ و روحی گوتیک. برای آندینو، کاهش ارزش پول ملی ما همچون داشتن دختری فاحشه است. اما آن مرد بیچاره نمی‌داند که همسرش، که همه او را «La Pepa» (لا پپا) می‌نامند، سلیطه‌ای است که شب و روز به او خیانت می‌کند. اما بعداً بیشتر از این‌ها خواهم گفت، عزیزم.

مشتاقم به بدترین‌ها برسم و این معرفی را با خودِ وحشتِ عریان به پایان برسانم؛ با ناشناخته‌ترین صدا در این گروه‌کُر جمهوری‌خواه: رئیس دفتر رئیس‌جمهور Lorenzo Terán (لورنزو تران)، یعنی Tácito de la Canal (تاسیتو د لا کانال)؛ چاپلوس، پست و کریه. خوب بنگر: او را نباید در روشنایی روز دید. سرش شبیه یک زخم بزرگ است، از چانه تا پس‌سر، و هر دو ناحیه با ته‌ریش‌های زبر و خشن پوشیده شده که چندان نمی‌توانند جمجمهٔ تخم‌مرغی و طاسش را پنهان کنند. ببین چگونه دست‌هایش را به هم می‌مالد تا متواضع به نظر برسد. او چهرهٔ کسی را پرورش می‌دهد که همواره تهیدست است، گویی هر لحظه در آستانهٔ گدایی است. او پادری است، paillason است، به هر معنای کلمه فرشِ زیر پای رئیس‌جمهور است. او دسترسی به دفتر ریاست‌جمهوری را کنترل می‌کند و داوطلب می‌شود تا پیش از آنکه رئیس قوهٔ مجریه قدم در «دفترِ دفاتر» بگذارد، کف کفش‌هایش را پاک کند. تاسیتو د لا کانال از آن دست مردانی است که گویی هرگز در زندگی‌اش هوای تازه استنشاق نکرده است. این چیزی است که درباره‌اش می‌گویند. اما من بهتر می‌دانم. تاسیتو د لا کانال همان مردی است که هر شب، وقتی لباس‌هایم را درمی‌آورم، از گوشه‌ای در جنگل مرا می‌پاید. او همان چشم‌چران است که پیش از تو به پنجره‌ام رسید، همان دیده‌زنِ تهوع‌آوری که تو شب پیش دیدی…

این‌ها بازیگران این نمایش کوچک‌اند. برای شرح حال گروهی دیگر از شخصیت‌های غریب، صبر می‌کنم تا زمان مناسب‌تری فرا رسد: قانون‌گذاران درجه‌سه، نمایندگان مجلس و سناتورهایی که، خردشده و متلاشی در گروه‌های اقلیتی کوچک، مدیریت کنگره را به رئیس بی‌کفایت آن، اونِسیمو کانابال، سپرده‌اند و هم‌زمان مانع تصویب قوانین ضروری می‌شوند؛ و همین امر رئیس‌جمهور و وزیر هررا را وامی‌دارد تا با پراگماتیسمی‌عمل کنند که گاه قانونی است و گاه نه، اما گاه نیز – درست مانند اکنون در ماجرای کلمبیا و مسئلهٔ نفت – ناچارند به اصول متوسل شوند تا آن عمل‌گرایی تحمیلیِ برخاسته از تشتت کنگره را جبران کنند؛ تشتتی که پذیرفته‌اند جزئی جدایی‌ناپذیر از این نظام باشد.

و اکنون خبرهای خوش، ای شاهزادهٔ زیبای شب‌های من. دوست بسیار نزدیکم، برنال هررا، وزیر کشور، از رئیس‌جمهور خواهشی شخصی کرده است: این‌که تو را به‌عنوان مشاور دفتر ریاست‌جمهوری در Los Pinos منصوب کند، جایی که برای کسی جز تاسیتو د لا کانال کار خواهی کرد.

آیا جامی‌زهرآگین به تو می‌دهم؟ نه. به تو فرصتی می‌دهم، عشق من، تا از دل بهشتی وارونه‌شده سیبی زرین برایم بیاوری. نهایت استفاده را از آن ببر، والدیویا. پرسشی داری؟

❦
دانلود ایپاب کامل رمان
→ نامهٔ قبلیفهرست نامه‌هانامهٔ بعدی ←