نمیدانم کدامیک را بیشتر ستایش کنم، بانوی عزیزم، زیباییات را یا بیرحمیات را. زیبایی تنها یک نام دارد و هیچ مترادفی نمیتواند حقش را ادا کند. امر بیهمتا را با چه چیزی میتوان مقایسه کرد؟ خواهشمندم مرا سادهدل یا نابینا نپندار؛ زنان برهنهٔ بسیاری را دیدهام (شاید بیش از اندازه؟)، اما تا پیش از دیدن تو، هرگز زنی را ندیده بودم که حقیقتاً از هر پوشش عریان شده باشد.
مقصودم زیباییات نیست، بانوی عزیزم – که در زمان مناسب به آن خواهم پرداخت – بلکه منظورم تمامیت وقیحانهٔ برهنگیات است. نمیخواهم اینجا با کلمات بازی کنم (تو گمان میکنی دانشم پیشرس است، اما در حقیقت تنها مجموعهای ناچیز از مراجع عالمانه در اختیار دارم)، اما وقتی چنین میگویم، منظورم این است که برهنگی تو
وقیحانه است،
خارج از صحنه است، بیهمتا و نامرئی؛ و اگر تجسم نمییافت
فراتر از صحنهٔ
هستی عادی تو – و من –، فراتر از زندگی روزمرهٔ تو – و ما – و خارج از قلمرویی که در آن در دنیای معمول لباس میپوشی و رفتار میکنی، هرگز قابل درک نبود… آنگاه که برهنهای،
خارج از صحنه، وقیح،
و تهدیدآمیز، زنی دیگر میشوی و در عین حال همان زنی؛ میفهمیچه میگویم؟ همان هستی و با این حال دگرگون شدهای؛ گویی با درآوردن لباسهایت، بانوی عزیزم، به زیباییای نهایی اشاره کردی، زیبایی مرگی که جاودانه زنده میماند. پارادوکسی دلربا. تو را همانگونه دیدم که تا لحظهٔ مرگت، همواره خواهی بود.
نه، بگذار اصلاحش کنم. باید میگفتم «حتی در مرگ» یا «تنها در مرگ». از همان روزی که تو را دیدم، حس میکردم که لذتی خارقالعاده به من خواهی بخشید، عظیمترین شهوتی که تاکنون شناختهام، و با هیچیک از تجربهها یا تخیلات پیشینم قابل قیاس نیست. چه پاداش ناسزاوارانهای بود آنگاه که از میان درختان پنهان، چشمدوخته به تو بودم و تو در برابر تنها پنجرهٔ روشن خانه، پیراهن شب سیاهت را از تن درآوردی و سپس، با بازوانی که پشت کمرت کشیده شده بود، در حرکتی به همان اندازه تاریک و جسورانه، قلاب سوتین سیاهت را باز کردی و آن دو جام لبریز را نمایان ساختی؛ و آنگاه بخش جلویی سوتین را بالا زدی و سینههایت را با نوازشی دوگانه آزاد کردی، و آنجا بودی، برهنه، جز لباس زیر سیاهت، که آن را هم وقتی بر لبهٔ تختی نشستی که – مرا ببخش اگر چنین میگویم – بیش از حد سرد و تنها به نظر میرسید، بهطرزی مضحک تنها، و در یک آن برخاستی، بانوی من، در تمام شکوه بلوغ جنسیات، سراسر سپید، دو بار صورتی و یک بار سیاه، و رو به من ایستادی پیش از آنکه پشتت را به من کنی تا بتوانم آن باسن را ستایش کنم، باسن ونوس کالپیگی، که ستایش شد تا آن زمان که با باسنهایی لرزان در زمین فرو رفت؛ تا بتوانم همان چیزی را داشته باشم که آن روز از آن گفتی، رؤیای لذتی که باید به بهایی – به خودم میخندم، مادام – به دست آورم که احتمالاً فراتر از توان من است.
بله، همان یک نگاه به تو همهٔ آن چیزی بود که نیاز داشتم. و آن بخش کوچک و ناچیزی را که تو، ماریا دل روساریو، با بزرگواری تنها به من بخشیدی، چون گوهری گران مینگداشتم، زیرا با خود اندیشیدم: «این برای من است، تنها برای من.» این نمایش نیمهشب که در برابر چشمانم، در تنها اتاق روشن خانهای پنهان در میان جنگلی از کاجها جاری بود، او همهٔ آن را به من پیشکش میکند…
چرا چنین کردی، بانوی عزیز من؟ چه بیرحمیبیکرانی، چه اجبار شیطانی تو را راند تا مرا واداری رؤیایی را که گمان میکردم بیبدیل و تنها از آن من است، با چشمچران دیگری شریک شوم؟ با چشمچران دیگری چون من، که چند متری پیش رویم ایستاده بود و حضورش را خشخش شاخهها برملا کرد؛ صدایی که در حالت عادی نامحسوس است اما برای گوشهای حساس و دلباختهٔ من، چون غرش رعد بود. چرا؟ چرا آن مزاحم در رؤیایی که میپنداشتم متعلق به من است، یا متعلق به ما، تنها تو و من؟
آن چشمچرانِ دیگر که بود؟ آیا متجاوزی تصادفی بود؟ آیا از عادتهای تو باخبر است، بانوی عزیزم؟ آیا او نیز، چون من، به قراری که تو با او گذاشته بودی آمد، دیداری که – مرا ببخش اگر رنجیده شوی – برازندهٔ یک روسپی حرفهای است، یک فاحشهٔ بلندپایه؟ میتوانی حقیقت را به من بگویی؟ میتوانی دستکم مرا از اینکه چشمچرانی پست و رقتانگیز باشم، یک دیوانه، یک عاشقِ فریبخورده، نجات دهی؟