آقای رئیسجمهور، اگر کسی از محدودیتهای اخیر در ارتباطات رنج میبرد، آن کس من هستم، خادم مورد اعتماد شما. میدانید که عادت دیرین من این است که تمامیتوصیههایم را بهصورت مکتوب به پیشگاه شما ارسال کنم. برخی از اعضای کابینهٔ شما، یعنی همکارانم، ترجیح میدهند این توصیهها را «نظرات» بنامند؛ گویی علم اقتصاد چیزی بیش از یک نظر ساده نیست. دشمنان من در کابینه اما آنها را «جزماندیشی» میخوانند؛ گواهی بر یقین تحملناپذیر و پاپگونهٔ وزیر خزانهداری، آندینو آلمازان، خادم وفادار شما، آقای رئیسجمهور. اما آیا قوانین با جزماندیشیها یکی هستند؟ آیا سیبی که بر سر نیوتن افتاد و قانون گرانش را آشکار کرد، جزماندیشی بود؟ و آیا این تنها «نظر» انیشتین بود که انرژی برابر است با جرم ضرب در مجذور سرعت نور؟
به همین ترتیب، آقای رئیسجمهور، این ایدهٔ شخصی من نیست که قیمتها حجم منابع بهکارگرفتهشده را تعیین میکنند، یا اینکه سودها به جریان پولی وابسته است، یا بهرهوری یک کارمند است که میزان تقاضا برای او را در بازار کار مشخص میکند. اما شما از پیش میدانید که دشمنانم – یا بهتر بگویم، همکارانم – اینها را «آهنگهای تکراری» من مینامند. با این حال، آقای رئیسجمهور، امروز بیش از هر زمان دیگری، با توجه به وضعیتی که اکنون روبهرو هستیم، وضعیتی که شما خردمندانه برگزیدید تا با تدابیر پوپولیستی با آن مقابله کنید (تدابیری که هشدار میدهم منتقدان شما «نمایشهای بیهوده» و دوستانتان، همچون من، «عقبنشینیهای تاکتیکی» خواهند خواند)، امروز بیش از هر زمان دیگری، باید انجیلِ خود را برای سلامت اقتصادی این کشور بازگو کنم.
نخست، از تورم بپرهیزید. اجازه ندهید هیچکس به بهانهٔ «وضعیت اضطراری ملی»، آن ماشینهای کوچک چاپ اسکناس را به کار اندازد. دوم، مالیاتها را افزایش دهید تا هزینههای وضعیت اضطراری، بدون قربانی کردن خدمات، تأمین شود. سوم، به نامِ خودِ این وضعیت اضطراری، حقوقها را پایین نگه دارید: کارِ بیشتر در ازای پولِ کمتر، اگر بدانید چگونه آن را عرضه کنید، همان فرمول میهنپرستانه است. و در نهایت، قیمتها را تثبیت کنید. هر کس را که جرئت کند در میانهٔ این وضعیت اضطراری ملی قیمتها را بالا ببرد، تحمل نکنید – بلکه بهشدت مجازات کنید.
شما زمانی به من گفتید که اقتصاد هرگز نتوانسته است تاریخ را متوقف کند، و شاید حق با شما باشد. اما به همان اندازه حقیقت دارد که اقتصاد قطعاً میتواند
تاریخ را
بسازد (حتی اگر نتواند
باشد)
تاریخ). شما تصمیم گرفتهاید دو سیاست را در پیش بگیرید که یکی حمایت مردمیرا تضمین میکند، هرچند کسی نمیداند تا چه زمان، و دیگری مناقشهای بینالمللی با بزرگترین ابرقدرت جهان برمیانگیزد. در باب حمایت مردمی، باز هم از شما میپرسم: این حمایت تا کی دوام میآورد؟ و در مورد تنشهای بینالمللی، تنها برای آنکه ببینید من آنقدرها هم که دشمنانم میگویند جزماندیش نیستم، به شما نخواهم گفت که این تنشها بیش از آن حمایتهای وطنپرستانه و زودگذری دوام میآورند که وقتی بیمحابا در برابر گرینگوها میایستیم و پیامدهایش را نمیسنجیم، به دست میآوریم. در عوض، اکنون گونهٔ دیگرم را به سویتان میگردانم و میگویم، آقای رئیسجمهور – و اگر میخواهید مرا بدبین بنامید، بنامید – که مکزیک و آمریکای لاتین تنها زمانی پیشرفت میکنند که تمام تمرکزشان را بر خلق مشکلها بگذارند.
مکزیک و آمریکای لاتین دقیقاً از آن رو اهمیت دارند که ما نمیدانیم چگونه امور مالی خود را اداره کنیم. ما مهم هستیم، زیرا برای دیگران مشکل میآفرینیم.
با اضطراب در انتظار سخنرانی فردای شما در کنگره هستم و، همچون همیشه، در خدمتتان میمانم.