بسیار پافشاری میکنی، نیکولاسِ محبوب و زیبای من. میبینم که نامهام در متقاعد کردن تو ناکام مانده است. فقدان قدرت اقناع در من، بیش از فقدان هوش در تو، مرا میآزارد؛ از همین روست که تو را سرزنش نمیکنم. لابد منم که کندذهنم، ناشیام و در بیان ناتوان. دلایلم را بیپرده به تو میگویم و تو، با آنکه پسری چنین باهوشی، باز هم مرا نمیفهمی. تکرار میکنم، تقصیر باید بر گردن من باشد. با این همه، باید اعتراف کنم که نسبت به شور و اشتیاق تو بیتفاوت نیستم، تا جایی که تقریباً وسوسه میشوم از حرفم برگردم. اما مبادا گمان کنی با آن نثر پرشور و پرحرارتت، دیوارهای دژ جنسی مرا – به قول خودت – فروریختهای. نه، پل متحرک هنوز برافراشته است و زنجیرهای دروازه با قفل بسته شدهاند. اما پنجرهای هست، نیکولاسِ جوان و دوستداشتنی من، پنجرهای که هر شب، درست رأس ساعت یازده، روشن میشود.
آنجا، زنی که تو تمنایش میکنی، آرامآرام لباسهایش را درمیآورد؛ گویی شاهدی انسانیتر و گرمتر از سطح سرد آینهاش او را مینگرد. آن زن را هیچکس نمیبیند و با این حال، با کندی و شهوتی لباس از تن میبرد، چنانکه گویی زیر نظر است. آن موجود، لذیذ است، نیکولاس. و برایش لذیذ است که در برابر آینه، با حرکاتی شمرده و حسابشده، همچون هنرمندی در صحنهٔ تئاتر یا در دربار – میدانم، تصویری خیالانگیز است – لباسهایش را درآورد و وانمود کند چشمانی حریصتر از چشمهای آینه، با تمنا به او مینگرند؛ همان تمنای سوزانی که تو منتقل میکنی، ای پسر شرور، ای جوان بازیگوش، ای ابژهٔ مطلوب میل من
تنها به این دلیل که میتوانی به تعویق بیفتی.
زیرا بهای میلِ بهکمالرسیده – هنوز نمیدانی؟ – فضیلتی پسین است، یا بدتر از آن، بیتفاوتی.
خواهی گفت زنی که نزدیک به پنجاه سال دارد، حق دارد در برابر شور جوانی و آتشین، اما شاید سطحی و گذرا، یک
garçon
که بهسختی از سی سالگی گذشته است، سد شود. اگر میخواهی، چنین باور کن. اما از من متنفر مباش. من کاملاً حاضرم نفرت تو را به تأخیر اندازم و امیدت را تشویق کنم، ای دوست کوچک من که تقریباً، اما دیگر نه کاملاً، سادهدل نیستی. امشب، رأس ساعت یازده، مراسم
déshabiller
خود را به جا میآورم. پردههای اتاق خوابم را کاملاً باز میگذارم. چراغها روشن خواهند بود تا شاید بتوانم به یک اندازه خردمند، باوقار و تحریککننده باشم.
ما با هم قراری داریم، عزیزم. در حال حاضر، بیش از این نمیتوانم به تو ببخشم.