راویِ پرده‌نشینبازگشت به دسته ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
ایمان و افسانه

بانوی ما از معدن

ماریانا انریکه — آرژانتین
۳,۸۷۵ واژه — حدود ۱۹ دقیقه مطالعه
دربارهٔ این داستاناین داستان از مجموعهٔ «خطرهای سیگار کشیدن در رختخواب» ماریانا انریکه است. چند دختر نوجوان تابستان‌ها به آبگیرهای یک معدن سنگ متروک می‌روند؛ جایی ممنوع با آبی یخ‌زده و افسانه‌هایی دور «بانو»ی آن‌جا. قصه‌ای از حسادت، بلوغ و مرز باریک میان بازی و خطر، که با صدای «ما»ی خود دخترها روایت می‌شود.

سیلویا تنها در آپارتمان اجاره‌ای خودش زندگی می‌کرد؛ بالکنش یک گلدانِ یک‌ونیم‌متری داشت و اتاق‌خواب بزرگی که تشکی روی زمینش افتاده بود. او در وزارت آموزش و پرورش دفتر و حقوق خودش را داشت؛ موهای بلندش را سیاهِ پرکلاغیِ یک‌دست رنگ می‌کرد و پیراهن‌های هندی می‌پوشید، با آستین‌هایی که دور مچ گشاد بودند و نخ‌های نقره‌ای‌ای که زیر آفتاب برق می‌زدند. نام خانوادگیِ شهرستانی‌اش اولاباریا بود و یک پسرخاله داشت که وقتی دور مکزیک سفر می‌کرد، به شکلی مرموز ناپدید شده بود. او دوست «بزرگ‌تر» ما بود؛ همان کسی که وقتی بیرون می‌رفتیم مراقبمان بود و می‌گذاشت از خانه‌اش استفاده کنیم تا علف بکشیم و با پسرها قرار بگذاریم. اما ما می‌خواستیم داغان، درمانده و نابودشده ببینیمش، چون سیلویا همیشه بیشتر از ما می‌دانست: اگر یکی از ما فریدا کالو را کشف می‌کرد، اوه، سیلویا قبلاً با پسرخاله‌اش در مکزیک، پیش از ناپدید شدن او، از خانهٔ فریدا دیدن کرده بود. اگر مواد مخدر تازه‌ای را امتحان می‌کردیم، او قبلاً با همان ماده اوردوز کرده بود. اگر گروهی را کشف می‌کردیم که دوستش داشتیم، او قبلاً از طرفداریِ همان گروه عبور کرده بود. از این متنفر بودیم که موهای بلند، سنگین و صافی داشت؛ موهایی که با رنگی رنگ شده بودند که در هیچ آرایشگاه معمولی‌ای پیدایش نمی‌کردیم. مارکش چه بود؟ احتمالاً اگر می‌پرسیدیم بهمان می‌گفت، اما ما هیچ‌وقت نمی‌پرسیدیم. از این هم متنفر بودیم که همیشه پول داشت؛ آن‌قدر که یک آبجوی دیگر، بیست‌وپنج گرم دیگر، یا یک پیتزای دیگر بخرد. چطور ممکن بود؟ می‌گفت علاوه بر حقوقش، به حساب پدرش هم دسترسی دارد؛ پدرش پولدار بود، هیچ‌وقت او را نمی‌دید و پدری‌اش را به رسمیت نشناخته بود، اما برایش در بانک پول واریز می‌کرد. حتماً دروغ می‌گفت. همان‌قدر دروغ که وقتی می‌گفت خواهرش مدل است: دختره را وقتی آمده بود به سیلویا سر بزند دیده بودیم و به سه شاهی هم نمی‌ارزید؛ یک جندهٔ ریزه‌میزه و بدبخت با کون گنده و فرهای وحشی‌ای که با ژل به سرش چسبانده بود و دیگر از آن چرب‌تر نمی‌شد. منظورم واقعاً از طبقهٔ پایین است—آن دختر حتی خواب راه رفتن روی سکوی مد را هم نمی‌توانست ببیند.

اما بیشتر از هر چیز دلمان می‌خواست حالش را بگیریم، چون دیگو از او خوشش می‌آمد. دیگو را در سفرِ آخر سالِ مدرسه در باریلوچه دیده بودیم. لاغر بود، ابروهای پرپشتی داشت و همیشه یک تی‌شرتِ متفاوتِ رولینگ استونز تنش بود (یکی با عکسِ زبان، یکی با طرحِ جلد آلبومِ «تتو یو»، یکی دیگر با عکسی از جَگر که میکروفونی را چسبیده بود و سیمش شبیه مار شده بود). دیگو وقتی هوا نزدیکِ سِرو کاتدرال تاریک می‌شد، بعد از اسب‌سواری با گیتار آکوستیک برایمان آهنگ می‌زد و بعدها توی هتل، اندازه‌های دقیقِ ودکا و آب‌پرتقال را برای درست کردن یک «اسکرودرایورِ» حسابی نشانمان داد. با ما مهربان بود، اما فقط می‌خواست ببوسدمان، با ما نمی‌خوابید؛ شاید چون بزرگتر بود (یک سال مردود شده بود و هجده سالش بود)، یا شاید هم اصلاً آن‌طوری از ما خوشش نمی‌آمد. بعداً وقتی به بوئنوس آیرس برگشتیم، زنگ زدیم تا دعوتش کنیم بیاید مهمانی. مدتی به ما توجه می‌کرد، تا اینکه سیلویا شروع کرد به لاس زدن با او. از آن به بعد، راستش را بخواهید، رفتارش با ما همچنان خوب بود، اما سیلویا کاملاً او را تصاحب کرد و شیفته‌اش نگه داشت (یا شاید هم کلافه‌اش کرد؛ در این مورد اختلاف نظر داشتیم)، آن هم با تعریف کردنِ داستان‌هایی از مکزیک و پیوته و جمجمه‌های شکری. او هم سنش بیشتر بود؛ دو سال بود که مدرسه‌اش تمام شده بود. دیگو زیاد سفر نرفته بود، اما می‌خواست آن سال برای کوله‌گردی به شمال برود. سیلویا قبلاً آن سفر را رفته بود (البته که رفته بود! ) و به او توصیه می‌کرد و می‌گفت برای پیشنهادِ هتل‌های ارزان و خانواده‌هایی که اتاق کرایه می‌دهند به او زنگ بزند؛ دیگو هم تمام حرف‌هایش را باور می‌کرد، با اینکه سیلویا حتی یک عکس، حتی یک دانه عکس هم نداشت که مدرکِ آن سفر یا هر سفر دیگری باشد (واقعاً برای خودش جهانگردی بود).

سیلویا بود که آن تابستان ایدهٔ رفتن به آبگیرهای معدن به سرش زد، و باید اعتراف می‌کردیم که واقعاً ایدهٔ خوبی بود. سیلویا از استخرهای عمومی و استخرهای باشگاه‌های تفریحی، و حتی استخرهای ویلاها و خانه‌های ییلاقی متنفر بود؛ می‌گفت آبشان تازه نیست و همیشه حس می‌کند آب مانده است. چون نزدیک‌ترین رودخانه آلوده بود، جایی برای شنا نداشتیم. همه‌مان می‌گفتیم: «سیلویا فکر کرده کی هست؟ جوری رفتار می‌کند انگار لب ساحلی در جنوب فرانسه به دنیا آمده است.» اما دیگو به توضیحاتش دربارهٔ اینکه چرا آبِ «تازه» می‌خواهد گوش داد و کاملاً با او موافق بود. آن‌ها کمی بیشتر دربارهٔ اقیانوس‌ها و آبشارها و نهرها حرف زدند و بعد سیلویا به آبگیرهای معدن اشاره کرد. کسی در محل کارش به او گفته بود که در حاشیهٔ بزرگراهِ جنوبی کلی از این آبگیرها پیدا می‌شود و مردم تقریباً هیچ‌وقت آنجا شنا نمی‌کنند چون می‌ترسند؛ ظاهراً آن آبگیرها خطرناک بودند. و همان‌جا بود که او پیشنهاد داد آخر هفتهٔ بعد همگی به آنجا برویم، و ما هم فوراً موافقت کردیم، چون می‌دانستیم دیگو جواب مثبت می‌دهد و نمی‌خواستیم آن دو نفر تنها بروند. شاید اگر دیگو می‌دید بدنِ سیلویا چقدر زشت است —پاهای واقعاً تپلی داشت که ادعا می‌کرد چون در بچگی هاکی بازی کرده این‌طوری شده‌اند، اما نصف ما هم هاکی بازی کرده بودیم و هیچ‌کداممان آن ران‌های گنده را نداشتیم؛ تازه باسن تخت و لگن پهنی هم داشت، برای همین شلوارهای جین هیچ‌وقت خوب تنش نمی‌ایستاد— اگر دیگو آن نقص‌ها را می‌دید (به‌علاوهٔ موهای سیاهی که هیچ‌وقت کاملاً از شرشان راحت نمی‌شد —شاید نمی‌توانست آن‌ها را از ریشه بکند، چون خیلی سبزه بود)، شاید دیگر از سیلویا خوشش نمی‌آمد و بالاخره به ما توجه می‌کرد.

کمی پرس‌وجو کرد و به این نتیجه رسید که باید به حوضِ بانو برویم؛ بهترین و تمیزترین آبگیر بود. در ضمن، از همه بزرگ‌تر، عمیق‌تر و خطرناک‌تر هم بود. واقعاً دور بود، تقریباً انتهای مسیر ۳۰۷، بعد از آن‌که اتوبوس وارد بزرگراه می‌شد. می‌گفتند حوضِ بانو جای خاصی است، چون تقریباً هیچ‌کس به آن‌جا نمی‌رفت. چیزی که شناگرها را دور نگه می‌داشت عمق آب نبود؛ صاحبش بود. ظاهراً کسی آن‌جا را خریده بود و ما هم این را پذیرفته بودیم: هیچ‌کدام‌مان نمی‌دانستیم آبگیر معدن به چه درد می‌خورد یا اصلاً می‌شود آن را خرید، اما با این حال عجیب به نظرمان نمی‌رسید که آبگیر صاحب داشته باشد و می‌فهمیدیم چرا این صاحب نمی‌خواست غریبه‌ها در ملکش شنا کنند.

می‌گفتند هر وقت کسی بی‌اجازه وارد می‌شد، صاحب آبگیر از پشت تپه با ماشین بیرون می‌زد و شروع می‌کرد به تیراندازی. بعضی وقت‌ها هم سگ‌هایش را به جانشان می‌انداخت. او آبگیر خصوصیِ معدنش را با محرابی عظیم و غاری برای مریم مقدس در یک طرف آبگیر اصلی تزئین کرده بود. می‌شد با دور زدن آبگیر از راه خاکی سمت راست به آن‌جا رسید؛ راهی که از ورودی‌ای سرهم‌بندی‌شده از طرف جاده شروع می‌شد و یک طاق باریک آهنی علامتش بود. طرف دیگر، تپه‌ای بود که ماشین صاحب آبگیر می‌توانست هر لحظه از روی آن ظاهر شود. آب روبه‌روی مریم مقدس ساکن و سیاه بود. این طرف آبگیر، ساحل کوچکی از خاک رس‌دار قرار داشت.

تمام شنبه‌های آن ژانویه می‌رفتیم آن‌جا. هوا سوزان بود و آب آن‌قدر سرد که انگار درون معجزه‌ای فرو می‌رفتیم. حتی دیگو و سیلویا را هم کمی از یاد برده بودیم. آن‌ها هم یکدیگر را فراموش کرده بودند؛ خنکی و رازآلودگیِ آن‌جا مسحورشان کرده بود. سعی می‌کردیم ساکت بمانیم و سروصدایی راه نیندازیم که صاحب پنهان را از خواب بیدار کند. هیچ‌وقت کس دیگری را ندیدیم، هرچند گاهی در راه برگشت آدم‌های دیگری در ایستگاه اتوبوس بودند و لابد از موهای خیس‌مان و بویی که به پوست‌مان چسبیده بود، بوی سنگ و نمک، حدس می‌زدند از آبگیر معدن می‌آییم. رانندهٔ اتوبوس یک بار حرف عجیبی به ما زد و گفت: «باید حواستان به سگ‌های وحشیِ ولگرد باشد.» لرزیدیم، اما آخر هفتهٔ بعد دوباره مثل همیشه تنها بودیم؛ حتی پارس دوردستی هم نشنیدیم.

حالا می‌توانستیم ببینیم که دیگو دارد به ران‌های طلایی، مچ‌های باریک و شکم‌های تخت ما علاقه‌مند می‌شود. او هنوز بیشتر به سیلویا نزدیک می‌ماند و انگار همچنان مجذوبش بود، حتی اگر تا آن موقع فهمیده بود که ما خیلی خیلی خوش‌قیافه‌تر هستیم. مشکل این بود که آن دو نفر شناگران خیلی خوبی بودند و با اینکه توی آب با ما بازی می‌کردند و چیزهایی به ما یاد می‌دادند، گاهی حوصله‌شان سر می‌رفت و با شنای سرعتی و دقیق دور می‌شدند. محال بود بشود به آن‌ها رسید. حوضِ بانو واقعاً عظیم بود؛ ما نزدیک ساحل می‌ماندیم و تماشا می‌کردیم که چطور دو تا کله‌شان روی سطح آب بالا و پایین می‌رود، و می‌توانستیم ببینیم که لب‌هایشان تکان می‌خورد اما اصلاً نمی‌فهمیدیم چه می‌گویند. معلوم بود کلی می‌خندند، و خنده‌های سیلویا هم جیغ‌جیغو بود و مجبور بودیم به او بگوییم صدایش را پایین بیاورد. آن دو نفر خیلی خوشحال به نظر می‌رسیدند. می‌دانستیم خیلی زود یادشان می‌افتد که چقدر همدیگر را دوست دارند و خنکیِ تابستان کنار بزرگراه موقتی است. باید جلویش را می‌گرفتیم. ما دیگو را پیدا کرده بودیم و او نمی‌خواست همه چیز را مال خودش نگه دارد.

دیگو هر روز خوش‌تیپ‌تر به نظر می‌رسید. اولین باری که پیراهنش را درآورد، فهمیدیم شانه‌هایش قوی و مایل به جلوست و پشتش باریک است و درست بالای شلوارش رنگ برنزه و زیبایی دارد، که واقعاً فوق‌العاده بود. او به ما یاد داد چطور با جلد کبریت گیرهٔ سیگار درست کنیم، و مراقبمان بود تا مبادا وقتی خیلی گیج و منگ هستیم برویم توی آب — نمی‌خواست ما با حال خراب غرق شویم. او از گروه‌های موسیقی‌ای که به قول خودش حتماً باید گوش می‌دادیم سی‌دی رایت کرد، و بعدش از ما امتحان می‌گرفت؛ خیلی شیرین بود وقتی می‌دیدیم چقدر ذوق می‌کند چون می‌فهمید واقعاً یکی از آهنگ‌های موردعلاقه‌اش را دوست داشته‌ایم. ما با جان و دل گوش می‌دادیم و دنبال پیام می‌گشتیم — یعنی داشت چیزی به ما می‌گفت؟ برای محکم‌کاری، حتی از لغت‌نامه استفاده کردیم تا آهنگ‌هایی را که انگلیسی بودند ترجمه کنیم؛ آن‌ها را تلفنی برای همدیگر می‌خواندیم و تحلیلشان می‌کردیم. خیلی گیج‌کننده بود — پر از پیام‌های جورواجور و متناقض.

تمام این خیال‌بافی‌ها ناگهان قطع شد — انگار که کارد سردی ستون فقراتمان را بریده باشد — وقتی فهمیدیم سیلویا و دیگو با هم دوست هستند. کِی! چطور! آن‌ها بزرگ‌تر بودند، ساعت منع رفت‌وآمد نداشتند، سیلویا آپارتمان خودش را داشت، چقدر احمق بودیم که محدودیت‌های بچه‌گانهٔ خودمان را به آن‌ها نسبت می‌دادیم. البته ما خیلی وقت‌ها یواشکی بیرون می‌رفتیم، ولی اسیر برنامه‌ریزی، تلفن همراه، و پدرومادرهایی بودیم که همدیگر را می‌شناختند و همه‌جا ما را سوار ماشین می‌کردند و می‌بردند — بیرون برای رقص یا سالن ورزشی، خانهٔ دوستان، خانه.

جزئیاتش خیلی زود معلوم شد، و چیز خیلی خاصی هم نبود. سیلویا و دیگو مدتی بود بدون ما همدیگر را می‌دیدند؛ در واقع شب‌ها، اما گاهی او می‌رفت وزارتخانه دنبال سیلویا و می‌رفتند چیزی بنوشند، و وقت‌های دیگر هم توی آپارتمانِ او می‌خوابیدند. بدون شک بعد از رابطهٔ جنسی، توی تختخواب از بوتهٔ ماری‌جوانای سیلویا گل می‌کشیدند. ما شانزده‌ساله بودیم و بعضی‌هامان هنوز رابطهٔ جنسی نداشتیم، خیلی افتضاح بود. ساک زده بودیم، بله، در آن کار خیلی مهارت داشتیم، اما رابطهٔ کامل را فقط بعضی‌هامان تجربه کرده بودند. اوه، واقعاً از این موضوع متنفر بودیم. ما دیگو را برای خودمان می‌خواستیم. نه به عنوان دوست‌پسر، فقط می‌خواستیم با ما رابطه داشته باشد، و سکس را همان‌طوری به ما یاد بدهد که راک‌اند‌رول، درست کردن نوشیدنی و شنای پروانه را یادمان داده بود.

از بین همهٔ ما، ناتالیا از همه بیشتر پیگیر بود. هنوز باکره بود. می‌گفت خودش را برای کسی نگه داشته که ارزشش را داشته باشد، و دیگو ارزشش را داشت. وقتی هم چیزی می‌رفت تو کله‌اش، عمراً کوتاه نمی‌آمد. یک بار که پدر و مادرش او را یک هفته از رفتن به مهمانی رقص محروم کرده بودند — چون نمره‌هایش فاجعه بود — بیست تا از قرص‌های مامانش را خورده بود. آخر سر گذاشتند برود رقص، اما فرستادندش پیش روان‌شناس هم. ناتالیا جلسه‌ها را می‌پیچاند و پولش را خرج خرید چیزهایی برای خودش می‌کرد. در مورد دیگو، دنبال یک چیز خاص بود. نمی‌خواست خودش را آویزانش کند. می‌خواست خودِ دیگو او را بخواهد، ازش خوشش بیاید؛ می‌خواست دیوانه‌اش کند. اما توی مهمانی‌ها، وقتی ناتالیا می‌رفت تا با او حرف بزند، دیگو لبخندی تحویلش می‌داد و به گپ زدنش با هر کدام از ما که داشت با او حرف می‌زد ادامه می‌داد. تلفن‌هایش را جواب نمی‌داد، و اگر هم جواب می‌داد، حرف زدنشان همیشه بی‌رمق بود و آخر سر هم خودش مکالمه را تمام می‌کرد. توی حوضِ معدن هم به بدنش خیره نمی‌شد، به پاهای کشیده و قوی‌اش و باسن سفتش؛ یا اگر هم نگاهش می‌کرد، انگار داشت به یک گیاه بی‌نهایت خسته‌کننده نگاه می‌کرد — مثلاً یک فیکوس. حالا این یکی را ناتالیا اصلاً نمی‌توانست باور کند. شنا بلد نبود، اما نزدیک ساحل آب‌تنی می‌کرد و بعد با مایوی زردش که چنان محکم به بدن برنزه‌اش می‌چسبید از آب بیرون می‌آمد که نوک سینه‌هایش از سرمای آب سفت و مشخص بود. و ناتالیا می‌دانست هر پسر دیگری او را می‌دید خودش را با خودارضایی می‌کشت، اما دیگو نه — او آن دخترکِ باسن‌تختِ نکبت را ترجیح می‌داد! همه‌مان قبول داشتیم که این اصلاً قابل درک نیست.

یک روز بعدازظهر، وقتی داشتیم می‌رفتیم زنگ ورزش، ناتالیا به ما گفت که توی قهوهٔ دیگو خونِ پریود ریخته. خانهٔ سیلویا این کار را کرده بود — خب کجا دیگر! فقط همین سه نفر بودند، و یک جا دیگو و سیلویا چند دقیقه‌ای رفتند توی آشپزخانه تا قهوه و بیسکویت بیاورند؛ قهوه از قبل روی میز آماده شده بود. ناتالیا خیلی سریع خونی را که توانسته بود جمع کند — مقدار خیلی کمی — از یک شیشهٔ کوچکِ نمونهٔ عطر ریخت توی قهوه. خون را از یک تکه گاز استریل چلانده بود که خیلی چندش‌آور بود؛ معمولاً از نوار بهداشتی یا تامپون استفاده می‌کرد و گاز استریل را فقط برای همین گرفته بود که بتواند خون را جمع کند. کمی با آب رقیقش کرده بود، اما می‌گفت در هر صورت باید اثر خودش را بگذارد. این روش را از یک کتاب ماوراءالطبیعه یاد گرفته بود که ادعا می‌کرد گرچه این روش خیلی بهداشتی نیست، ولی راهی بی‌خطاست برای قاپیدن معشوق.

فایده‌ای نداشت. یک هفته بعد از این‌که دیگو خون ناتالیا را نوشید، خودِ سیلویا به ما گفت که با هم هستند؛ قضیه رسمی شده بود. دفعهٔ بعد که دیدیم‌شان، نمی‌توانستند دست از سر هم بردارند. آن آخر هفته که به آبگیر معدن رفتیم، دست هم را گرفته بودند و ما اصلاً نمی‌توانستیم بفهمیم. نمی‌توانستیم بفهمیم. یکی از ما با بیکینی قرمزِ قلب‌دار؛ یکی دیگر با شکمی کاملاً صاف و نگین روی ناف؛ آن یکی با مدل موی بی‌نقصی که دقیقاً همین‌طور روی صورتش می‌ریخت، پاهایی بدون حتی یک مو، زیربغل‌هایی مثل مرمر. و او او را ترجیح می‌داد؟ چرا؟ چون با او سکس می‌کرد؟ اما ما هم می‌خواستیم سکس کنیم، تمام چیزی که می‌خواستیم همین بود! مگر نمی‌فهمید، وقتی روی زانوهایش می‌نشستیم و باسن‌مان را به او فشار می‌دادیم، یا سعی می‌کردیم دست‌مان را طوری که انگار تصادفی است به آلتش بمالیم؟ یا وقتی نزدیک دهانش می‌خندیدیم و زبان‌هایمان را نشان می‌دادیم. چرا یک‌بار برای همیشه خودمان را به او نمی‌انداختیم؟ چون این خواسته بین همه‌مان مشترک بود، فقط وسواس ناتالیا نبود: می‌خواستیم دیگو ما را انتخاب کند. می‌خواستیم وقتی هنوز از آب سردِ آبگیر خیس است با او باشیم، همان‌طور که روی ساحل کوچک دراز کشیده، یکی‌یکی با او سکس کنیم، منتظر شلیک‌های صاحب معدن بمانیم و نیمه‌برهنه، زیر باران گلوله‌ها، به بزرگراه فرار کنیم.

اما نه. ما آن‌جا، در اوج شکوه مان، ایستاده بودیم و او مشغول بوسیدن سیلویای پیرِ باسن‌تخت بود. آفتاب می‌سوزاند و دماغ سیلویای باسن‌تخت داشت پوست می‌انداخت؛ بدترین ضدآفتاب ممکن را می‌زد، یک فاجعه بود. اما ما بی‌نقص بودیم. یک لحظه، انگار دیگو متوجه شد. جور دیگری به ما نگاه کرد، انگار تازه فهمیده بود با چه جندهٔ زشتی است. بعد دیگو گفت: «چرا تا حوضِ بانو شنا نکنیم؟» ناتالیا رنگش پرید، چون شنا بلد نبود. بقیه‌مان بلد بودیم، اما جرئت نمی‌کردیم از عرض آبگیر رد شویم؛ آن‌قدر طولانی و عمیق بود و اگر شروع می‌کردیم به غرق شدن، کسی نبود نجات‌مان بدهد، وسط ناکجاآباد بودیم. دیگو فکرمان را خواند و گفت: «من و سیلویا شنا می‌کنیم تا آن‌جا، شماها از کنار لبه بروید و همان‌جا به هم می‌رسیم. می‌خواهم محراب را از نزدیک ببینم. پایه‌اید؟»

گفتیم آره حتماً، البته نگران بودیم چون اگر دیگو او را «سیل» صدا می‌زد، شاید این حس ما که نگاهش به ما جور دیگری است اشتباه بود، و بس که دلمان می‌خواست این‌طور باشد داشتیم یک‌جورهایی دیوانه می‌شدیم. راه افتادیم. دور زدن معدن کار آسانی نبود: وقتی روی ساحل کوچک نشسته بودی خیلی کوچک‌تر به نظر می‌رسید. خیلی بزرگ بود. حتماً سه تا بلوک ساختمانی طول داشت. دیگو و سیلویا از ما جلوتر رفتند و دیدیم که سرهای تیره‌شان هرازگاهی پیدا می‌شد، زیر آفتاب طلایی برق می‌زدند، آن‌قدر درخشان، و دست‌هایشان توی آبِ لغزنده شنا می‌کرد. یک‌جا مجبور شدند بایستند، و ما از ساحل تماشا کردیم ــ زیر آفتاب، غباری که با عرق به تن‌مان چسبیده بود، بعضی‌هامان از گرما و نور خیره‌کننده توی چشم‌هامان سردرد داشتیم، طوری راه می‌رفتیم که انگار داریم سربالایی می‌رویم ــ دیدیم که ایستادند و حرف زدند، و سیلویا خندید، سرش را به عقب پرت کرد و با دست‌هایش توی آب دست‌وپا زد تا روی آب بماند. راه خیلی دور بود که یک‌نفس شنا کنند، آن‌ها که شناگر حرفه‌ای نبودند. اما ناتالیا این حس را داشت که آن‌ها فقط چون خسته شده بودند متوقف نشدند، فکر کرد دارند نقشه‌ای می‌کشند. ناتالیا گفت: «این دخترهٔ بدجنس ریگی به کفشش است»، و به راه رفتن به سمت حوضِ بانو ادامه داد که به‌سختی می‌توانستیم درون غار ببینیم‌اش.

دیگو و سیلویا دقیقاً همان موقعی که داشتیم می‌پیچیدیم سمت راست تا پنجاه یاردِ آخر را راه برویم، به غار حوضِ بانو رسیدند. حتماً دیده‌ بودند چطور داشتیم نفس‌نفس می‌زدیم، زیربغل‌هامان بوی پیاز می‌داد و موهامان به شقیقه‌هامان چسبیده بود. دقیق نگاه‌مان کردند، همان‌طور خندیدند که موقع توقف شنای‌شان خندیده بودند، و بعد دوباره پریدند توی آب و با تمام سرعتی که می‌توانستند شروع کردند به شنا کردن سمت ساحل کوچک. همین‌طوری. خنده‌های مسخره‌شان را همراه با صدای آب شنیدیم. موقعی که سیلویا شناکنان به راه افتاد با پیروزی داد زد: «خداحافظ، دخترها!»، و ما با وجود گرما همان‌جا خشک‌مان زد ــ عجیب بود، خشک‌مان زده بود و بیشتر از همیشه داشتیم از داغی جوش می‌زدیم، گوش‌هامان از شرم می‌سوخت و درمانده دنبال جوابی می‌گشتیم و تماشای‌شان می‌کردیم که داشتند سر می‌خوردند و به آدم‌های ساده‌لوحی که شنا بلد نبودند می‌خندیدند. تحقیرشده، در فاصلهٔ پنجاه یاردی حوضِ بانو که حالا هیچ‌کس حوصله نداشت نگاهش کند، حوضی که هیچ‌کدام‌مان واقعاً هیچ‌وقت نخواسته بودیم ببینیم‌اش. به ناتالیا نگاه کردیم. آن‌قدر خشم وجودش را گرفته بود که اشک‌هایش از چشم بیرون نمی‌آمدند. به او گفتیم باید برگردیم. ناتالیا گفت نه، می‌خواهد حوضِ بانو را ببیند. خسته و شرمسار بودیم، و نشستیم تا سیگار بکشیم، و گفتیم منتظرش می‌مانیم.

خیلی طول داد، حدود یک ربع ساعت. عجیب بود ــ داشت دعا می‌کرد؟ از او نپرسیدیم، خیلی خوب می‌شناختیمش وقتی عصبانی می‌شد. یک بار، در اوج خشم، یکی از ما را گاز گرفته بود، واقعیِ واقعی، اثر گاز بزرگی روی بازو گذاشته بود که تقریباً تا یک هفته مانده بود. بالاخره برگشت، از ما خواست پک به سیگارش بزنیم ــ دوست نداشت سیگار کامل بکشد ــ و به راه افتاد. دنبالش کردیم. می‌توانستیم سیلویا و دیگو را روی ساحل ببینیم که داشتند همدیگر را خشک می‌کردند. صدای‌شان را خوب نمی‌شنیدیم، اما داشتند می‌خندیدند، و ناگهان صدای دادِ سیلویا بلند شد: «عصبانی نشوید، دخترها، فقط یک شوخی بود.»

ناتالیا ناگهان به سمت ما چرخید. سر تا پایش پر از گردوغبار بود. حتی توی چشم‌هایش هم غبار رفته بود. خیره نگاه‌مان کرد، براندازمان کرد. بعد لبخند زد و گفت:

«این حوضِ بانو نیست.»

«چی؟»

ناتالیا گفت: «یه ملحفهٔ سفید داره که قایمش کنه، بپوشونتش، ولی باکره نیست. یه زن سرخِ گچیه و لخته. نوک سینه‌هاش سیاهه.»

ترسیده بودیم. ازش پرسیدیم این مجسمه کی بوده. ناتالیا گفت نمی‌دونم، حتماً یه رسم برزیلیه. گفت ازش یه خواهشی هم کرده. و اینکه رنگ قرمزش رو خیلی خوب زدن و برق می‌زنه، مثل رنگ اکریلیک. گفت موهای مجسمه خیلی قشنگه، بلند و سیاه، از موی سیلویا هم تیره‌تر و لخت‌تر. و وقتی بهش نزدیک شده، اون پارچهٔ سفیدِ باکره‌نما خودبه‌خود افتاده پایین، اون حتی دست بهش هم نزده، انگار مجسمه می‌خواسته ناتالیا ببینتش. بعدش هم ازش یه چیزی خواسته.

جواب ندادیم. گاهی وقتا کارای دیوونه‌واری از این دست می‌کرد، مثل ریختن خون پریود توی قهوه. بعدش هم حالش جا می‌اومد.

با خیلی بدقلقی رسیدیم به ساحل و به تمام تلاش‌های سیلویا و دیگو برای خندوندنمون بی‌توجهی کردیم. دیدیم که کم‌کم احساس گناه می‌کنن. عذرخواهی کردن و از ما حلالیت خواستن. اعتراف کردن که شوخی خیلی بدی بوده، آزاردهنده و از روی قصد برای اینکه ما رو ضایع کنن، خیلی بد و از سر تحقیر. یخدان کوچیکی رو که همیشه با خودمون به معدن می‌بردیم باز کردن و یه آبجوی سرد درآوردن، و درست همون موقع که دیگو با دربطریِ آویزِ کلیدش درش رو باز کرد، اولین غرش رو شنیدیم. اون‌قدر بلند، واضح و محکم بود که انگار از خیلی نزدیک می‌اومد. اما سیلویا بلند شد و به تپه‌ای اشاره کرد که می‌گفتن صاحب معدن ممکنه اونجا پیدا بشه. یه سگ سیاه بود، هرچند دیگو همون اول گفت: «اسبه.» هنوز حرفش تموم نشده بود که سگ پارس کرد؛ پارسش کل بعدازظهر رو پر کرد و می‌تونستیم قسم بخوریم که باعث شد سطح آب حوضِ بانو یه کم بلرزه. اندازهٔ یه اسب کوچک بزرگ بود، کاملاً سیاه، و مشخص بود که می‌خواد از تپه بیاد پایین. اما تنها نبود. اولین غرش از پشت سرمون، انتهای ساحل اومده بود. اونجا، خیلی نزدیک به ما، سه تا سگِ اسب‌پیکر که آب از دهنشون می‌ریخت داشتن راه می‌رفتن. وقتی پهلوهاشون با نفس کشیدن بالا و پایین می‌رفت، دنده‌هاشون معلوم بود؛ حسابی لاغر بودن. فکر کردیم اینا سگ‌های صاحب معدن نیستن؛ اونا همون سگ‌هایی بودن که رانندهٔ اتوبوس بهمون گفته بود، وحشی و خطرناک. دیگو صدای «هیس» درآورد تا آرومشون کنه، و سیلویا گفت: «نباید نشون بدیم که ترسیدیم.» و بعد ناتالیا، در حالی که از عصبانیت می‌لرزید و بالاخره داشت گریه می‌کرد، سرشون داد زد: «شما احمق‌های مغرور، تو یه هرزه‌ی بی‌عرضه‌ای، و تو یه کله‌خر، و اونا سگ‌های منن!»

یکی‌شان ده فوت آن‌طرف‌تر از سیلویا بود. دیگو حتی صدای ناتالیا را هم نشنید: جلوی دوست‌دخترش ایستاد تا از او محافظت کند، اما بعد سگ دیگری پشت سرش ظاهر شد، و بعد هم دو سگ کوچک‌تر که از تپه پایین دویدند و پارس کردند؛ تپه‌ای که صاحب سگ‌ها هیچ‌وقت پیدایش نشد، و ناگهان شروع کردند به زوزه کشیدن؛ از گرسنگی بود یا نفرت، نمی‌دانستیم. چیزی که می‌دانستیم، چیزی که چون آن‌قدر واضح بود فهمیدیم، این بود که سگ‌ها حتی به ما نگاه هم نمی‌کردند. به هیچ‌کدام‌مان. ما را نادیده می‌گرفتند؛ انگار اصلاً وجود نداشتیم، انگار فقط سیلویا و دیگو آن‌جا، کنار آبگیر معدن، بودند. ناتالیا پیراهن و دامنی پوشید، زیرلب به ما گفت ما هم لباس بپوشیم، و بعد دست ما را گرفت. تا طاق آهنی بالای ورودی‌ای رفت که به جادهٔ اصلی می‌رسید، و تازه آن‌جا شروع کرد به دویدن، به سمت ایستگاه ۳۰۷؛ ما هم دنبالش رفتیم. اگر به کمک خواستن فکر کردیم، چیزی نگفتیم. اگر به برگشتن فکر کردیم، آن را هم به زبان نیاوردیم. وقتی به جادهٔ اصلی رسیدیم و جیغ‌های سیلویا و دیگو را شنیدیم، پنهانی دعا کردیم هیچ ماشینی نایستد و آن‌ها را هم نشنود؛ گاهی، چون آن‌قدر کم‌سن‌وسال و خوشگل بودیم، مردم می‌ایستادند و پیشنهاد می‌کردند مجانی ما را تا شهر برسانند. اتوبوس ۳۰۷ رسید و آرام سوار شدیم تا شک کسی را برنینگیزیم. راننده از ما پرسید حال‌مان چطور است و ما گفتیم: «خوبیم، عالی‌ایم، همه‌چیز روبه‌راه است، همه‌چیز روبه‌راه است.»

❦
دانلود ایپاب این داستان
→ داستان قبلیفهرست دستهداستان بعدی ←