راویِ پرده‌نشینبازگشت به دسته ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
دهکده و مردم

در استپ

سامانتا شوبلین — آرژانتین
۲,۰۵۵ واژه — حدود ۱۰ دقیقه مطالعه
دربارهٔ این داستاناین داستان از مجموعهٔ «آینده از آن ما نیست» است؛ گلچین داستان کوتاه آمریکای لاتین معاصر. سامانتا شوبلین، نویسندهٔ آرژانتینی، از تحسین‌شده‌ترین نام‌های این نسل است. راوی و همسرش پول در خانه‌ای دورافتاده میان استپ زندگی می‌کنند؛ پول سه روز در هفته به شهر می‌رود و زن تنها می‌ماند و پنهانی دستورهای باروری را موبه‌مو اجرا می‌کند. و شب‌ها، هر دو با چراغ‌قوه و تور در تاریکی آمادهٔ کاری می‌شوند که فقط خودشان می‌دانند. قصه‌ای کوتاه با وحشتی آرام و خزنده.

زندگی در استپ آسان نیست: همه‌چیز ساعت‌ها با هم فاصله دارد و جز این انبوهِ بوته‌های خشک، چیزی برای دیدن نیست. خانهٔ ما چندین کیلومتر با شهر فاصله دارد، اما مشکلی نیست؛ راحت است و هرچه نیاز داریم دارد. پول سه روز در هفته به شهر می‌رود، مقاله‌هایش دربارهٔ حشرات و حشره‌کش‌ها را برای نشریه‌های کشاورزی می‌فرستد و با فهرستی که من تهیه می‌کنم خرید می‌کند. در ساعاتی که او نیست، به کارهایی می‌رسم که ترجیح می‌دهم تنها انجام‌شان دهم. بعید می‌دانم پول بخواهد چیزی از این کارها بداند، اما وقتی آدم ناامید است، وقتی مثل ما به تهِ خط رسیده، آن وقت ساده‌ترین راه‌حل‌ها، مثل شمع، عود، یا هر توصیه‌ای که از مجله‌ای بریده شده، گزینه‌های معقولی به نظر می‌رسند. از آنجا که دستورالعمل‌های زیادی برای باروری وجود دارد و همه هم قابل‌اطمینان به نظر نمی‌رسند، من فقط سراغ محتمل‌ترین‌ها می‌روم و دقیقاً از آن‌ها پیروی می‌کنم. تمام جزئیاتِ مربوط را، تغییراتِ کوچکِ پول یا خودم را، در یک دفترچه یادداشت می‌کنم.

خورشید در استپ دیر غروب می‌کند و وقت زیادی برایمان باقی نمی‌گذارد. باید همه‌چیز را آماده داشته باشی: چراغ‌قوه‌ها، تورها. پول تا رسیدنِ وقت، وسایل را تمیز می‌کند. این گردگیری کردنِ چیزهایی که لحظه‌ای بعد دوباره کثیف می‌شوند، حس‌وحالی آیینی به کار می‌دهد؛ انگار حتی پیش از شروع، آدم در حال برنامه‌ریزی برای بهتر انجام دادن کار باشد، روزهای قبل را برای یافتن هر جزئیاتی که بشود اصلاحش کرد بررسی کند، جزئیاتی که شاید ما را به آن‌ها برساند، یا دست‌کم به یکی از آن‌ها: مالِ خودمان.

وقتی آماده می‌شویم، پول ژاکت و شال‌گردنم را به دستم می‌دهد؛ من کمکش می‌کنم دستکش‌هایش را دست کند و هرکدام کوله‌پشتی‌مان را روی دوش می‌اندازیم. از درِ پشتی بیرون می‌رویم و وارد دشت می‌شویم. شب سرد است، اما طولی نمی‌کشد که باد فرو می‌نشیند. پول جلوتر می‌رود و زمین را با چراغ‌قوه‌اش روشن می‌کند. دورتر، دشتِ هموار به تپه‌هایی کشیده می‌رسد و ما به سمت آن‌ها حرکت می‌کنیم. روی تپه‌ها، بوته‌ها کوچک‌اند و به‌سختی آن‌قدر بلندند که پنهان‌مان کنند؛ پول فکر می‌کند این یکی از دلایلی است که نقشه‌مان هر شب شکست می‌خورد. اما ما پا پس نمی‌کشیم، چون چند بار پیش آمده که فکر کنیم دمِ سحر، وقتی خسته بودیم، دیدیم‌شان. در طول این شب‌ها، من تقریباً همیشه پشت بوته‌ای قایم می‌شوم، تورم را محکم می‌گیرم، چرت می‌زنم و خواب چیزهایی را می‌بینم که بارور به نظر می‌رسند. اما پول، انگار به نوعی شکارچی تبدیل می‌شود. می‌بینم که دور می‌شود و میان گیاهان چمباتمه می‌زند. او می‌تواند مدت زیادی همان‌طور چمباتمه‌زده و بی‌حرکت بماند.

همیشه از خودم پرسیده‌ام آن‌ها واقعاً چه جور موجوداتی هستند. گاهی درباره‌اش حرف می‌زنیم. من فکر می‌کنم درست مثل همان‌های توی شهرند، فقط روستایی‌تر، وحشی‌تر. اما به نظر پول، آن‌ها قطعاً متفاوت‌اند؛ و با اینکه او هم مثل من مشتاق است و هیچ شبی نه سرما و نه خستگی باعث نمی‌شود جست‌وجویمان را عقب بیندازد، وقتی بین بوته‌ها پنهان هستیم، طوری حرکت می‌کند که انگار بدگمان است، انگار هر لحظه ممکن است حیوانی وحشی حمله کند.

حالا من تنهایم و از آشپزخانه جاده را تماشا می‌کنم. امروز صبح مثل همیشه دیر بیدار شدیم و ناهار خوردیم. بعدش پول با فهرست خرید و مقاله‌هایش برای مجله‌ها به شهر رفت. اما دیر کرده؛ باید مدتی پیش برمی‌گشت و هنوز پیدایش نشده. بعد وانت را می‌بینم. وقتی جلوی خانه می‌پیچد، از پشت پنجره اشاره می‌کند بیرون بروم و در حمل وسایل به او کمک کنم.

پول دست تکان می‌دهد و می‌گوید: «باورت نمی‌شود.» من می‌پرسم: «چی؟»

لبخند می‌زند و اشاره می‌کند که به داخل برویم. کیف‌ها را می‌بریم داخل، اما نه تا آشپزخانه؛ نه حالا که اتفاقی افتاده، حالا که بالاخره چیزی برای گفتن داریم. همه چیز را دم در می‌گذاریم و روی مبل‌ها می‌نشینیم.

پول دست‌هایش را به هم می‌مالد و می‌گوید: «خب، با یک زوج آشنا شدم، آدم‌های فوق‌العاده‌ای هستند.»

می‌پرسم: «کجا؟»

فقط می‌پرسم تا حرف زدنش را ادامه دهد، و بعد او چیزی عالی می‌گوید، چیزی که هرگز به ذهنم نمی‌رسید، اما همان موقع می‌فهمم که همه‌چیز را تغییر خواهد داد.

او می‌گوید: «آن‌ها هم همین مشکل را داشتند.» چشم‌هایش می‌درخشند و می‌داند که بی‌صبرانه منتظرم ادامه دهد: «آن‌ها یکی دارند، یک ماه است که دارندش.»

می‌گویم: «آن‌ها یکی دارند! واقعاً یکی دارند! باورم نمی‌شود…»

پول مدام سر تکان می‌دهد و دست‌هایش را به هم می‌مالد.

پول می‌گوید: «ما به شام دعوت شده‌ایم. همین امشب.»

از دیدن خوشحالی او خوشحالم، و خودم هم خوشحالم، انگار ما هم به چیزی رسیده‌ایم که آن‌ها رسیده‌اند. همدیگر را بغل می‌کنیم و می‌بوسیم و بلافاصله شروع می‌کنیم به آماده شدن.

من یک کیک می‌پزم و پول یک بطری شراب و بهترین سیگارهایش را برمی‌دارد. وقتی حمام می‌کنیم و لباس می‌پوشیم، هرچه می‌داند را برایم تعریف می‌کند. آرنول و نابل بیست کیلومتر آن‌طرف‌تر زندگی می‌کنند، در خانه‌ای بسیار شبیه به خانهٔ ما. پول خانه را دیده چون پشت سر هم در جاده رانندگی کرده‌اند و برگشته‌اند، تا اینکه آرنول بوق زده تا بفهماند دارند می‌پیچند و همان موقع پول دیده که نابل به خانه اشاره کرده است. پول مدام می‌گوید: «آن‌ها فوق‌العاده‌اند» و من حسادت عجیبی حس می‌کنم از اینکه او از همین حالا این‌همه چیز درباره‌شان می‌داند.

می‌پرسم: «و او چه شکلی است؟ دیدیش؟»

پول می‌گوید: «توی خانه گذاشته بودندش.»

می‌پرسم: «یعنی چه که توی خانه گذاشته بودندش؟ تنها؟»

پول شانه بالا می‌اندازد. برایم عجیب است که این موضوع او را به فکر نمی‌اندازد، اما همان‌طور که آماده می‌شوم، جزئیات بیشتری می‌پرسم.

درِ خانه را جوری می‌بندیم که انگار قرار نیست به این زودی‌ها برگردیم.

خودمان را خوب می‌پوشانیم و راه می‌افتیم. در طول مسیر، کیک سیب را روی دامنم نگه می‌دارم و مراقبم کج نشود. به این فکر می‌کنم که چه بگویم، به همه‌چیزهایی که می‌خواهم از نابل بپرسم. به اینکه وقتی پول، آرنول را به سیگار کشیدن دعوت کند و ما را تنها بگذارند، چه چیزهایی می‌توانم از او بپرسم. شاید بتوانم با او دربارهٔ مسائل شخصی حرف بزنم؛ شاید نابل هم از شمع استفاده می‌کرده و گاهی خواب چیزهای بارور می‌دیده، و حالا که آن را گیر آورده‌اند، می‌توانند دقیقاً به ما بگویند چه کار کنیم.

وقتی می‌رسیم، بوق می‌زنیم و آن‌ها فوراً برای استقبال بیرون می‌آیند. آرنول مرد درشت‌هیکلی است. شلوار جین و پیراهن چهارخانهٔ قرمز پوشیده؛ پول را محکم بغل می‌کند، انگار دوست قدیمی‌ای است که مدت‌ها او را ندیده. نابل از پشت آرنول سرک می‌کشد و به من لبخند می‌زند. فکر می‌کنم با هم خوب کنار بیاییم. او هم قدبلند است، به اندازهٔ آرنول، اما لاغر، و تقریباً مثل او لباس پوشیده؛ من معذبم که این‌قدر به خودم رسیده‌ام. داخل خانه شبیه یک کلبهٔ کوهستانی قدیمی است. دیوارها و سقف با چوب پوشیده شده‌اند، در اتاق نشیمن شومینهٔ بزرگی هست و روی زمین و صندلی‌های راحتی پوست حیوانات افتاده. خانه روشن و گرم است. راستش، من خانه‌ام را این‌طور تزئین نمی‌کردم، اما برای آن‌ها جواب می‌دهد و من هم به لبخند نابل لبخند می‌زنم. بوی فوق‌العادهٔ گوشت کباب‌شده و سس می‌آید. انگار آشپز آرنول است؛ در آشپزخانه این‌طرف و آن‌طرف می‌رود، چند ظرف کثیف را جابه‌جا می‌کند و به نابل می‌گوید ما را در اتاق نشیمن بنشاند. روی کاناپه می‌نشینیم. او برایمان شراب می‌ریزد و سینی‌ای با چند خوراکی می‌آورد و کمی بعد آرنول هم به ما ملحق می‌شود. دلم می‌خواهد فوراً سوال‌هایم را بپرسم: چطور گرفتندش، چه شکلی است، اسمش چیست، خوب غذا می‌خورد یا نه، دکتر دیده یا نه، و آیا به خوبی آن‌هایی است که در شهر هستند. اما گفت‌وگو دربارهٔ چیزهای احمقانه کش پیدا می‌کند. آرنول دربارهٔ حشره‌کش‌ها با پول مشورت می‌کند؛ پول به کار و کاسبی آرنول علاقه نشان می‌دهد؛ بعد دربارهٔ کامیون‌هایشان و جاهایی که برای خرید می‌روند حرف می‌زنند؛ می‌فهمند با یک مرد مشترک، همان مردی که در پمپ‌بنزین کار می‌کند، جر و بحث کرده‌اند و هر دو موافق‌اند که آدم افتضاحی است. بعد آرنول عذر می‌خواهد تا به غذا سر بزند. پول پیشنهاد می‌کند کمکش کند و هر دو از اتاق بیرون می‌روند. خودم را روی کاناپه راحت می‌کنم و روبه‌روی نابل می‌نشینم. می‌دانم پیش از این‌که چیزی را که در ذهنم است بپرسم، باید حرف دوستانه‌ای بزنم. از خانه‌اش تعریف می‌کنم و بعد بی‌درنگ می‌پرسم:

نابل سرخ می‌شود و لبخند می‌زند. طوری نگاهم می‌کند که انگار خجالت کشیده، و دل من گره می‌خورد و در حالی که از خوشحالی دارم می‌میرم، با خودم فکر می‌کنم: «گرفتنش. گرفتندش و خوشگل است.»

گفتم: «می‌خواهم ببینمش.» نابل دو بار با کف دست روی میز می‌کوبد، سعی می‌کند چیز دیگری بگوید اما به‌سختی نفس می‌کشد. انگار دارد خوش می‌گذراند. به پول نگاه می‌کنم ــ می‌خواهم مطمئن شوم او هم خوش می‌گذراند ــ و بعد نابل نفس عمیقی می‌کشد، آن‌قدر می‌خندد که اشک از چشم‌هایش سرازیر می‌شود، و می‌گوید: «تفنگ» ــ دوباره روی میز می‌کوبد. «خدای من، آرنول! کاش دست از تیراندازی کشیده بودی! خیلی زودتر پیدایش می‌کردیم…»

آرنول طوری به نابل نگاه می‌کند که انگار می‌خواهد او را بکشد و بعد بالاخره خنده‌ای اغراق‌آمیز سر می‌دهد. دوباره به پول نگاه می‌کنم؛ او دیگر نمی‌خندد. آرنول با حالتی تسلیم‌شده شانه بالا می‌اندازد و دنبال نگاهی همدلانه از طرف پول می‌گردد. بعد طوری دست‌هایش را حرکت می‌دهد که انگار تفنگی را نشانه گرفته و شلیک می‌کند. نابل هم از او تقلید می‌کند. یک بار دیگر همین کار را می‌کنند، این بار در حالی که به طرف هم نشانه می‌روند و کمی آرام‌ترند، تا این‌که خنده‌شان بند می‌آید.

آرنول گفت: «اوه، خواهش می‌کنم.» و ظرف را جلو می‌آورد تا گوشت بیشتری به من تعارف کند. «بالاخره آدم‌هایی پیدا شده‌اند که می‌شود این را با آن‌ها قسمت کرد. کسی دوباره می‌خواهد؟»

پول بالاخره گفت: «خب، کجاست؟ می‌خواهیم ببینیمش.»

آرنول گفت: «به‌زودی می‌بینیدش.»

نابل گفت: «خیلی می‌خوابد.»

آرنول گفت: «تمام روز.»

«پس می‌توانیم او را در حال خواب ببینیم!» پول می‌گوید.

آرنول می‌گوید: «اوه، نه، نه. اول دسری که آنا درست کرده، بعد یک فنجان قهوهٔ خوب، و بعد هم این نابلِ خودم چند بازی رومیزی بیرون می‌آورد. پول، بازی‌های استراتژی را دوست داری؟»

«ولی ما دوست داریم او را در حال خواب ببینیم.»

آرنول می‌گوید: «نه. منظورم این است که دیدنش در آن حالت اصلاً معنی ندارد. هر روز می‌توانید او را در حال خواب ببینید.»

پول یک لحظه به من نگاه می‌کند، بعد می‌گوید: «خب، پس دسر.»

به نابل کمک می‌کنم میز را جمع کند. کیکی را که آرنول در یخچال گذاشته بود بیرون می‌آورم؛ آن را به میز می‌برم و آماده می‌شوم کیک را برش بزنم. در همین فاصله، نابل در آشپزخانه سرگرم آماده کردن قهوه است.

پول می‌گوید: «دستشویی؟»

آرنول می‌گوید: «اوه، دستشویی…» و نگاهی به سمت آشپزخانه می‌اندازد، شاید دنبال نابل می‌گردد. «فقط این‌که درست کار نمی‌کند، و…»

پول دستش را تکان می‌دهد تا نشان دهد مهم نیست.

آرنول شاید بی‌اختیار به سمت راهرو نگاه می‌کند. بعد پول بلند می‌شود و شروع به راه رفتن می‌کند. آرنول هم بلند می‌شود.

آرنول گفت: «من هم با تو می‌آیم.»

پول گفت: «خوبه، لازم نیست.»

آرنول گفت: «پول.» او به من نگاه می‌کند، اما بلند می‌شود.

صدای دیگری می‌شنوم و بعد پول جیغ می‌کشد و چیزی به زمین می‌افتد، شاید یک صندلی، یک تکه اسبابِ سنگین که می‌افتد و چیزهایی می‌شکنند. آرنول به سمت راهرو می‌دود و تفنگ آویزان به دیوار را برمی‌دارد. بلند می‌شوم تا به دنبال آرنول بدوم، پول از اتاق بیرون می‌رود و به خودش اجازه نمی‌دهد به عقب نگاه کند. آرنول مستقیم به سمت او می‌رود، اما پول واکنش نشان می‌دهد: تفنگ را از دست آرنول می‌اندازد و او را به کناری هل می‌دهد و به سمت من می‌دود. نمی‌فهمم چه اتفاقی افتاده، اما می‌گذارم بازویم را بگیرد و می‌رویم. صدای بسته شدن آرامِ در را پشت سرمان می‌شنوم و بعد صدای کوبیده شدنِ دوباره‌اش را می‌شنوم. نابل جیغ می‌کشد. پول سوار کامیون می‌شود و آن را روشن می‌کند؛ من از سمت خودم بالا می‌روم. دنده عقب می‌گیریم و برای چند ثانیه نور چراغ‌های جلو، آرنول را که به سمت ما می‌دود روشن می‌کند.

در بزرگراه، مدتی در سکوت می‌رانیم و سعی می‌کنیم آرام شویم. پیراهن پول پاره شده است؛ آستین راستش تقریباً کنده شده و چند خراش عمیق روی بازویش خون‌ریزی می‌کند. به زودی با سرعت تمام به خانه‌مان نزدیک می‌شویم و با سرعت تمام از کنارش رد می‌شویم. نگاه می‌کنم تا جلویش را بگیرم، اما او نفس‌نفس می‌زند؛ دست‌هایش فرمان را می‌فشارند. او دشت تاریک دو طرف کامیون و پشت سرمان را از توی آینه وسط بررسی می‌کند. باید سرعت‌مان را کم کنیم. اگر حیوانی از جاده رد شود، ممکن است بمیریم. بعد فکر می‌کنم که یکی از آن‌ها هم ممکن است رد شود: یکی از خودمان. اما پول حتی بیشتر سرعت می‌گیرد. از وحشتِ چشمانِ از دست رفته‌اش، به نظر می‌رسد که روی آن احتمال حساب باز کرده است.

❦
دانلود ایپاب این داستان
→ داستان قبلیفهرست دستهداستان بعدی ←