فیوکه پسرک وحشیِ روستایی بود، حدود هفتساله، که از کودکی میان بچههای ولگردِ غیر یهودی بزرگ شده بود؛ تنها پسری یهودی آنجا بود، همانطور که پدرش، ماتسِ آهنگرِ کوزلوف، تنها صاحبخانهٔ یهودی آنجا بود. فیوکه تقریباً هیچوقت کسی جز مردم کوزلوف و بچههایشان را ندیده یا حتی ملاقات نکرده بود. اگر چشمهای سیاهش نبود، با آن نگاه گرفته و سمج که از زیر سایهٔ کلاه چرمیِ عمیق و فرسودهاش بیرون میآمد، هیچکس نمیتوانست بفهمد از چه تبار است؛ نمیتوانست بداند آن صورت پارهپوره و کوفته، آن زخم سرخ روی لب بالایی، و آن پاهای بزرگ، سیاه، پهن و ناآشنا با کودکی از کجا آمدهاند. اما چشمها همهچیز را توضیح میدادند—چشمهای مادرش را داشت.
فیوکه تمام تابستان را با بچههای ولگرد روستا در جنگل نزدیک میگذراند: قارچ میچید، از درختها بالا میرفت، کبوترهای جنگلی را از لانههای بلندشان میراند، یا در باتلاق کمعمق بیرون روستا تا زانو پیش میرفت تا کرمهای سیاه و لیزِ باتلاق را پیدا کند؛ یا خودش را در کشتزارها مییافت، زیر آسمانی داغ روی بار کاه بالا و پایین میپرید و آنقدر برای همراهانش فریاد میزد که تنش از عرق خیس میشد. وقتهای دیگر، به انباری تاریک و خنک پناه میبرد، با خطر مرگ روی تیر گردِ زیر سقف دستوپا میزد، گلابیهای خشک را با صدای خرد شدن میخورد، میدید که خورشید تاریکی را با هزار جرقه میپاشد و—فکر میکرد. همیشه میتوانست به میکیتا فکر کند، پسر ریشسفید روستا، که نزدیک بود در یک قطار راهآهن مامور قطار شود و از جایی دور میآمد تا به دیدن پدرش برود؛ روی کتش دکمههای برنجی داشت، کیسهای پر از روبلهای نقره به همراه داشت و عصرها برای دخترهای روستا با ماهرانهترین نوع سوت سوت میزد.
چند بار پیش آمده بود که فیوکه پیدا نمیشد و حتی برای خواب هم به خانه برنمیگشت! اما پدر و مادرش چندان نگرانش نمیشدند، چون میدیدند دارد پسری وحشی و بیبندوبار بار میآید و خشم آسمان بر سرش سنگینی میکند.
فیوکه بچهٔ ترسویی نبود، اما از دو چیز میترسید: خدا و دعاخوانی. فیوکه تا آنجا که به یاد میآورد هرگز خدا را ندیده بود، اما اغلب نامش را میشنید؛ با خدا تهدیدش میکردند، نگاهی به سقف میانداختند و آه میکشیدند. و همین، کمی از شیرینی روزهای آزادش میکاست. احساس میکرد هرچه بزرگتر میشود، زودتر باید خودش را به حضور آن خدای ترسناک، سختگیر و ناآشنا برساند؛ خدایی که جایی پنهان بود و او نمیدانست نزدیک است یا دور. یک روز فیوکه نزدیک بود گرفتار خطری شود. صبح زودِ یکی از روزهای زمستان بود؛ بیرون باد سرد و وحشی میوزید و داخل خانه، یهودی غریبهای سیاهپوش در پوستین ضخیم گوسفندی، صندوقهای حلبیِ صدقه را باز میکرد. زن آهنگر برای آن مرد غریبه سیبزمینی داغ و شیر ترش آورد. مرد غریبه با تقوا چشمهایش را بست و وقتی دوباره بازشان کرد، فیوکه را از میان بخار سفیدی که از ظرف سیبزمینی بالا میرفت دید—فیوکه را که در گوشهای خودش را جمع کرده بود—و با دست به او اشاره کرد نزدیکتر بیاید.
«آیا شروع به یادگیری کردهای، پسر کوچک؟» او پرسید و گونهٔ فیوکه را بین دو انگشت رنگپریده و سرد گرفت که بوی تنباکو را به بینی او میفرستاد. مادرش که کنار اجاق ایستاده بود، سرخ شد و پاسخی نامفهوم داد. غریبهٔ سیاهچهره چشمهایش را بالا انداخت و به آرامی سرش را داخل یقهٔ پهن پوست گوسفند تکان داد. این سر تکان دادن نشانِ خوشی نبود و فیوکه بهطرز عجیبی درون خود سرد شد. سپس تمام بدنش گرم شد و چند شب پس از آن، هزاران انگشت بلند، سرد و رنگپریده او را در خواب تعقیب کردند و گاز گرفتند.
هنوز کسی به او یاد نداده بود که دعاهایش را بخواند. کوزلوف روستایی تنها بود، دور از هر آبادی یهودینشین. هر صبح شنبه، فیوکه که در تخت گرم و نرم میخوابید، میدید پدرش ردای سیاه وصلهخوردهاش را میپوشد، شال دعا را به خود میپیچد، چشمهایش را میبست، آوایی سر میداد و به سمت دیوار برمیگشت و سلسلهای از تعظیمها را آغاز میکرد. فیوکه احساس میکرد پدرش پیش خدا تعظیم میکند و این او را میترساند. او این کار را کاری بسیار خطیر میدانست. فیوکه ترجیح میداد به جای پدرش، هیچکجا با خدا سر و کار نداشته باشد. بیشتر وقتهایی که پدرش مشغول دعا بود، زیر پتو میلرزید و فقط وقتی صدای مادرش را میشنید که با بشقابها و قاشقها کار میکرد و بوی تند چغندر و پیاز خردشده به اتاق خواب میرسید، به آرامی بیرون میآمد.
زمستانها و تابستانها میگذشت و فیوکه هفتساله شد، همان فیوکهای که توصیف کردهایم. و تابستان آخر گذشت و به پاییز رسید.
آن پاییز، همسر آهنگر برای زدنِ هفتمین فرزند به بستر رفت و پیش از آنکه دوباره حالش خوب شود، روزهای سرد و مرطوب از راه رسیدند؛ صبحهای مهآلود که ماهی در آب میلرزد. روزهای بستری بودن او برای مردِ یهودیِ تنهای روستا، با روزهای سنگین آن سال درآمیخت و به زمانی سخت و پر از غم تبدیل گشت. او بهآرامی در خانه میچرخید، گویی در مه، بیحسومسئولیت و بیامید، و ساکت چون سایه. آن سال همهٔ آنها زندگی افسردهای داشتند. بچههای بزرگتر، یعنی دخترها، برای کار به شهرهای همسایه میرفتند تا راه خود را میان غریبهها پیدا کنند. دهقانها تندخوتر و بدرفتارتر از پیش شده بودند و کار و بار آهنگر رونق گذشته را نداشت. پس همسرش تصمیم گرفت دو مرد خانه، ماتس و فیوکه، را در این روز «یوم کیپور» به مراسم جماعت بفرستد. شاید اگر دو نفر بروند، خدا نتواند در برابرشان مقاومت کند و دلش نرم شود.
صبح یکی از روزها، پس ماتس آهنگر تنشست کرد، ردای شبِ ترمیمشدهاش را پوشید، به پنجره رفت و با چشمان سرخ و ورمکردهاش به بیرون نگاه کرد. این، شبِ پیش از روزِ کفاره بود. اتاق بهخوبی گرم شده بود و بوی هویج تازهپخته میآمد. همسر آهنگر به دنبال فیوکه در روستا گشت و او را ژندهپوش، سرگیجهزده و سراپا شور و هیجان به خانه آورد. او فیوکه را از صبحِ زودِ پرهیجان و شادمانیای که هرگز، هرگز تکرار نمیشد، جدا کرده بود. میکیتا، پسرِ سرپرست روستا، برای اولین بار قاطر قهوهای پدرش را زین کرده بود. تمام پسرهای روستا حضور داشتند تا حیوان جوان و آتشینمزاج را ببینند که میان دو تیرکِ گاری میچرخید، نفسهای بلند میکشید، سوراخهای بینیاش گشاد و لرزان بود، دیوانهوار به اطرافیان نگاه میکرد و بیصبرانه پا میکوبید، گویی میخواست خاک زیر پایش را شخم بزند. و ناگهان جهشی کرد و همراه با گاریِ پشت سرش به سمت روستا دوید. صدای باشکوه و هیاهوی عظیمی به گوش رسید! فیوکه پیشاپیش کسانی بود که میان ابری از گرد و خاک و به خطر انداختن جانشان، به سمت قاطر دویدند تا آن را متوقف کنند.
مادرش او را شست، از کلاه چرمیِ لبهکوچک تا پاهای بزرگ و سیاهش را بررسی کرد، بستهغذایی در دستهایش گذاشت و گفت: «برو و پسری نیکو و پرهیزگار باش، خدا تو را میبخشد.»
او بر آستانهٔ در ایستاد و نگاهی به همسر و پسرش انداخت که به سمت مینیانِ دوردست میرفتند. بزرگ کردن هفت فرزند، آن زنِ سختکوش و سرسخت را پیر و ضعیف کرده بود. در حالی که تنها بر آستانهٔ در ایستاده بود، به پسرِ تنپوشناقص و پابرهنهاش با آن طبعِ سرکش نگاه میکرد که برای اولین بار پیش خدا میرفت؛ او در کنار چارچوب در فروریخت و گریست.
فیوکه به آرامی، قدمبهقدم، پشت سر پدرش در میان مزارع خشک راه میرفت. مسیرِ روستای بزرگی که مینیان در آن جمع میشد، حدود ده مایل بود و ترس و شگفتی در دل فیوکه در طول راه بیشتر میشد. او هنوز بهدرستی نمیدانست به کجا برده میشود و در آنجا چه در انتظارش است، و شتابِ قاطر قهوهای که در روستا دویده بود، هنوز از سرش بیرون نرفته بود. چرا پدر ردای سیاه و وصلهخوردهاش را پوشیده بود؟ چرا شالِ دعا و جامهای شبیه پیراهن سفید به همراه داشت؟ بدون شک ساعتی پر از بلا و ترس پیش رو بود؛ چیزی که پیش از این هرگز رخ نداده بود، در حال شکلگیری بود.
آنها از کنار جنگل بزرگ کوزلوف گذشتند؛ جایی که هر درختی خاموش و غمگین برای برگهای پژمرده و ریختهاش ایستاده بود. فیوکه از پدر عقب افتاد و به سمت جنگل رفت. او به این فکر میافتاد که فرار کند و در جنگل پنهان شود. او خوشحال میشد که تا آخر عمر در آنجا بماند. دلش میخواست با ناستا، پسرِ بشکهساز که چشمش کبود شده بود، همراه شود؛ آنها در دل جنگل سیبزمینی میپختند و گاهی یواشکی، گاوهای روستا را میدوشیدند تا شیرشان را بخورند. بگذارند هر چقدر میخواهند کتکش بزنند، بگذارند همان لحظه او را بکشند، اما هیچچیز او را وادار نمیکرد جنگل را ترک کند.
اما نه! وقتی فیوکه زیر درختان ساکت و میان برگهای افتاده قدم میزد، و دید که تمام جنگل پر از نوری نرم و روشن است، و صدای خشخش برگها را زیر پایش شنید، ترس عجیبی به دلش افتاد. جنگل آنچنان خلوت و درختان آنچنان رنگپریده شده بودند که او ناچار بود تنها در این سکوت بماند و در باد زمستانی سرگردان باشد.
ماتس آهنگر ایستاد، حیرتزده به دور خود چرخید و پلکهای چشمان خستهاش را لرزاند.
ماتس آهنگر گفت: «فیوکه، کجا هستی؟»
فیوکه از دل جنگل ظاهر شد.
ماتس آهنگر گفت: «فیوکه، امروز نباید به جنگل بروی. امروز شاید خدا هنوز… امروز باید پسری خوب باشی و آمین بگویی.»
فیوکه سرش را پایین انداخت و به پای بزرگ، برهنه و سیاهش نگاه کرد. او با دلخوری گفت: «اما من که بلد نیستم چطور.»
پدر گفت: «گفتن آمین که کار سختی نیست! وقتی بقیه را میشنوی که میگویند، تو هم میتوانی بگویی! همه باید آمین بگویند تا خدا آنها را ببخشد.» و او دوباره به یاد همسرش و پندهایش افتاد.
فیوکه ساکت ماند و گامبهگام پدرش را دنبال کرد. او با خود فکر میکرد یعنی چه چیزی میخواهند از او بپرسند و او چه باید بگوید؟ به نظر میرسید دارند به سمت جایی دور میروند که آسمان کمرنگ و تقریباً بیرنگ به زمین میرسد. آنجا، روی تپهای، خدای بزرگ و کهن با پالتویی از پشم گوسفند نشسته است. همه به سوی او میروند و او از آنها سوال میپرسد و آنها باید پاسخ دهند؛ و او مدام سرش را اینطرف و آنطرف توی یقهٔ پشمیاش میچرخاند. و او، پسری کوچک، وحشی و نادان، چه جوابی میتواند به این خدای کهن و بزرگ بدهد؟
فیوکه گناههای زیادی کرده بود که مادرش مدام سرزنشش میکرد، اما حالا فقط به دو گناه بزرگی فکر میکرد که تازگیها انجام داده بود و مادرش از آنها خبر نداشت. یکی ماجرای آنیشکای گدا بود. آنیشکا در روستا به پیرزنی گدا و نابینا معروف بود که با عصای بلندی اینطرف و آنطرفِ روستاها میگشت. روزی فیوکه و پسری دیگر سر به سرش گذاشتند: نردبانی را سر راهش گذاشتند و آنیشکا زمین خورد و دماغش زخمی شد. چند تا از دهقانها آمدند و فیوکه را گرفتند. آنیشکا در وسط جاده با صورتی خونآلود نشست، زارزار گریست و گفت که خدا خون او را از یاد نخواهد برد. دهقانها چند شلاق آبدار به آن پسربچهٔ یهودی زدند، اما فیوکه حس میکرد این تنبیه حساب نیست؛ خدا حتماً خون ریختهٔ آنیشکا را به یاد خواهد آورد.
گناه پنهانی دوم فیوکه بیرون از روستا، میان گورهای دهقانان اتفاق افتاده بود. دستهای از پسرها، که فیوکه هم میانشان بود، برای شکار کبوتر رفته بودند و با سنگ کبوترها را میزدند. یکی از سنگهای فیوکه به پیکر برهنهای که روی صلیبِ میان قبرها بود برخورد کرد. پسرهای غیریهودی ترسیدند و آنهایی که دوست صمیمی فیوکه بودند به او گفتند که او در واقع پسر خدا را زده است و این کار تاوان دارد؛ به خاطر چنین کاری سر آدم را به باد میدهند.
این دو گناه بزرگ حالا پیش چشمش بودند و قلبش به او هشدار میداد که ساعتی که باید برای کارهایی که با آنیشکا و پسر خدا کرده بود پاسخگو باشد، فرا رسیده است. فقط نمیدانست چه جوابی میتواند بدهد.
وقتی به آسیاب بادیِ متعلق به آن روستای بزرگ و غریب نزدیک شدند، خورشید شروع به غروب کرده بود. رودخانهٔ روستا و درختانِ کنارش از دور پیدا بودند و پلی بلند و مرتفع از روی رودخانه میگذشت.
ماتس با انگشت به سقفهای پوشالی که در نور غروب میدرخشیدند، اشاره کرد و گفت: «مینیان آنجاست.»
فیوکه از روی پل به آبِ عمیق و سیاهی نگاه کرد که آرام و بیحرکت در سایهٔ درختان افتاده بود. پل بلند بود و آب عمیق! دل فیوکه آشوب شد و دهانش خشک گشت.
او با ناامیدی گفت: «اما پدر، من نمیتوانم جواب بدهم.»
پدرش بهآرامی گفت: «چی، آمین هم نمیتوانی؟ ای، ای، تو کوچولوی نادان، این که کار مهمی نیست. کجایش سخت است؟ آدم فقط باید بلند شود و جواب بدهد!» اما فیوکه شنید که در حالی که پدرش سعی داشت آرامش کند، صدای خودش هم میلرزید.
در آن سوی پل، مهمانخانهٔ بزرگ با ایوان مسقف نمایان شد و جلوی ساختمان، گروههایی از یهودیان با لباسهای عید، در حالی که دستمالهای قرمز در دست داشتند، زنانی با روسریهای ابریشمی زرد و پسرانی در لباسهای نو که کتابهای کوچک دعا در دست داشتند، در حرکت بودند. فیوکه سرسختانه بیرون جمعیت ماند و دور و بر طویله پرسه زد؛ چشمهای سیاهش از زیر کلاه چرمیِ کهنه، با لجاجت خیره مانده بود. اما طولی نکشید که تنها ماند، چون خیلی زود پسرکِ زرنگ و موطلایی با چشمهای ریز و ناآرامِ روشن و صورتی شبیه به صورت جوجه که پر از ککومک بود، نزد او آمد. این پسرک شیشهکوچکی که در آن مایع خوشبویی بود از جیبش درآورد، آن را چرخاند و در هوا تکان داد و ناگهان جلوی بینی فیوکه گرفت، طوری که قطرات تند مایع توی بینیاش پاشید. بعد پرسید: «تو مالِ که هستی؟»
فیوکه آب را از بینیاش بیرون فین کرد و سرش را در سکوت برگرداند.
پسر موطلایی پرسید: «گوش کن، بوقلمون، سگ تنبل! آنجا چه کار میکنی؟ نماز عصر را خواندهای؟»
فیوکه پاسخ داد: «نـ… نه.»
پسر پرسید: «آن یهودی که ردای پارهپورهای دارد، پدرت است؟»
فیوکه گفت: «بـ… بله… پـ… پدرم.»
پسر موطلایی آستین فیوکه را گرفت و گفت: «بیا برویم تا ببینی با پدرت چه کار میکنند.»
داخل اتاقی که فیوکه توسط دوست جدیدش به آن کشانده شد، هوا گرم بود و صدایی عجیب و ناآشنا به گوش میرسید. سرِ فیوکه گیج رفت. او یهودیانی را دید که کنار دیوار خم و راست میشدند و به سینهشان میکوبیدند؛ گاهی چیزی میگفتند و گاهی با حالتی عجیب گریه میکردند. آدمها با هقهق سرفه میکردند و آب دهان میانداختند و با دستمالهای قرمزشان فین میکردند. صندلیها و نیمکتهای سفت جیرجیر میکردند، در حالی که صدای مداوم برخورد بشقاب و قاشق از پشت دیوار میآمد.
در گوشهای، کنار تودهای از علف خشک، فیوکه پدرش را دید که ایستاده بود و به اطرافش نگاه میکرد و خجالتزده و معصومانه با چشمهای سرخ و ضعیفش پلک میزد. دور و برش حلقهٔ زندهای از پسربچهها بود که با انتظارِ آشکار، پچپچ میکردند.
پسرِ جوجهصورت، در حالی که فیوکه را معرفی میکرد، گفت: «این پسرش است، همان که لبش اینطور است.»
در همان لحظه مرد جوانی به سمت ماتس آمد. او یقهٔ سفیدی بدون کراوات با دکمهای برنجی و نوکتیز به تن داشت. این مرد جوان تازیانهای در دست داشت که آن را مثل سوارکاری که میخواهد سوار اسبش شود، در هوا تکان میداد و گفت: «خب، آقای آهنگر.»
ماتس با تواضع و لبخند ملایم پرسید: «آیا… فکر میکنم باید دراز بکشم؟»
ماتس گفت: «لطفاً دراز بکشید.»
جوان با نگاه شیطنتآمیز به پسران نگریست و با شلاق در هوا حرکتی کرد.
ماتس دکمههای ردایش را باز کرد و به آرامی و با احتیاط بر روی کاه نشست؛ سپس جوان شلاق را با تمام توان به کار گرفت و چهرهاش درخشید.
پسران فریاد زدند: «یک، دو، سه! ادامه بده، ربه، ادامه بده!» و خندههای بلند به گوش رسید.
فیوکه با حیرت تماشا میکرد. میخواست به سمت پدرش برود، آستین او را بگیرد، او را بیدار کند و فرار کنند، اما در همان لحظه ماتس به حالت نشسته بلند شد و با همان لبخند خجالتی چشمانش را مالید.
پسر مو زرد گفت: «حالا، ربه، این یکی!» و شروع کرد به کشاندن فیوکه به سمت کاه. دیگران نیز کمک کردند. فیوکه سرخ شد و سکوتکنان سعی کرد از دست پسر فرار کند و به سمت در برود، اما آن پسر دستش را نگه داشت. فیوکه در آستانهٔ در، با چشمان سیاه سرسختش به او خیره شد و گفت:
«دندانهایت را میکوبم!»
پسر گفت: «مال من؟ تو؟ تو احمق، تنتنبل! این خانهٔ ماست! میدونی، شب سال نو با پدربزرگم به شهر رفتیم! من لایبروتس را صدا میکنم. او به تو چیزی میدهد که به یادش بمانی!»
لایبروتس پس از مدت کوتاهی به جمع پیوست. او رانندهٔ مهمانسرا بود؛ جوانی سفتوسخت و پانزدهساله، با پیراهنی روستایی که یقهاش با نخ قرمز دوخته شده بود، و بهجز آن، کاملاً مجهز با جورابهای کتانی و بطری بزرگی از نوشیدنی قوی که برای جلوگیری از سرگیجه در دست داشت. از اندازهٔ بطری میتوانستیم بفهمیم که ظاهر قویاش در واقع نشانگر بدنی حساس است. او با یک شانه به فیوکه پهلو زد، نه بهصورت دوستانه، و با یک چشم به او نگریست در حالی که چشم دیگرش به نوهٔ ککمکی صاحبخانه چشمک میزد.
لایبروتس پرسید: «این خوشگل کیست؟»
پسر جواب داد: «چطور باید بدانم؟ احتمالاً یک دزد. پسر آهنگر کوزلوف. او تهدید کرد که دندانهایم را خرد میکند.»
لایبروتس با خندهای سرد فریاد زد: «آه، آه، برادر عزیزم!» و پنج انگشتش را بر روی بینی فیوکه کشید. «باید کمی فلفل زیر چشمهایش بمالیم تا مثل سگ آبی گریه کند. گوش کن، بچهکوچک کوزلوف، دستهایت را در جیب بگذار، چون لایبروتس اینجاست! لایبروتس را میشناسی؟ خوشبختانه قلب یهودی دارم: امروز یوم کیپور است.»
اما پسر صورتمرغی آرام نشد و گفت:
«تا حالا چنین لبپری را دیدی؟ بعد میآید به خانهٔ ما و میخواهد با ما بجنگد!»
تمام پسران اکنون فیوکه را با تمسخر و خنده احاطه کردند و او با پای برهنه در میانشان ایستاده بود، به هیچکدام نگاه نمیکرد و شبیه حیوان وحشی کوچکی به نظر میرسید که به دام افتاده و عذاب میکشد.
سایهها تاریک شد و نورهای روح بر میزهای طولانی مهمانخانه روشن گشت. ساختمان بزرگ مملو از یهودیانی بود که صورتی سرخ و عرقریز داشتند، در ردای سفید روان و تالیسها. اعتراف در حال تلاوت پرشور بود؛ لرزش و تکانهای شدیدی بر کتابهای دعا میزد و صدای بلندی در گوشها میپیچید؛ همهٔ حاضران سعی میکردند صدای خود را به گوش دیگران برسانند. یهودیان روستایی، ساده و بیتجربهاند، چیزی از «دعاهای ساکت» و نجوا با لبها نمیدانند. آنها یک سال از نماز دورند و از پروردگار همه دورند؛ و وقتی روز ترسناک میآید، میخواهند او را با سروصدا و فریاد به دست آورند. پرسرعتترین و پرسرصداترین فرد، پیشنماز بود، جوانی با یقهٔ سفید و بدون کراوات. او اهل شهر بود و میخواست مردم روستا را قانع کند که در کار خود ماهر است و میتوان به او تکیه کرد. فیوکه در اتاق خفهکننده ایستاده بود و کاملاً گیج شده بود. آواها و سرودهای نالهوار چون امواج بر سر او میگذشتند، دلش سفت شد و جرقههای سرخ پیش چشمش میچرخیدند. او در حالت اضطراب مداوم بود. یک یهودی پیر با ریشی به سفیدی برف از گوشهای بیرون آمد، در حالی که طومار تورات را در مخمل سفید و جلدی زرنگار پیچیده بود. چقدر طلا میدرخشید و در ریش روشن مرد پیر منعکس میشد! فیوکه فکر کرد لحظه فرا رسیده است، اما همهچیز را همچون مه میدید، دور و دراز، در میان صدای سرودهای نالهوار؛ و همانند مه، طومار و پیرمرد همزمان ناپدید شدند. چهره و بدن فیوکه از حرارت سرخ شد، زانوهایش لرزید و همزمان دستها و پاهایش چون یخ سرد بودند.
یک بار، هنگامی که فیوکه کنار میز ایستاده بود و به شعلههای روشن نورهای روح نگاه میکرد، سرگیجهای او را فراگرفت و چشمانش را بست. هزاران زنگ کوچک گویی در گوشهایش مینواختند. سپس کسی با صدای بلند روی میز کوبید و اطراف در سکوت فرو رفت. فیوکه تکان خورد و چشمانش را گشود. سکوت ناگهانی او را ترساند و میخواست از میز دور شود، اما مردانی در ردای سفید که دوباره شروع به تکان و لرزش کرده بودند، او را احاطه کردند. یکی از آنها کتاب دعایی را به سوی او هل داد، با حروف سیاه بزرگی که همچون پرندگان کوچک سیاه به چشمهای فیوکه میپریدند.
او به خود لرزید و مردان در سکوت به او نگاه کردند و گفتند: «نو-نو، نو-نو!» او مدتی طولانی میان کتابهای دعا گرفتار بود، محصور در میان مردان بلند و عجیبی که رداهایشان تکان میخورد و بالای سرش دعا میخواندند. عرق سردی بر او جاری شد و وقتی سرانجام از آن وضعیت رها شد، احساس خستگی و ضعف شدیدی کرد. پس از اینکه راه خود را به گوشهای نزدیک پدرش پیدا کرد، روی زمین خوابید.
آنجا خواب عجیبی دید. خواب دید که درختی است، همانند هر درخت دیگری در جنگل میروید، و آنیشکا را میبیند که صورتش پر از خون است، در یک دستش چوب بلندش و در دست دیگرش سنگی—و فیوکه سنگی را که به صلیب زده بود، تشخیص میدهد. آنیشکا سرش را بارها میچرخاند و با چوب بلندش به کسی اشاره میکند و فریاد میزند اینجا فیوکه است. فیوکه به سختی نگاه میکند و در عمق جنگل خود خداوند را میبیند، سفیدی تمام، مثل برف تازهباریده. ناگهان خداوند به قدی بسیار بلند میشود و به فیوکه نگاه میکند. فیوکه حس میکند خدا به او نگاه میکند، اما نمیتواند خدا را ببیند، چون مهی پیش چشمهایش است. آنیشکا نزدیکتر و نزدیکتر میآید و سنگ را در دستش دارد. فیوکه میلرزد و عرق سردی تمام بدنش را میپوشاند. میخواهد فرار کند، اما گویی همانند درختی میماند، همانند تمام درختان دیگر جنگل.
فیوکه بر روی زمین بیدار شد، میان مردان خفته، و اولین چیزی که دید مردی بلند، بدون کفش، کاملاً سفید بود که بر سر خوابرفتگان ایستاده بود و چیزی در دست داشت. این شکل بلند و سفید به آرامی زانو زد و بیصدا بر سر ماتس آهنگر که همراه دیگران خرخر میکرد، خم شد و بطریای را به بینیاش نزدیک کرد. ماتس فریاد کوتاهی زد و به سرعت نشست.
ماتس با اضطراب پرسید: «ها، کیه این؟»
آن جوان شهر، پیشنماز، با بطریای پر از نمکهای تند بویدادنی بود.
آن جوان با لحن آرام گفت و لبخند زد: «منم. نگران نباش، این برایت مفید است! تو روزهداری و در کنیسه قانون خاصی دربارهٔ این موضوع وجود دارد.»
ماتس با شکایت گفت: «ولی چرا من؟» و با نگاه سرزنشآمیزی به او خیره شد. «چه کاری به تو کردهام؟»
روز در آستانهٔ سپیدهدم بود. هوای اتاق خنک شده بود؛ نورهای چراغها هنوز در شیشههای تاریک و شبنمدار میدرخشیدند. چند نفر از مردانی که روی کاههای روی زمین خوابیده بودند، بیدار میشدند. فیوکه در وسط اتاق ایستاده بود و با چشمان خیره نگاه میکرد. آن جوان با بطری بویدادنی با حرکتی شاد به سمت او آمد.
آن جوان با صدای بلند گفت: «ای بچه! چرا به من خیره شدهای؟ میخواهی بو کنی؟ پس بگیر، بو کن!»
فیوکه به گوشهای عقبنشینی کرد و همچنان با حیرت به او خیره شد.
به محض اینکه روز آغاز شد، دعاهای صبحگاهی با همان شور شب پیشین دوباره شروع شد، اتاق پر سر و صدا شد و به زودی تقریباً گرم شد. اما این بار تاثیرش بر فیوکه مثل دیروز نبود و دیگر از آنیشکا و سنگ نمیترسید—تمام خواب به هوا رفته بود. وقتی دوباره طومار قانون را در پوشش سفیدش بیرون آوردند، فیوکه کنار میز ایستاده بود و بیتفاوت نگاه میکرد، در حالی که حروف سیاه، درخشان و پرشلوغ را نشان میدادند. او با همان بیتفاوتی به جوان شهر که بر تورات خمیده بود نگاه میکرد؛ او به راحتی میخواند، با لحن عجیبی آزاد و آسان، گویی کسی که این همه برایش تازه نیست. هرگاه خواندن را متوقف میکرد، سرش را به عقب میانداخت و با لبخند روشن و راضی به مردم نگاه میکرد.
کودکان کوچک با جورابهایشان در اتاق میدویدند، در دستشان نمکهای خوشبو بود یا روی کتابهای دعای کوچکشان خمیازه میکشیدند. هوا پر از گرد و غبار علفهای له شده بود. خورشید از پنجره به داخل مینگریست و نورهای کمسو همچون مه محو میشدند. به نظر فیوکه میآمد که مدتها، خیلیخیلی طولانی در مینیان بوده و احساس میکرد مصیبت بزرگی بر او نازل شده است. ترس و شگفتی همچنان او را تحت فشار میگذاشت، اما نه همان ترس و شگفتی دیروز. او خسته بود، بدنش میسوزید و در همان حال پاهایش از سرما خشک شده بود. بیرون رفت، روی چمن پشت مهمانخانه دراز کشید و رو به خورشید چرت زد. او آنجا تا ظهر روز چرت میزد. رودهای سرخ و روشن جلوی چشمهایش میجوشیدند و سرش را به درد میآوردند. کسی که معلوم نبود کیست، بالای سرش ایستاده بود و بیوقفه میچرخید و دعا میخواند. سپس—پدرش با نگاهی کمی نگران روی او خم شد و با صدایی بهطرز عجیبی ملایم بیدارش کرد:
پدر گفت: «خب، فیوکه، خوابیدی؟ امروز هنوز چیزی نخوردهای؟»
فیوکه گفت: «نه…»
فیوکه با قدمهای لرزان پشت پدرش به داخل خانه برگشت. مردهای خسته با بینیهای رنگپریده و کشیده روی ایوان و نیمکتها استراحت میکردند. خورشید دیگر پایین آمده بود و تمام نورش به پنجرههای مهمانخانه میتابید. فیوکه کنار یکی از پنجرهها با پدرش ایستاده بود و از نور شدید سرش گیج میرفت. ماتس مدام ریش چانهاش را نوازش میکرد، سپس با خواندن هجده برکت، دعا کردن و تکان خوردنها بیشتر شد. برکتها تمام شد، جوان شروع به خواندن کرد اما با صدایی ضعیف و بیروح. او از تمام این ماجرا خسته شده بود و با بیحوصلگی، مثل کسی که از روی رفع تکلیف کاری را انجام میدهد، ادامه داد. ماتس فراموش کرد به کتاب دعا نگاه کند و در حالی که کنار پنجره ایستاده بود، به شاخههای درختان که در پرتو خورشید غروب آتش گرفته بودند، خیره شد. هیچکس انتظار چیزی از او نداشت که ناگهان نالهای بلند و دلسوزانه سر داد؛ همه برگشتند و با حیرت به او نگاه کردند. برخی از مردم خندیدند. پیشنماز تازه، بخش «میشائیل در دست راست ستایش میسراید» را از نماز عصر خوانده بود. چه جای گریه کردن برای این موضوع بود؟ بچههای کوچک دور ماتس آهنگر جمع شده بودند و از خنده ریسه میرفتند و داماد جوان صاحبخانه تکانی به تالیس ماتس داد:
داماد جوان صاحبخانه گفت: «رب کوزلوفر، تو اشتباه کردی!»
ماتس هیچ کلمهای جواب نداد.
پسر کوچک ککمکی گفت: «رب کوزلوفر، تو اشتباه کردی!»
فیوکه بهوحشت به جمع تماشاگران و به پدرش نگاه کرد. سپس ناگهان به سمت پسر ککمکی رفت و با چشمان سیاهش به او خیره شد.
فیوکه با صدایی که از ته چاه میآمد گفت: «تو، تو… کوب تبی بیهسی!»
خنده و سر و صدا بیشتر شد؛ فریادهایی بلند شد: «شیطان، در مکان مقدس!» و صدای دیگری گفت: «آها! پسر آهنگر کوزلوفر باید یک شیطان تمامعیار باشد!» پیشنماز با عصبانیت به کتاب دعا کوبید، چون هیچکس به او گوش نمیداد.
فیوکه دوباره به پشت مهمانخانه گریخت، اما تمام گروه پسرها به سرکردگی لایبروتس درشکه چی دنبالش رفتند.
پسر ککمکی فریاد زد: «آه، اینجاست، تنبل کوزلوف! آیا تا به حال چیزی شبیه این شنیدهای؟ او واقعاً میخواست دوباره بجنگد، آن هم داخل خانهمان! نظرت در این باره چیست؟»
لایبروتس با قدمهایی استوار به سمت فیوکه آمد، با همان حرکات کسی که دوست دارد آنچه را باید انجام شود، با خونسردی و متانت به سرانجام برساند.
لایبروتس گفت: «صبر کنید، پسرها! دست نگه دارید! ما اینجا درمانی برایش داریم که امیدوارم بابتش از ما سپاسگزار باشد.»
او با گفتن این جملات، عمداً از پشت بازوهای فیوکه را گرفت و به پسری که موهای زرد داشت، اشارهای کرد.
لایبروتس گفت: «حالا نوبت توست، آرونتچه، حال این پسربچه را جا بیاور!»
آن پسربچه بیدرنگ شیشهٔ بوییدنی را از جیبش بیرون کشید، با حرکتی نمایشی درپوش آن را برداشت و جلوی بینی فیوکه گرفت. لحظهای بعد، فیوکه خودش را رها کرد و با ناخنهای بیرونزده به سمت صورتمرغی حملهور شد، اما همان موقع دو سیلی محکم و صدادار از دو دست بزرگ، سنگین و پینهبسته به گوشهایش خورد که چنان مغزش را گیج کرد که برای لحظهای سرجای خود مات و مبهوت ماند. ناگهان او به سمت لایبروتس جست زد، روی دستش افتاد و دندانهای تیزش را در گوشت دست او فرو کرد. لایبروتس فریاد بلندی کشید.
غوغایی بهپا شد. آدمها با لباسهای راحتیشان بیرون دویدند؛ زنانی با صورتهای رنگپریده و وحشتزده، فرزندانشان را صدا میزدند. چند نفری ماتس را بابت رفتار پسرش سرزنش کردند. بعد، جمعیت پراکنده شد و پشت مهمانخانه فقط ماتس و فیوکه ماندند. ماتس در سکوت به پسرش نگاه کرد. او مرد پرحرفی نبود و تنها چند کلمه پیدا کرد که بگوید:
ماتس گفت: «فیوکه، مادر در خانه… و تو… اینجا؟»
دوباره فیوکه خودش را در آن پهنه تنها یافت و باز هم دراز کشید و به چرتزدن افتاد. دوباره جریانهای سرخ پیش چشمانش روان شدند و کسی که او نمیشناخت، بالای سرش ایستاد و دعا خواند. تنها تفاوت این بود که جریانها غلیظتر و تیرهتر بودند و دعا خواندن بالای سرش بلندتر، غمانگیزتر و نافذتر بود.
هوا کاملاً تاریک شده بود که ماتس دوباره بیرون آمد، دست فیوکه را گرفت، او را سر پا کرد و گفت: «حالا داریم به خانه میرویم.»
داخل ساختمان، همهچیز تمام شده بود و اتاق حال و هوای روزهای عادی را به خود گرفته بود. شمعها را برداشته بودند و چراغی بالای میز میسوخت؛ میزی که دور آن مردانی با کلاهها و قباهای همیشگیشان نشسته بودند، خبری از آن لباسهای راحتی نبود و مشغول خوردن مختصر خوراکی بودند. دیگر دعایی در کار نبود، اما در گوشهای فیوکه همان صدای زنگها میپیچید. حالا به نظرش میرسید که اتاق و آن مردها را برای اولین بار میبیند و آن پیرمردی که سر میز نشسته بود و بر بطریها و گیلاسهای شراب نظارت داشت و با زبانش صداهای «تیکتیک» درمیآورد، به هیچوجه نمیتوانست همان پیرمردی باشد که ریشی سفید و نقرهای داشت و طومار شریعت را به سینهاش فشرده بود.
ماتس به سمت میز رفت، سرفهای کرد، برای جمع تعظیم کرد و گفت: «سال خوبی داشته باشید!»
پیرمرد سرش را بلند کرد و چنان با صدای بلند غرید که صورت فیوکه از درد در هم کشیده شد:
پیرمرد پرسید: «ها؟»
ماتس گفت: «گفتم… من دارم میروم… دارم به خانه میروم… دوباره به خانه… برای همین میخواستم… برایتان آرزوی سالی خوب… داشته باشم!»
پیرمرد گفت: «ها، سال خوب؟ سال خوبی هم برای تو باشد! صبر کن، کمی عرق بنوش، ها؟»
فیوکه چشمهایش را بست. روشن بودن بیشازحد چراغ و بلند حرف زدن پیرمرد، حالش را بد میکرد. چرا باید با چنین صدای بلند و خراشندهای حرف میزد که مثل اره از مغز آدم عبور میکرد؟
کوزلوف با تعجب گفت: «ها؟ این پسربچه توست که صورت آرونتچه مرا خط انداخته؟ ها؟ مگر او بچه شری نیست؟ خوب کتکش بزن! بیا، کمی هم عرق به او بده، یک تکه شیرینی هم بگیر! او هم روزه بوده، مگر نه؟ اما نمیتواند دعاها را بخواند؟ تف به این کار! باید تو را کتک زد! ها؟ میخواهی به خانه بروی؟ به سلامت برو! ها؟ زنت تازه وضع حمل کرده؟ شاید برای ایام عید کمی پول لازم داشته باشی؟ ها؟ چه میگویی؟»
ماتس و فیوکه راه افتادند تا به خانه بروند. ماتس نگاهی به آسمان صاف انداخت، جایی که هلال ماه نو در آسمان پدیدار شده بود. ماتس گفت: «مادر منتظرمان است» و تندتر شروع به راه رفتن کرد. فیوکه بهسختی پاهایش را روی زمین میکشید.
روی پل بلند، نسیم خنکی که از سمت آب میوزید به استقبالشان آمد. وقتی از پل گذشتند، ماتس دوباره قدمهایش را تندتر کرد. کمی بعد ایستاد تا پشت سرش را نگاه کند؛ خبری از فیوکه نبود! برگشت و دید که فیوکه وسط جاده نشسته است. بچه مثل تودهای ساکت و لرزان در خود جمع شده بود. دندانهایش از سرما به هم میخورد.
ماتس پرسید: «فیوکه، چه شده؟ چرا نشستی؟ پاشو برویم خانه!»
فیوکه با دندانهای لرزان پاسخ داد: «نمیآیم… نمیت…وانم.»
ماتس پرسید: «آنها خیلی کتکت زدند، فیوکه؟»
فیوکه ساکت ماند. بعد خودش را روی زمین دراز کرد، در حالی که دستها و پاهایش میلرزید.
فیوکه گفت: «سردمه…»
ماتس پرسید: «حالت خوب نیست، فیوکه؟»
بچه با تلاشی نشست و با چشمهای سیاه و تبدارش خیره به پدر نگاه کرد و ناگهان پرسید: «چرا آنجا گریه کردی؟ تاته، چرا؟ به من بگو، چرا؟!»
ماتس با فکر اینکه جواب خوبی پیدا کرده است، گفت: «کجا گریه کردم، پسر احمق من؟ خب، گریه کردم دیگر، یومکیپور است. مادر هم روزه است. پاشو فیوکه، بیا خانه. مادر برایت ضماد درست میکند.»
فیوکه که همچنان در جاده نشسته بود و مثل برگ بید میلرزید، اصرار کرد: «نه! چرا وقتی آنها میخندیدند، تو گریه کردی؟ وقتی آنها میخندند نباید گریه کرد، نباید!»
و دوباره روی زمین نمناک دراز کشید.
ماتس گفت: «فیوکه، پسر جانم، بیا برویم خانه!»
ماتس با ناامیدی بالای سر پسر ایستاد و برای کمک به اطراف نگاه کرد. از دور، از روی پل بلند، صدای گامهای سنگینی میآمد که بلند و بلندتر میشد و خیلی زود نور ماه پیکر دهقانی را نمایان کرد.
دهقان پرسید: «آی، این کیست؟ ماتس آهنگر؟ اینجا چه کار میکنی؟ داری ورد میخوانی؟ این چه کسی است که روی زمین افتاده؟»
ماتس که دهقان را میشناخت، با گله گفت: «خودم هم نمیدانم چه کار میکنم، مرد خوب. این پسرم است و نمیخواهد یا نمیتواند به خانه بیاید. چه خاکی به سرم بریزم؟»
دهقان گفت: «مگر دیوانه شده؟ یک لگد به او بزن! آی، شیطان کوچولوی تنبل، بلند شو!» فیوکه از جایش تکان نخورد، فقط ساکت میلرزید و دندانهایش به هم میخورد.
دهقان گفت: «آخ، لعنتی! ماتس، این چه جور بچهای است که داری؟ بلای آسمانی است! چرا بیشتر کتکش نمیزنی؟ همین چند روز پیش آمدند و از او شکایت کردند؛ آگاپا گفت که…»
ماتس در حالی که با ناامیدی دستهایش را در هم میفشرد، پاسخ داد: «مرد خوب، من هم نمیدانم این چه جور بچهای است.»
* * * * *
صبح روز بعد، ماتس درشکهای کرایه کرد و فیوکه را به شهر، به آسایشگاه بیماران بیبضاعت برد. زن آهنگر بیرون آمد و آنها را تماشا کرد که راه افتادند و مدت زیادی کنار چارچوب در، همانجا که مزوزا نصب شده بود، ایستاد.
و در یک صبح پاییزی دیگر، درست زمانی که روستاییان شروع کرده بودند با گاری خاک تازه بیاورند تا روستا را از سیلاب رودخانهها در امان نگه دارند، پسرهای دهکده خبر مرگ فیوکه را به هم گفتند.