راویِ پرده‌نشینبازگشت به دسته ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
دهکده و مردم

گربه در بیشه‌زار نیشکر

فردریک استوارت گرین — آمریکا
۳,۷۶۲ واژه — حدود ۱۹ دقیقه مطالعه
دربارهٔ این داستانجیم گنت سه ماه است لب به مشروب نزده و سالی، همسرش، می‌ترسد رفقای پایینِ اندالوشی دوباره او را به میخانهٔ قاچاق بکشانند. فردریک استوارت گرین در این داستان از قلب آلابامای روستایی، از کشمکش مردی با وسوسه و زنی با امید می‌گوید؛ به زبان زنده و بی‌پیرایهٔ مردم جنوب.

«سااالی! اوه، سالی! من دیگر دارم می‌روم.» جیم گنت لبهٔ شل کلاه نمدی زنگ‌زده‌اش را بالا زد و چشم‌های بی‌رنگش را به سمت کلبه گرداند.

زن جوانی از گوشهٔ خانه بیرون آمد. در هر دستش دسته‌ای مرغ جیغ‌کشان بود. تا به واگن نرسید، لب از لب باز نکرد.

«حالا جیم، تو که نمی‌خواهی بگذاری آن یاروهای پایین، توی اندالوشی، تو را به یک میخانهٔ قاچاق بکشانند، نه؟» پرسش را با لحنی کش‌دار و نومید ادا کرد؛ نگاهش به چهرهٔ زرد مرد نیز همان‌قدر نومید بود.

جیم با لحنی عبوس پاسخ داد: «بیش از سه ماه است که قطره‌ای نزده‌ام، مگر نه؟»

«نه جیم، این اواخر خوب پیش می‌رفتی.» زن مرغ‌ها را بی‌اعتنا به پاهای بسته و پیچ‌خورده‌شان توی واگن پرت کرد. «هرکدام دو سنت می‌ارزند. می‌شود دو دلار، جیم. یک سنت کمتر از این قبول نکن.»

جیم بی‌حوصله طناب پنبه‌ای را که به جای افسار بود، کشید.

فریاد زد: «راه بیفت، قاطر!» و واگن با چرخ‌های لرزانش، جیرجیرکنان، در جادهٔ گرم و خاکی به راه افتاد.

زن دمی دراز با تحقیر به کمر خمیدهٔ مرد نگریست، سپس چرخید و با لبخندی تلخ بر لب، به سمت خانه رفت.

سالی گنت در مسیر کوتاهی که از جاده تا کلبه می‌پیمود، هیچ اعتنایی به پیرامون دلگیر خود نداشت. تمام بیست‌ودو سال عمرش را در این دورترین نقطهٔ آلاباما گذرانده بود؛ جایی که هر فضای بازِ نامرتب و دلگیری در جنگل‌های کاج، به‌اندازهٔ فضای باز دیگر غم‌انگیز بود. از مقایسه‌هایی که می‌توانست آتش نارضایتی خاموشش را شعله‌ورتر کند، در امان بود. با این همه، ناخودآگاه، این سرزمین عریان و بی‌علف، با فرسنگ‌ها جنگل کاج یکنواخت و فرسنگ‌ها بیشه‌زار انبوه نیشکرِ هموارتر، تلخی زهرآلودی در وجودش تقطیر می‌کرد و همهٔ افکارش را مسموم می‌ساخت.

کلبهٔ دوقلوی جیم گنت، که دو اتاقش با یک «داگ‌ترات» — ایوانچهٔ بازی که میانهٔ سازه را می‌شکافت — از هم جدا می‌شد، در چشم همسایگان پراکنده‌اش تجمل به شمار می‌آمد. گنت آن را چهار سال پیش ساخته بود، همان هنگامی که این زمین را به اقامتگاه خویش برگزید و سالی را به همسری گرفت. ظاهراً رنج ساختن این کلبه، ذخیرهٔ توانش را تا آخرین قطره خشکانده بود. از آن پس، جز کارهای ضروری، چون کاشتن قطعه‌ای کوچک برای ذرت، قطعه‌ای کوچک‌تر برای سیب‌زمینی شیرین، و ماهی‌گیری در آب‌های کند پیجن کریک، هیچ کاری نمی‌کرد. سالی به مرغ‌ها می‌رسید که تنها منبع درآمدشان بودند و گاه‌گاهی نیز به شش خوک پشت‌تیغی رسیدگی می‌کرد؛ این خوک‌ها، به همراه قاطری لاغر و بدقواره، همهٔ دارایی‌شان از دام بود.

زن چون بر کندهٔ چوب تراشیده‌ای که به جای پلهٔ ایوان بود پا نهاد، ایستاد تا گوش فرا دهد. از آشپزخانه صدای ضعیفی می‌آمد؛ صدای خردشدن چیزی. سالی با گام‌هایی بی‌صدا به سمت در رفت. بر میز، میان انبوه ظرف‌های نشسته، گربه‌ای سر ماهی‌ای را می‌جوید؛ جانوری استخوانی که پهلوهای لاغرش از موهای زبر پوشیده بود، مگر آنجا که زخم‌های پاره‌پاره پوست عریانش را بیرون انداخته بود. آرواره‌های نیرومندش استخوان ستبر جمجمهٔ ماهی را چنان خرد می‌کرد که گویی پوستهٔ خالی تخم‌مرغی است.

سالی به طرف اجاق جهید و تکه‌ای چوب گره‌دار کاج را چنگ زد.

جیغ زد: «لعنت به پوست زردت! گمشو بیرون!»

گربه با تکانی ناگهانی چرخید و با چشمانی شرور و درخشان به زن خیره شد.

زن باز فریاد زد: «برو، ای شیطان زرد!»

گربه به پهلو بر زمین جهید. سالی تکهٔ تیز چوب را در هوا چرخاند و پرتاب کرد. چوب با شدت به دیوار دورتر خورد و تنها یک اینچ با جانور فاصله داشت. حیوان پیکر عظیمش را قوس داد و از جایش تکان نخورد.

سالی، همان‌طور که برای برداشتن تکه‌چوبی دیگر خم می‌شد، گفت: «آشغال، این بار می‌گیرمت!» گربه پیش از آنکه پرتابهٔ چوبی به او برسد، از در بیرون زد.

سالی پشت سرش داد زد: «هنوز می‌کشمت! او هم نمی‌تواند جلویم را بگیرد!»

سنگین بر صندلی نشست و عرق از پیشانی‌اش سترد.

دقایقی چند گذشت تا زن از جای برخاست و از ایوان به اتاق خواب رفت. کلاه آفتابی رنگ‌باخته‌اش را به گوشه‌ای افکند، موهایش را گشود و به شانه‌کردنشان پرداخت.

سالی گنت نه زیبا بود و نه دل‌ربا. اما در سرزمینی که تنها روستاییان جنگل‌های کاج در آن می‌زیستند، مو و چشمان سیاه، پوست شفاف و دندان‌های سپیدش او را از دیگران متمایز می‌کرد. زن بود، آن هم جوان. برای مردی، او نیز جوان، که دو سال بود هیچ چهره‌ای ندیده بود که رنگ زرد لرزه و تب بر آن نباشد، هیچ چشمی جز چشم‌های آبی رنگ‌پریده با مژه‌های سپید و پراکنده، هیچ دندان سالمی ندیده بود و دندان‌ها همه پوسیده و از تنباکوی استنشاقی لک‌دار بودند، او به‌آسانی می‌توانست دل‌ربا بنماید.

سالی با ظرافتی زنانه موهایش را گرد کرد. از میخ چوبی، پیراهن نخی آبی‌رنگی برداشت که طرح‌های چاپی‌اش هنوز زیر آفتاب‌های سوزان رنگ نباخته بود. این جامه به اندام ترکه‌ای‌اش جلوه‌ای از وقار می‌بخشید. از زیر تخت، جفت کفش چرمی زمختی بیرون کشید؛ کفش‌هایی که بی‌تردید برای مردمی ساخته شده بودند که بیشترشان از آن‌ها استفاده می‌کردند و پا بی‌زحمت بند و سگک، به‌آسانی در آن‌ها می‌رفت و از آن‌ها بیرون می‌آمد. برای تکمیل آراستگی‌اش، روبان آبی‌ای گرد سرش بست؛ نوار ابریشمی ارزانی که درخشش چشمان سیاهش را دوچندان می‌کرد.

سالی خانه را ترک کرد و از میان حیاط پر از زباله گذشت. در فاصله‌ای اندک از کلبه ایستاد تا نگاهی به پیرامون بیندازد.

با خشم گفت: «دیگر از همه‌چیز جانم به لب رسیده. از این خانه بیزارم. از این خراب‌شده بیزارم، و از همه بیشتر از جیم بیزارم.»

با اخم برگشت و از میان ردیف‌های ذرت که تا لبهٔ فضای باز امتداد داشت، راه افتاد. آنجا جنگل‌های کاج آغاز می‌شد؛ تنها دست نوازشگر طبیعت در این سرزمین. زیر سایهٔ دلپذیر درختان، گام‌هایش را تندتر کرد. درختان در صفوف نامنظم و بی‌پایان ایستاده بودند، راست و بی‌شاخه بالا می‌رفتند تا آنکه در بلنداها، تاج‌های گسترده‌شان نور خورشید را در بر می‌گرفت.

چهار صد متر راه او را به زمین‌های پست رساند. از شیب ملایم فرود آمد و وارد بیشه‌زار نی شد. آنجا تاریکی او را در بر گرفت. نی‌های انبوه تا دو برابر قد او سر برافراشته بودند. بر فراز نی‌ها، درختان سرو شاخه‌هاشان را گسترده بودند، پوشیده از خزهٔ خاکستری و غم‌انگیز جنوب. هیچ پرتو خورشیدی از میان برگ‌های انبوه و دست‌وپاگیر نمی‌گذشت تا زمین نم‌زدهٔ زیر پایش را روشن کند. سالی به‌آرامی راهش را از میان باتلاق می‌گشود و پیش از آنکه گامی دیگر بردارد، با احتیاط پشت هر تنهٔ افتاده را می‌پایید. خرچنگ‌ها از مسیرش عقب‌عقب می‌دویدند تا در دودکش‌های گل‌آلود خانه‌هاشان بلغزند. خاک سیاه و گیاهان پوسیده، هوای گرم و ساکن را از بوهای تهوع‌آور می‌انباشت. هزاران حشرهٔ پنهان در پهنه‌های نمناک، فریادهای خراشانشان را به گوش می‌رساندند. آب لزج از زیر کفش‌های ضخیمش بیرون می‌زد و بر هر رد پایش حباب‌های سبز و بنفش بر جا می‌نهاد؛ حباب‌هایی با پوسته‌های روغنی و رنگین‌کمانی.

همان‌دم که از پیچی تند می‌گذشت، مرد جوانی — پسری بیست‌ساله یا در همان حدود — او را گرفت، از زمین بلند کرد و در آغوش کشید.

«اوه، باب، مرا ترساندی — راستی که خشنی!»

پسر بی‌آنکه سخنی بگوید، بارها و بارها او را بوسید.

«دیگر بس کن باب! مگر سیر نمی‌شوی؟»

«مگر می‌شود من هیچ‌گاه سیر شوم؟ آه سالی، چقدر دوستت دارم!» کلمات از لرزش صدای پسر بیرون می‌ریخت.

«تو راستی به هیچ‌کدام از این دوروبری‌ها نمی‌مانی، باب.» در صدای کشیدهٔ سالی رگه‌هایی از غرور بود. «تا حالا ندیده‌ام هیچ‌یک از مردان اینجا با دخترها چنین رفتار کنند.»

«دختر دیگری چون تو نیست که آنان را به این کار وادارد.» سپس او را اندکی از خود دور کرد و با تندی ادامه داد: «نمی‌گذاری هیچ‌کدامشان بیازمایند، مگر نه؟»

سالی به چشمان درخشان او لبخند زد.

«می‌دانی که نمی‌گذارم. آنان از جیم می‌ترسند.»

خون به گونه‌های پسر دوید و دست‌هایش در کنار پیکرش افتاد؛ اینک دیگر جدی شده بود.

«سالی، دیگر نمی‌توانیم این‌گونه ادامه دهیم. از همین رو بود که از تو خواستم امروز کنار رودخانه بیایی.»

«چه چیزی می‌خواهد جلویمان را بگیرد؟» نگاهی هراسان در چهرهٔ زن نقش بست.

«دارم می‌روم.»

سالی گامی تند به سوی او برداشت.

«کارت را در آن راه‌آهن تازه از دست نداده‌ای؟»

«نه. بیا برویم پایین، پیش قایق، تا بتوانیم در این باره سخن بگوییم.»

پسر یاری‌اش کرد تا از ساحل رودخانه فرود آید و به قایق کف‌تخت برسد؛ با نزاکت او را در عقب قایق نشاند و خود بر صندلی روبه‌روی او نشست.

پسر با جدیت آغاز کرد: «نه، کارم را از دست نداده‌ام، اما بخش من از جاده تقریباً تمام شده. تا یک هفتهٔ دیگر مرا به اقامتگاهی دیگر می‌برند، آن سوی خط.»

لحظه‌ای خاموش نشست، و چشمان سیاهش از شدت پرسش گشاده شده بود. پسر در نگاه او نشانه‌ای از اندوه می‌جست.

«وقتی رفتی، من چه کنم؟»

رگه‌ای از نومیدی در صدایش بود؛ و این پسر را خرسند کرد.

«نکته همین‌جاست: به جای آنکه بگذارم آنان مرا جابه‌جا کنند، خودم به دل جاده می‌زنم.» مکثی کرد تا معنای کامل سخنان بعدی‌اش دریافته شود.

«امشب از اینجا می‌روم و تو را نیز با خود می‌برم.»

«نه، نه! از من ساخته نیست!» دختر در برابر نگاه ثابت او پس کشید.

پسر شتابان به سوی او رفت. بازوهایش را گرد او حلقه کرد و کلماتش را با شور و حرارت بیرون ریخت.

«آری! می‌آیی! باید بیایی! مگر مرا دوست نداری؟»

سالی با تسلیمی درمانده سر تکان داد.

«بیش از هر چیز در این دنیا؟»

سالی باز سر تکان داد.

«پس گوش کن. امشب ساعت دوازده کنار رودخانه بیا. لبهٔ باتلاق چشم‌به‌راهت می‌مانم. با قایق تا بروتون می‌رویم. به‌آسانی به قطار شش و بیست دقیقه به مقصد موبیل می‌رسیم و آنجا زندگی‌مان را آغاز می‌کنیم.» این را با لحنی پرشکوه به پایان برد.

«اما در توانم نیست! مگر دیوانه شده‌ای؟ جیم در خانه باشد و من چگونه بگریزم؟»

«به همهٔ این‌ها اندیشیده‌ام؛ تنها کافی است این را به او بدهی.» بطری‌ای از زیر صندلی بیرون کشید. «می‌دانی با این چه می‌کند؛ قوی‌ترین ویسکی ذرتی است که توانستم بیابم.»

«آه، باب! می‌ترسم.»

«مگر مرا دوست نداری؟» چشمان جوانش رنگ ملامت گرفت.

سالی هر دو بازویش را گرد گردن پسر انداخت و سر او را پایین کشید تا لب‌هایش را ببوسد. سپس او را از خود دور کرد.

«باب، راستی همان است که مردان می‌گویند؟ که راه‌آهن هر ماه صد دلار به تو می‌دهد؟»

پسر خندید. «آری دختر عزیزم، حتی بیشتر. صد و بیست و پنج دلار می‌گیرم و دو سال است در این خراب‌شده می‌گیرمش و هیچ چیزی هم برای خرج‌کردن نداشته‌ام. بیش از هزار دلار پس‌انداز دارم.»

چشمان زن گشاده شد. لب‌های پسر را بوسید.

«می‌گویند تو باهوش‌ترین مهندس تمام خطی.»

پسر سرش را با غرور بالا گرفت.

سالی پیش از آنکه باز سخن بگوید، در ذهنش حسابی کرد.

«آه، باب، آخر از عهده‌ام برنمی‌آید. می‌ترسم.»

پسر او را در آغوش کشید. مردی باتجربه‌تر، می‌توانست تظاهر نهفته در این بی‌میلی را دریابد.

پسر فریاد زد: «عزیزم، از چه می‌ترسی؟»

«وقتی به موبیل رسیدیم، چه خواهیم کرد؟»

«آه، به همه‌چیز اندیشیده‌ام. آن پایین، در تگزاس، خط تازه‌ای می‌سازند. به آنجا می‌رویم. من باز شغلی چون مهندس مقیم می‌گیرم. من حرفهٔ خویش را دارم.» و این واپسین جمله را با غرور بر زبان آورد.

«شاید خسته شوی و بخواهی از شرم خلاص شوی، باب.»

پسر با بوسه‌هایی تند و پیاپی، سخنان او را خاموش کرد. قلب جوانش با فشاری شدید می‌تپید. شکوه موبیل، نیواورلئان و همهٔ جهانی را که پیش رویشان بود تا در آن یکدیگر را دوست بدارند، با رنگ‌هایی درخشان در خیالش می‌کشید.

سالی چون قایق را ترک کرد، قول داد که بازگردد. نیمه‌شب، درست آنجا که درختان کاج به بیشه‌زار نی می‌رسیدند، پسر چشم‌به‌راهش می‌ماند.

سالی بالای ساحل ایستاد و برگشت تا برایش دست تکان دهد.

پسر فریاد زد: «صبر کن! صبر کن!» و شتابان از شیب تپه بالا دوید.

«بس کن باب، داری اذیتم می‌کنی.» سالی خود را از آغوش او بیرون کشید و با شتاب در مسیر لزج بازگشت. چون به جنگل کاج رسید، مکث کرد.

زیر لب زمزمه کرد: «بیش از هزار دلار!» و لبخندی آرام و خرسند بر چهرهٔ زیرکش نشست.

خورشید که اینک درست بر فراز تاج درختان بود، پرتوهای سوزانش را از میان برگ‌ها می‌گذراند. نورها چون ستون‌هایی عمودی بر زمین می‌تابیدند و خاک را تا نقطهٔ جوش داغ می‌کردند. حتی نسیمی نمی‌وزید تا سوزن‌های درخشان کاج را بر شاخه‌های بلند بتکاند. از آن ظهرهایی بود که در هوای شرجی و نمناک جنوب آلاباما، زندگی را برای هر موجود زنده‌ای، جز خزندگان و عاشقان، به جهنمی بخارآلود بدل می‌کرد.

سالی چون به کلبه رسید، نخست به آشپزخانه رفت. در کابینتی را گشود، چوب‌پنبه را از بطری درآورد، ویسکی را در طبقهٔ بالای کابینت نهاد و در چوبی را بست.

از ایوان سرپوشیده گذشت و به اتاق خواب رفت؛ به محض ورود، صدای غرش و تف‌انداختنی به استقبالش آمد. در میان تخت، گربهٔ زردی کز کرده بود؛ چشمانش می‌درخشید و هر عضله در پیکر استخوانی‌اش منقبض شده بود و برای جهش آماده بود. زن که جا خورده بود، پس کشید. گربه با پاهایی خشک به او نزدیک‌تر شد. هر دو، بی‌آنکه پلک بزنند، خیره به چشمان یکدیگر نگریستند.

سالی با صدایی که چون فولاد سخت و برنده بود، فریاد زد: «گمشو بیرون تا نکشته‌امت! ای شیطان زرد!»

گربه بر لبهٔ تخت، آمادهٔ حمله، ایستاده بود و دندان‌های براقش در دهان گشوده‌اش پیدا بود. سالی بی‌آنکه حتی لحظه‌ای از نگاه خیره و سرکشش دست بکشد، یکی از کفش‌هایش را از پا بیرون کشید. حیوان با پنجه‌های گشوده، یکسره به سمت گلوی زن جهید. گربه و آن کفش چرمی سنگین در میانهٔ هوا به هم کوفتند. هر دو با هم بر زمین افتادند؛ گربه سبک و بی‌صدا فرود آمد و از در گشوده بیرون جهید.

سالی به دیوار چوبی کلبه تکیه داد و با انگشتانی لرزان پوست گلویش را لمس کرد…

سالی از درون کلبه فریاد زد: «جیم! آه، جیم! بیا تو، شام آماده است.»

با خود اندیشید: «امروز هیچ ننوشیده. نزدیک سه ماه است؛ دیگر دارد دیوانه می‌شود.»

مرد چند تکه هیزم از زمین برداشت و با پاهایی که بر زمین کشیده می‌شد، از میان تاریکی پیش آمد. همان‌طور که سالی آمدن بی‌حال او را می‌نگریست، اندوه خفقان‌آور محیط دلگیرش را با همهٔ وجود حس کرد. خیالش که با نقشه‌های پرشور پسرک بیدار شده بود، به جنبش درآمد. در دوردست، درخت کاجی حلقه‌زده، آشکار و بریده، در برابر افق ایستاده بود. پوستش کنده و ریخته بود و تنهٔ خشک و عریانش به رنگ استخوان‌های خشکیده درآمده بود. نزدیک نوک کوتاه‌شدهٔ درخت، شاخه‌ای لخت بیرون زده بود. چیزی که هزاران بار نادیده گرفته شده بود، امشب در چشم زن چون دار ارواحی در برابر آسمان سیاه می‌نمود.

سالی لرزید و به آشپزخانهٔ روشن رفت.

جیم بارش را بر زمین افکند و صندلی ته‌تخته‌ای را کنار میز کشید و گفت: «همین حالا یک مار زنگوله‌دار را دم هیزم‌خانه کشتم.»

«مار زنگوله‌دار زمینی بود، جیم؟»

«نه بابا! یک دایموندبک گنده و لعنتی بود.»

سالی شتابان پرسید: «پوستش آسیب دید؟»

«نه. گردنش را یک ضربه زدم، درست تا ته سرش برید. چنان تند زدم که گمان کنم دندان‌هایش هنوز بیرون مانده.»

«به تو حمله کرد؟»

«آری بابا، زهرش درست چون مه از دهانش بیرون زد.»

«آه، داری مرا سیاه می‌کنی!»

«نه، به خدا راست می‌گویم. شنیده بودم، ولی تا حالا ندیده بودم. آنجا که افتاده بود، زمین جورایی سیاه شد و درست وقتی تبر را بر سرش کوبیدم، چیزی چون پفی کوچک، عین بخار سپید، پیش دهانش دیدم.»

«چقدر گنده بود، جیم؟»

«یازده زنگوله و یک دکمه.»

«پوستش را کندی؟»

«نه، بسیار تاریک بود، ولی آن بالا آویزانش کردم تا خوک‌ها به آن نرسند. پوستش در آندالوشی چند سکه‌ای می‌ارزد.»

«شش تا از آنان بخواه، جیم؛ این گنده‌ها دارند کمیاب می‌شوند.»

جیم شامش را در خاموشی به پایان برد؛ کشتن آن مار بیش از آنچه معمولاً در سه وعدهٔ غذای مردم جنگل‌های کاج پیش می‌آمد، بحث و گفت‌وگو برپا کرده بود.

همان‌طور که سالی ظرف‌ها را گرد می‌کرد، گربهٔ زرد از در وارد شد. خزیده در کنار دیوار، از زن دوری گزید و بر زانوهای صاحبش جهید. جیم نیشخندی به چشمان حیوان زد و به نوازش موهای زبرش پرداخت. گربه خرخری خشن سر داد.

سالی لحظه‌ای در خاموشی آن دو را نگریست.

«جیم، باید آن گربه را بکشی.»

نیشخند جیم فراخ‌تر شد و دندان‌های لک‌دار از تنباکویش پیدا شد.

«جیم، به تو می‌گویم، باید آن گربه را بکشی.»

«من هم به تو می‌گویم که نمی‌کشمش.»

«جیم، امروز به سویم جهید، اگر با کفشم بر سرش نکوفته بودم، بدجور مرا زخمی می‌کرد.»

«خب، حتماً کاری کرده‌ای که چنین شده. دست از سرش بردار، او هم آزارت نمی‌دهد.»

زن مردد ماند؛ هنوز تصمیمش را نگرفته بود و به مرد می‌نگریست؛ لحظه‌ای بعد باز لب گشود.

«جیم گنت، برای آخرین بار از تو می‌پرسم، کدام‌یک نزد تو عزیزتر است، من یا آن جانور خرناس‌کش؟»

مرد با لجاجت پاسخ داد: «او به‌اندازهٔ تو برای من خرناس نمی‌کشد. به هر روی، من نمی‌کشمش؛ تو هم باید دست از سرش برداری. تو فقط سرت به کار خودت باشد و برو تشک را بر ایوان ببر. در خانه خوابیدن بسیار گرم است.»

زن از پشت سر او به سمت کمد رفت، دستش را بالا برد، در چوبی را گشود و از اتاق بیرون رفت.

جیم گربه را نوازش کرد و صدای خرخر خشن حیوان در خاموشی بلندتر شد.

دقیقه‌ای گذشت.

در چشمان مات مرد برقی زد و شدت گرفت. آرام سرش را بلند کرد. چانه‌اش را بالاتر و بالاتر برد تا جایی که رگ‌های زیر پوست سرخ گردنش برجسته شدند. پره‌های بینی استخوانی‌اش لرزید و هوای گرم را بویید، درست چون سگی که می‌کوشد بویی را از دور تشخیص دهد. زبانش بیرون آمد و بر لب‌هایش به چپ و راست لغزید.

زن که در تاریکی بیرون ایستاده بود، لبخندی تلخ زد.

مرد ناگهان برخاست. گربهٔ ازیادرفته سقوط کرد، در هوا چرخید و بر پاهایش فرود آمد. جیم چرخید و با گام‌های بلند به طرف کمد رفت. چون دستش گرد بطری حلقه شد، برق چشمانش به شعله‌های سوزان بدل شد. بطری را از قفسه بیرون کشید و سرش را یکسره به عقب برد. مایع آتشین از گلویش فرود رفت. به جایگاهش بازگشت؛ گربه پهلوهای استخوانی‌اش را به پای او مالید، جیم خم شد و گربه را بر میز نهاد. خندان، بطری را پیش آن حیوان زرد تکان داد و گفت:

«به سلامتی تو — و به درک تو!» و نیمی از یک لیوان از آن مایع بی‌رنگ را سر کشید.

سالی تشک پوک را تا ایوان سرپوشیده کشید. با جامه‌های کامل بر تن، در انتظار نیمه‌شب دراز کشید.

ساعتی گذشت تا جیم بطری خالی را به دیوار چوبی آشپزخانه کوفت و خرد کرد. هر دو دستش را محکم بر میز فشرد و خود را بالا کشید و برخاست، و در این تکاپو شمع را انداخت. با چشمانی ریزشده به شعله نگریست و کف دست برهنه‌اش را بر آن کوفت. موم داغ و گداخته، بی‌اعتنا به او، از میان انگشتانش بیرون زد. همان‌طور که به لبهٔ میز چسبیده بود، به سمت در گشوده چرخید، لحظه‌ای پیکر لرزانش را ثابت کرد و سپس تلوتلوخوران پیش رفت. شانه‌اش به چارچوب در برخورد کرد و بدنش نیم‌دور چرخید. مرد با پشت بر زمین افتاد، یک متر دورتر از تشک. پشت سرش محکم به تخته‌های زبر کف ایوان خورد. بی‌حرکت ماند و پاهایش راست بر آستانهٔ در رو به بالا مانده بود.

گربهٔ زرد سبک از روی پیکر افتاده جهید و به دل شب زد…

زن با چشمانی گشاده دراز کشیده بود و تماشا می‌کرد. پس از لحظاتی گوش‌دادنِ پرتنش، صدای نفس‌هایی ضعیف از آن پیکر بر زمین به گوشش رسید. سالی اخم کرد و بلند گفت: «او حتی آن‌قدر نمی‌ارزد که بمیرد،» و به پهلو چرخید. از روی ستاره‌ها دریافت که هنوز ساعت یازده نشده است. خواب‌آلودگی به سراغش آمد و به خوابی ناآرام فرورفت.

بیرون، در دل شب، گربهٔ زرد گشت می‌زد. نزدیک تودهٔ هیزم ایستاد. با پنجه‌ای کشیده، چیزی را که بر زمین افتاده بود، به‌آرامی لمس کرد. دندان‌های بلندش را در آن فرو برد. گربه خزیده‌خزیده به سمت خانه رفت. بی‌صدا بر کف ایوان جهید. پیکرش را پست کرده، پنهانی پیش می‌رفت و از راه باز به عبور پرداخت. چون از کنار زن می‌گذشت، او در خواب زمزمه‌ای کرد و دستش را تکان داد. گربه خود را بر زمین پهن کرد. نزدیک بازوی در حال حرکت، آن چیزی که گربه به دندان می‌برد، افتاد. حیوان به‌سرعت از فضای باز بیرون زد.

شب پیش می‌رفت، در حالی که صدای میلیون‌ها موجود در تاریکی جیغ‌زنان فریاد می‌کشیدند.

زن بیدار شد. ستاره‌ها در آسمان ابری نیمه‌شب رنگ‌پریده می‌درخشیدند. دست راستش را کف به پایین فرود آورد تا خود را از تخت بلند کند و همهٔ وزنش را بر آن انداخت. دو نوک سوزنی مچ دستش را سوراخ کرد. فریادی خفه از میان لب‌هایش بیرون جست. با دست چپش کوشید جای درد را بگیرد. دستش به چیزی سرد خورد؛ چیزی سخت و لزج، چیزی مرده. دستش را با شدت پس کشید. جیغی در هوای ساکن لرزید. دردهایی که در دم شدید و تحمل‌ناپذیر شدند، در بازویش پیچیدند. باز کوشید آن نوک‌های سوزنی شکنجه‌گر را بیرون بکشد. دست لرزانش بی‌هدف در تاریکی دست‌وپا زد. نتوانست بار دیگر خود را وادارد تا آن موجود مرده و چسبنده را که به مچش چسبیده بود، لمس کند. جیغ‌کشان، خود را به سمت مرد کشاند.

«جیم، زخمی شدم، کمکم کن! کمکم کن!»

مرد تکانی نخورد.

زن با درماندگی برای مرد بی‌حس نالید: «جیم، بیدار شو! کمکم کن!»

دردی وحشتناک از مچ تا شانه‌اش فوران کرد. با دست چپ مشت‌کرده‌اش بر چهرهٔ رو به بالای مرد کوفت.

«کون‌ک مست، کمکم کن! این چیز را از رویم بردار!»

مرد زیر مشت‌های کوبندهٔ او، بی‌حس افتاده بود…

در امتداد راه منتهی به پیجن کریک، آنجا که جنگل‌های کاج به بیشه‌زار نی می‌رسید، پسری منتظر بود؛ منتظر ماند تا آسمان شرق از سیاه به خاکستری بدل شود. سپس با گام‌هایی محتاطانه به حرکت درآمد، در حالی که چهره‌اش رو به کلبه بود. چون به فضای باز نزدیک شد، خاکستری شرق به سرخی گرایید. از جنگل بیرون آمد و وارد مزرعهٔ ذرت شد. صدای گام‌هایش بر خاک میان شیارهای زمین شنیده نمی‌شد.

کنار کلبه، خود را به دیوار چسباند و گوش فرا داد. صدای نفس‌های سنگین مردی به گوش‌های تیزش رسید. به‌آرامی به سمت گشادگی میانهٔ خانه رفت. بر فراز صدای نفس‌ها، صدای خراشیدنی شنید؛ میان نفس‌های عمیق و آن صدای خراشیدن، صدای دیگری به گوشش رسید؛ صدای خش‌خش موزون و زبری.

لبهٔ خورشید ناگهان از بالای زمین هموار بالا آمد و نور را به درون گشادگی فرستاد.

پسر سرش را از گوشهٔ دیوار به درون برد. گربه‌ای زرد پایین تشک نشسته بود. از گلویش خرخرهای خش‌داری با نظمی خاص بیرون می‌آمد؛ میان هر خرخر، پنجه‌های گشودهٔ حیوان آن تکهٔ خشک‌شدهٔ تیک‌تیک‌کنان را می‌گرفت و رها می‌کرد.

آن سوتر، مرد افتاده بود.

میان گربه و مرد، بر تختی از پوسته‌های خشکیده، زنی دراز کشیده بود؛ چشمان شیشه‌ای‌اش به چهرهٔ نیشخندزن گربه خیره شده بود. از روی شانه‌اش، چیزی زنده و متورم به سمت پسر کشیده شده بود؛ دست و بازویی که بیش از هر شکل انسانی پف کرده بود. از مچ متورم، آنجا که دندان‌های زهرآگین ماری ژرف در شریانی فرورفته بود، سر تکه‌تکه‌شدهٔ مار آویخته بود.

در حالی که پسر میان ردیف‌های ذرت می‌دوید و می‌گریخت، تیغه‌های لرزان ذرت بر چهرهٔ سپیدش تازیانه می‌زدند.

❦
دانلود ایپاب این داستان
→ داستان قبلیفهرست دستهداستان بعدی ←