شاید شنبه بود؛ به هر حال، یکی از نخستین روزهای مارس ۱۸۶۰ بود. پل دو ورنی و بودوین کیپن در لکهای خاک رس، نزدیک تقاطع خیابان دورچستر و برادوی در جنوب بوستون، تیلهبازی میکردند. بعدازظهر بود و هنوز زود بود. در آن روزگار ساعات مدرسه به گونهای دیگر بود؛ چهارشنبهها نیمروز تعطیل بود و شنبهها نیز تنها نصف روز درس داشتند. پس این روز یا چهارشنبه بود، یا شنبه، یا آنکه مدرسه را پیچانده بودند. پل مستعد چنین لغزشهای رفاقتی بود؛ بودی نیز پسری متقاعدکننده بود. وقتی خورشید با پرتوهایش به شمال میتابد، آدمیان را به گرمای خندانش میکشاند؛ و اغلب حتی کسانی را که سنشان از آستانهٔ نوجوانی گذشته است وسوسه میکند تا در سیل باشکوه نورش غوطهور شوند.
وقتی پسرها از هم جدا شدند، بودی تیلهها را با خود به خانه برد؛ پل، در حالی که از خیابان لیندن بهسوی جایی بالا میرفت که پدرش در آنجا، بر ردیفی از خانههای در حال ساخت در سوی بندرِ تپهٔ قدیمی کار میکرد، جیبهایش به اندازهٔ روحیهاش سبک بود.
…
تقریباً در نیمهٔ راه این خیابان، پل صدای کسی را شنید که با گامهایی بلند و استوار از پشت سر میآمد. پسر برگشت و مردی غولپیکر را دید که در پیادهروی باریک بالا میآمد؛ طولی نکشید که به هم رسیدند. «ببین پسر، این راه درست برای رفتن به دورچستر هایتس است؟»
«بله، قربان.»
«پیادهرویاش حسابی تند است، نه؟ جایی که من زندگی میکنم تپههای زیادی نیست.»
پل داوطلب شد که غریبه را راهنمایی کند و خیلی زود به پایین منطقهٔ حفاظتشده رسیدند.
کنجکاوی پسر را واداشت همراه بازدیدکننده از شیب تپه بالا برود. در بالا، درست در نزدیکی مخزن کوچکی که در آن زمان بر جایگاه کنونی مدرسه قرار داشت، ایستادند.
غریبه پرسید: «البته تاریخچهٔ این مکان را میدانی؟»
«همه میدانند.»
آنها رو به بندر ایستاده بودند؛ گنبد استیت هاوس در دوردستها، در سمت چپ، میدرخشید.
پسر که خرسند بود دانستههایش را به نمایش بگذارد، گفت: «ناوگان حدوداً همانجا مستقر بود.»
«بعدش واشینگتن توپهایش را همانجایی مستقر کرد که ما ایستادهایم.»
«همه اینطور میگویند، قربان.»
«و جورج واشینگتن احتمالاً درست همانجایی ایستاده بود که من اکنون ایستادهام. اینجا بود که او تاریخی ساخت که هنوز ارزشمند است.»
مرد غولپیکر خم شد و مشتی سنگریزه گرد کرد و در جیب شلوارش ریخت. جامهای از پارچهٔ سیاه بر تن داشت و کلاه لبهداری بر سر میگذاشت، همانگونه که بسیاری از مردان در آن زمان میپوشیدند.
«احتمالاً این شنها را از جای دیگری به اینجا آوردهاند. خب! من هم همینطور بودم؛ اما هر دوی ما از اینکه اینجا بودهایم، حالمان بهتر شده است.»
این سخن را به پل نگفت، بلکه خطاب به پیرامونش بر زبان آورد.
…
طولی نکشید که غریبه هر آنچه را که برایش جالب بود دید و گفت: «پسر، خوشحالم که اینجا بودم. شاید فرصت دیگری نداشته باشم، و خوشحالم که آمدم.»
پل مرد را تا تقاطع برادوی و خیابان دورچستر همراهی کرد. او تا آن زمان مردی به این بزرگی، چهرهای به این استخوانی و چشمانی چنین غمگین که بتوانند اینگونه زیبا بدرخشند، ندیده بود. این چهره در حافظهاش حک شد.
پس از انتظاری طولانی، درشکهای آمد و مرد غولپیکر از مهربانی پل سپاسگزاری کرد، دست و مچ پسر را در دست عظیمش گرفت و بهسوی شهر رفت.
…
تابستان با هیجانی شدید از راه رسید. بحران بردهداری فرا رسیده بود. همه به وجد آمده بودند. انجمنها نامزدهای خود را معرفی کردند و باشگاههای سیاسی شکل گرفتند. اعضای «واید اویکس» هر شب با چراغهای شعلهور و شنلهای برزنت رژه میرفتند. پل حالا چهارده ساله شده بود و قدش حسابی کشیده بود، از این رو او نیز نامنویسی کرد.
او یکی از پرشورترین اعضای باشگاه بود، چراکه آنجا، در انتهای ویتس هال، بر دیوار بلند، تصویر آن غریبهٔ غولپیکر بود که با همراهی او از واشینگتن هایتس بازدید کرده بود. در زیر عکس نوشته شده بود:
«آبراهام لینکلن.»