شایعهٔ احمقانهای در سرتاسر چولت، مایورنوک و بودوک میچرخد که پوستین مشهور پیر فیلچیک فقط خیال اوست. او مدام از آن میگوید؛ به آن مینازد؛ ادعا میکند که جایی آن را میپوشد، اما به گفتهٔ مردم (همانطور که میگویند) او پوستینی ندارد و بهنظر میرسد هرگز هم نداشته است.
اما او واقعاً یکی داشته است. مردم گوزون (که از پشت باگی به میان ما آمدند) و بهویژه بزرگترها، آن را بهخوبی به یاد دارند.
این پوستین بلند زردرنگ، یقهای پهن از پوست برهٔ سیاه داشت که از دو انتهای آن، دو پای بره با پنجهها و تمام، بهصورت طبیعی آویزان بود. جلوِ آن با دو قلاب نقرهای زیبا بسته میشد و در گوشههای زیر هر قلاب، دو لالهٔ سبز بزرگ گلدوزی شده بود. علاوه بر این، با هنر سوزندوزی پر از انواع پرندگان رنگارنگ بود، در حالی که در پشت آن، شهر میشکولتس با ردیف خانهها و کلیساهای متعددش نمایان بود. حتی میتوانستید به وضوح خروسی را روی یکی از منارههای کلیسا ببینید! این اثر کامل بود؛ شاهکار کارِ پوستیندوزی که سازندهاش در آن هیچ زحمت یا مایهای کم نگذاشته بود.
درست است که این پوستین را استاد موچیک، پوستیندوز گوزون نساخته بود، بلکه مشهورترین پوستیندوز شهر میشکولتس که ساختن آن را به عهده گرفته بود، آن را دوخت.
حتی اگر فیلچیک نیمی از آن را هنگام دکمهزدن جمع کرده بود، باز هم دامن این شگفتی نهم جهان روی زمین کشیده میشد و همهٔ کسانی که آن را میدیدند میگفتند که در مقایسه با این پوستین، پوستین تزار مسکووی فقط تکهای پارچهٔ مندرس است.
با اینکه پوستین شگفتانگیز بود و استیون فیلچیک به داشتن آن افتخار میکرد، دندانهای آهنین زمان هیچ احترامی برای آن قائل نشدند. آن را همانطور که به پالتوی زمستانی دانشجوی فقیر و جوان حقوق، پسر نوتر دهکده، نگاه میکنند، نادیده گرفتند. گلدوزیهای رنگارنگش کمرنگ شد و سوزندوزیاش پارهپاره گشت، در حالی که زمینهٔ زردش کثیف و چرب شد. بیدها سهم خود را از آن بردند و آسیب شدیدی به آن زدند، بهویژه به آستر داخلی و یقه.
اما فیلچیک، همچون شوهر عاشقی که هرگز متوجه نمیشود چهرهٔ همسرش چگونه پژمرده میشود، به این تغییر غمانگیز توجهی نکرد؛ او هرگاه به بقایای آن نگاه میکرد، همان پوستین نو و زیبای سابق را میدید؛ و وقتی میگفت «من پوستینم را میپوشم»، این جمله را بدون از دست دادن حتی ذرهای از غرور همیشگیاش به زبان میآورد.
آن لباس تمام سال روی میخ بزرگ و درخشانی آویزان بود، درست روبهروی میز کارش، طوری که حتی هنگام کار میتوانست سرش را بلند کند و با تحسین به آن نگاه کند.
اما حقیقت این است که او بهندرت پشت میز کارش مینشست و به همین دلیل «پینهدوز خدا» نامیده میشد، چون عملاً هیچ مشتری نداشت. پیرمرد تنبل بود. اگر گاهی برای کسی یک جفت چکمه میساخت، گویی کار خیر بزرگی کرده است. از مشتریان میپرسید: «مگر میخواهی با چکمه پرواز کنی؟ تو یک دهقانی و پیاده راه رفتن برایت بهتر است.»
مردی سنگدل بود که هیچکس را دوست نداشت و در این دنیا جز این پوستین چیزی برایش مهم نبود.
¶ ¶ ¶
هیچ ظلمی به آسمان فریاد نمیآورد مگر ظلم او، و او این قساوت را عمدتاً نثار تکفرزندش، دخترش ترزه، میکرد.
اما او چه کار کرده بود؟ او وقتی پدرش دستور داد، از ازدواج با آسیابکار لنگ چولت خودداری کرد. او میخواست در یک کوزه، گل رزدا و خارکوه را با هم بکارد!
آیا تعجبی نیست که ترز ملانک، از رفتار پدرش تلخکام و سردرگم، در اولین فرصت فرار کرد و با قاضی جوان شهرستان گریخت؟ این خطایی تقریباً بیسابقه بود، اما جوانی اغلب در حماقتهای بسیار دست دارد. با این حال، هرچند تمام دنیا او را سرزنش میکردند، پدرش باید اولین کسی میبود که او را میبخشید.
فیلچیک پیر خشنتر و سختگیرتر شد و وقتی ترز برای دیدن او به خانه برگشت و با اشک طلب بخشش کرد، پدر پشت به او کرد و گفت این دختر را نمیشناسد؛ ردای خز خود را از میخ بزرگ برداشت، از خانه بیرون رفت و فقط وقتی ترز رفته بود، برگشت.
ترز دیگر هرگز به او نزدیک نشد. او پدر را فقط یک بار دیگر، هنگام عبور از روستا با قاضی شهرستان، دید. آنها فیلچیک پیر را در راه میخانهٔ «پیراهن لینن» دیدند. دختر با شور فریاد زد: «ای پدر، ای پدر، عزیزم!»
فیلچیک پیر سرش را بلند کرد، مودبانه کلاهش را برداشت و بیسروصدا به میخانه رفت. یقیناً به جای قلب این پیرمرد، سنگی در سینه بود!
اهالی مایورنوک که فرصتی برای رفتن به خانهٔ قاضی داشتند، به سرنوشت ترز فیلچیک غبطه میخوردند. همه فریاد میزدند: «چرا که او بانویی مهربان است. او تمام آداب اشراف را آموخته است. و از وقتی او همسر قاضی شده، محله چهقدر آبادتر شده است!»
وضع ادارهٔ قضاوت مایورنوک خیلی بهتر از تمام روستاهای اطراف است.
فیلچیک پیر از همسایگانش دربارهٔ پیامهایی که ترز بهطور غیرمستقیم برایش فرستاده بود، باخبر شد: اینکه پدرش باید به او سر بزند؛ که برایش درشکه میفرستد؛ روی صندلی درشکه بالشهای نرم ابریشمی میگذارد؛ که هر زمان که بخواهد، چه روز و چه شب، میتواند ویسکی عسلدار بنوشد، و اینکه چقدر به او احترام گذاشته خواهد شد — خود قاضی اول از همه به او تعظیم میکند — اما شرطش این است که پدر به دیدار او برود، چون دختر خودش از آمدن میترسد.
اما تمام اینها به نظر نمیرسید تاثیری بر فیلچیک پیر بگذارد. اگر او فقط کوتاه میآمد، نه تنها سرنوشت خودش را سروسامان میداد، بلکه برای همیشه رونق را به این روستای شریف هدیه میکرد.
چون (و این را بهصورت محرمانه به تو میگویم) مایورنوک فقیرترین روستای کل آن ناحیه است. مردمش فقیرند و خود روستا به حال خود رها شده است. هیچ خیابان سنگفرشی ندارد—نه پلی، نه عمارت شهرداری که به آن ابهتی ببخشد.
البته این موضوع اصلاً جای تعجب ندارد. هیچیک از ماموران شهرستان تا به حال دختری دلفریب در مایورنوک نیافته بودند، و به همین خاطر، جادهها و خیابانهای سنگفرش را فقط در همان بخشهایی از شهرستان ساختند که مدام به آنجا سر میزدند.
مثلاً جادهٔ شهرستان چولت. آنقدر صاف و صیقلی است که انگار کف دست است و اهالی باید از باغِ الیزا بیتروی زیبا متشکر باشند؛ در حالی که جادههای سنگفرش کارانچالیا دعای خیر مردم را به خاطر چهرهٔ زیبای بانوی جان وِر طلب میکنند.
خب، جهان همینطور میچرخد. چهرهٔ زنی زیبا، طنازی تمام محله را به رخ میکشد؛ اما این زیبایی مایورنوک را آباد نکرد. آنجا معمولاً میگفتند مهندسمعاون شهرستان، که نقشهها را برای ناظران جاده از مرکز شهرستان آماده میکرد، عمداً آن مکان را نادیده گرفته است. حتی بزرگان و معتمدان شهرستان صدوهشتاد گولدنِ کاغذی به شهرستان همسایه، هنت، پیشنهاد کرده بودند تا مایورنوک را به خاک خود ضمیمه کنند، اما شهرستان هنت آنجا را حتی در ازای پول هم نمیخواست. آخر چرا باید آن را میخواستند تا همهٔ لطیفهها متوجهشان شود و تمام رسواییهای مایورنوک به دامن مقاطعهکاران شهرستان بیفتد؟
اما اگر فیلچیک میخواست، راه خاکیِ رفتوآمد به مایورنوک، اگر لازم بود، از مرمر سرخ ساخته میشد. حالا دیگر همگی خشنود میشدند، اما او نیتهای خیرخواهانهٔ عالیجنابِ ارباب را پس زد؛ هرچند بهشدت به نوعی کمک نیاز داشت، زیرا در بساط این «کفاشِ خدا» از دستاوردهای دنیوی خبری نبود. همین هفتهٔ پیش، گیرههای نقرهایِ پوستینش سر از صندوقچهٔ خانم سادی، صاحب مهمانسرای «پیراهن کتان»، درآورد.
با این همه، «کفاشِ خدا» بیثمر هم نبود وگرنه او، در آن روزگار سختی و نیاز، پشتیبانی نداشت. ناگهان نامههایی حاوی ده، بیست یا حتی پنجاه گولدن برایش پست میشد. معمولاً فرستندهٔ این نامهها مشتریان قدیمی بودند که میگفتند حالا که ثروتمند شدهاند، میخواهند با سپاس فراوان دینِ قدیمیشان را به استاد فیلچیک ادا کنند. به هر حال، در این دنیا هنوز هم آدمهای درستکار پیدا میشوند.
مدتی او بر این باور بود که اگر مدیونان چیزی به او بدهکار نیستند، پس لابد این پولها دینِ پدرش است که او نیز استیو نام داشت. تنها نکتهٔ عجیب این بود که پدرش چطور توانسته بود اینهمه نسیه بدهد؟
بهمحض اینکه شکاش برانگیخته شد، معما را حل کرد. نامههای پول را یکییکی به قاضی پس فرستاد. قاضی چطور به خودش جرئت داده بود برای استیو فیلچیک هدیه بفرستد؟ مگر نمیدانست که خاندانِ فیلچیک از تبارِ نامدارِ بکسکی و امثال آن است؟
بعد از آن، فرستادن پولها قطع شد، اما خبرهای تلخ و ناگوار از راه رسید. ترزِ زیبای فیلچیک سخت بیمار و در آستانهٔ مرگ بود. او هرآنچه را پیشتر مایهٔ لذتش بود پس زد؛ تجمل و ثروت و خوراکیهای رنگارنگ را کنار گذاشت؛ داروها را نپذیرفت و فقط آرزو کرد پدرش را ببیند. ترزِ بیچاره! او در نهایت دختر بدی هم نبود!
و التماسهای ترز آنقدر سوزناک بود که قاضی خودش دستبهکار شد و به سراغ فیلچیک پیر رفت: «خب، پیرمرد، حالا با من میآیی؛ چه بخواهی چه نخواهی. دلِ دخترِ بیمارترت را نشکن و این تقاضا را رد نکن…» «من دختری ندارم!» «با من میآیی! حرف نباشد!» «این ممکن نیست؛ با احترام از شما میخواهم اصرار نکنید. واقعاً نمیشود، کارِ خیلی مهمی دارم.» «خواهش میکنم، به خاطر من بیا!» قاضی به
«خب، آقا، این غیرممکن نیست؛ چنین کفاش ساده و پیرمردی مثل من میتواند هر کاری بکند.»
قاضی جوان و درستکار شروع کرد به زبانریزی و وعدهدادن، اما حرفهایش مثل برخورد به سنگ مرمر، بیاثر برگشت.
پیرمرد گفت: «چرا حضرتعالی من را بازداشت نمیکنید و در زنجیر نمیکشید؟ آنوقت ناچار میشوم هر جا بخواهید با شما بیایم.»
بههرروی، قاضیِ قدرتمندی که بر تمام شهرستان حکومت میکرد، ناچار شد دستخالی و بدون کفاش برگردد.
اما قاضی مامور کهنهکاری به نام مایکل سوسکا داشت که خدمتکار مخصوصش بود و نقشهای زیرکانه کشید تا به هدف دلخواه برسند.
او گفت: «آقای مهربان! من این فیلچیک را میشناسم. او مثل خوک کوچکی است که دنبال کیسهٔ ذرت راه میافتد؛ اگر…»
«خب، چه؟ بگو!»
«اگر ما پوستینش را بدزدیم. مرگ و زندگیاش به همین پوستین بند است. او مردی بسیار عجیب است—»
«خب، پس هر طور شده کاری کن پوستینش را بدزدند!»
کار دیگری از این کهنهنظامی ساخته نبود. از زمان انقلاب به بعد دیگر کار مهمی نداشت. آه، بله، در آن روزها—اما چرا از گذشتهاش بگوییم؟ حالا دیگر کسی حرفهای او را باور نمیکند.
در این میان، زن بیمار روی مبل خود میان بالشها و تشکهای ابریشمی بیقرار بود و هرگاه صدای چرخ درشکه میشنید، تنش میلرزید. او نیمخیز روی آرنج تکیه میداد، گوش میزد و دستهای لاغرش را در موهای بلند و سیاهی فرو میبرد که روی پیراهن خواب سفیدش ریخته بود.
او هرچه را در دنیا آرزو داشت داشت، اما باز فقیرترین آدم روی زمین بود، چون سلامتی و چیز دیگری را—یعنی عشق— نداشت.
عشقی که در دلش نسبت به شوهرش میسوخت، در مقایسه با آن گرمای حقیقی، یعنی عشق فرزند به والدین، هیچ بود و او هرگز چنین سرمایی را در وجودش حس نکرده بود.
هیچچیز به کارش نمیآمد؛ صدای مردی که دوستش داشت آزارش میداد؛ چقدر بهتر بود که دور و برش نمیپرید و تنهایش میگذاشت؛ بسترش هم سخت بود؛ هرچند از ابریشم و پرِ نرم ساخته شده بود، فایدهای نداشت؛ خدمتکارها مدام جایش را عوض میکردند، اما بیفایده بود.
چقدر خوب میشد اگر میتوانست در خانه و زیر سقف پدر، هرچند فقیرانه، کنار اجاق بزرگ بنشیند و از پنجرهٔ باز، صدای زنگولگردیِ گلههای مایورنوک را بشنود، و اگر پاهای سردش با همان پوستین مشهور پدرش پوشیده میشد.
دیشب در خواب از اینها گفته بود و حالا ببینید—صبحهنگام، سرنوشت آرزویش را برآورده کرده بود؛ وقتی بیدار شد، روی لحاف سرخ و زیبای تخت، همان پوستین محبوبِ پیرمرد پهن شده بود.
آن گلدوزی و نقشومرغ سرخِ یقهٔ پوستین که صورتش را اینطور زیبا قاب میگرفته بود، سایههایش را روی چهرهٔ رنگپریده و مردهوار ترز انداخته بود. این آخرین لذت زندگی، به شیرینیِ همان روزهایی بود که شاید سالها پیش چشیده بود.
مایکل سوسکا بهموقع وعدهاش را عملی کرد و نقشهاش گرفت. وقتی فیلچیک پیر شبهنگام از میخانهٔ «پیراهن کتان» به خانه برگشت، دید قفل در را شکستهاند و پوستینش را دزدیدهاند. میخ بزرگِ روی دیوار، خالی و بیحاصل مانده بود. اواخر اکتبر بود و زمستان داشت از راه میرسید.
فیلچیک با ابروهای درهمکشیده در روستا میگشت و کلاهش را تا روی چشمها پایین کشیده بود. نه چیزی مینوشید و نه کلمهای بر زبان میآورد. بدبختیاش کاملاً شکست 1 ش داده بود. از روبهرو شدن با اهالی روستا میترسید، چون میدانست این پرسشِ موذیانه بر لبهای همه مینشیند: «چه شد آن پوستین مشهور تو؟»
اما امید دست از سرش برنمیداشت. حس میکرد گنج عزیزش بهزودی به دستش برمیگردد. پوستین نمیتوانست گم شود؛ هرکه آن را دزدیده بود هم نمیتوانست از آن استفاده کند. همهٔ شهر میدانستند مالِ اوست.
و اشتباه هم نکرده بود. خبری رسید که دزدها دستگیر شدهاند، مالِ مسروقه پس گرفته شده و حالا افتاده دست قاضی شهرستان. صاحب حق چهار روز فرصت داشت برود و آن را پس بگیرد، وگرنه بهعنوان مالِ پیداشده یا مسروقهٔ بیصاحب به حراج میرفت.
فیلچیک بیدرنگ راهی قلعه شد تا مالش را پس بگیرد؛ لحظهای تردید نکرد و رفت سراغ حقش.
قاضی شهرستان هیچ اعتراضی نکرد؛ تایید کرد که پوستین آنجاست و با اشاره از او خواست دنبالش برود. فیلچیک با چکمههای گلآلود پشتسر قاضی، از میان غرفههای پرنوری که کفشان فرشهای نازک پهن شده بود، راه افتاد تا سرانجام به اتاقی تاریک رسیدند.
قاضی با صدای لرزانی گفت: «پوستینت اینجاست»، و به گوشهای اشاره کرد: «برش دار!»
چشمهای پیرمرد کمکم به تاریکی عادت کرد و راهش را به گوشهای کشید که از آنجا ناله و آه بلند بود.
قاضی جلو رفت و پردهٔ تخت را کنار زد، و فیلچیک یک قدم عقب رفت.
ترز آنجا دراز کشیده بود؛ رنگپریده چون سوسنِ ساقهشکسته، مژههای بلند و سیاهش به هم بسته بود و رویش را با همان پوستین مشهوری پوشانده بودند که گلهای لاله رویش نقش بسته بود.
با اینکه در آستانهٔ مرگ بود، هنوز زیبا بود؛ فرشتهای که دارد با این دنیا وداع میکند. به کجا چنین شتابان؟ به بهشتی که روزگاری از آن آمده بود.
شاید دیگر هرگز آن چشمهای دلفریبش را باز نمیکرد؛ همان چشمهایی که گاهی شیطنتبار نگاه میکردند، یا آن لبهایی که بوسیدنشان لذتی بینظیر داشت.
فیلچیک ساکت و بیحرکت ایستاد، گویی به چیزی فکر میکند، اما فقط یک دقیقه؛ بعد شجاعانه جلوِ مرده رفت و پوستینی را که اینقدر آرزویش را داشت برداشت؛ پوستینی که شاید دیگر به کار خودش هم نمیآمد.
فرشتهٔ در حال مرگ حتی تکانی هم نخورد. دست فیلچیک هم نلرزید. حتی آخرین نگاهی هم به دخترِ در حال مرگش نینداخت. آرام و بیصدا بیرون زد، گویی هیچچیز نمیتواند آزارش دهد.
وقتی قاضی از چارچوب در گذشت و با خشم فریاد زد «کافر!»، فیلچیک حتی سرش را برنگرداند.
بیرونِ عمارت، مالِ خودش را دور گردنش انداخت و با اینکه هوا تاریک شده بود، از راهی بیاستفاده به سمت خانه به راه افتاد. در آن لحظه نمیخواست با اهالی روستا روبهرو شود. لابد حس میکرد دیگر مرد نیست.
از چهرهاش هیچچیز پیدا نبود؛ به نظر آرام میآمد. شاید حتی از پس گرفتن پوستینش رضایتی هم داشت. حقیقتاً بهجای قلب، سنگ در سینه داشت این مرد.
وقتی به نهرِ پای درهٔ مایورنوک رسید (همانجایی که میگویند روح بانو گبیی شبها سوار بر اسبهای رمکرده میتازد)، پایش به چیزی در راه گیر کرد و سکسکه کرد.
کیسهٔ گدایی بود پُر از تکههای نان خشک. صاحبش حتماً دعایش مستجاب شده بود، چون آنقدر نانِ روزانه در آن پیدا میشد که برای فردا هم کافی باشد.
اما نگاه کن! صاحب کیسه زیر درختی افتاده است؛ زنی گدای ژندهپوش که کودکی در دامان دارد.
مرد کیسه را کنارشان گذاشت و کبریتی روشن کرد تا بهتر ببیند که آیا مردهاند یا نه.
نفسهای سنگینشان نشان میداد که هر دو زندهاند، هم مادر و هم کودک؛ فقط خستگی مفرط میتوانست آنها را به چنین خواب عمیقی فرو ببرد. هوای سرد، باد تند و لباسهای پاره برای چنین خوابی مناسب نیستند. فقط کسانی که از پا درآمدهاند میتوانند اینطور بخوابند. صورتهایشان، بهویژه صورت کودک، از سرما کبود شده بود و اندامهای کوچکش مثل ژلهای یخزده میلرزید.
استاد فیلچیک پیپش را از جیب کُت درآورد، پُر کرد و آتش زد، سپس کنار خفتگان روی زمین نشست.
مدت زیادی به آنها نگاه کرد. خیلی خوب میتوانست ببیند؛ آسمان پُر از ستاره بود. ستارهها به او خیره شده بودند و شاید با تشویق به او اشاره میکردند.
ناگهان پایینتر، روی خفتگان خم شد؛ عرق بر پیشانیاش نشسته بود، سرش را پایین انداخته بود و آن پوستین معروف از روی شانههایش سر خورد. خوب شد، چون خودش هم گرمش بود. و اصلاً آن پوستین هیچوقت به اندازهٔ حالا برایش بارِ سنگین نبود؛ هیچوقت به سنگینیِ این لحظه نبود.
وقتی پوستین افتاد، ناگهان آن را برداشت و روی آن دو نفر پهن کرد.
سپس از جا پرید و آرام و متفکرانه به سمت خانه راه افتاد. یکبار ایستاد و دوباره به عقب برگشت. یعنی قصد داشت برای پس گرفتن آن برگردد؟
نه، نه! آن میلیون چشمی که از بالا به او نگاه میکردند، دربارهاش چه میگفتند!
حالا دیگر تندتر میرفت؛ تقریباً به سمت خانه میدوید.
شب آرام بود اما سرد. پیرمرد پوستینش را نداشت، با اینحال اصلاً احساس سرما نمیکرد.
یک فکر در درونش، همانجایی که دیگران قلب دارند اما به باورِ عموم، پروردگار برای او یک سنگ گذاشته، گرمش کرده بود.
از آن زمان، او دیگر پوستین ندارد. اما با این همه، طوری از آن حرف میزند که انگار هنوز صاحبش است. از آن تعریف میکند، روی آن شرط میبندد.
مردم حقیقت را میدانند و اگر از بدزبانیهای او نمیترسیدند، به او میخندیدند؛ اما فعلاً کسی با او کاری ندارد. خدا و مردم از او روی برگرداندهاند، چون آدمی بیخدا و نامسلمان است. اگر روزی روی تلِ کاهی بمیرد، کلاغی یا زاغی برایش سوگواری خواهد کرد و خندقِ گورستان، جایگاه ابدیاش خواهد بود.
اینجا به پایان میرسد این «تاریخِ راستینِ استاد فیلچیکِ کافر» که در آن بهروشنی نشان داده شده است که قلب یک آدم هرچقدر هم سخت باشد، زمانها و موقعیتهایی هست که تحتِ فرمانِ نیرویی برتر، به انجام کاری نیک برانگیخته میشود. نوشتهشده به زبان مجاری توسط کالمان میکسات، و ترجمه توسط ویلیام ان. لو. حروفچینیشده توسط من، چارلز کلینچ چاب، منشیِ آیینهای مقدس، و چاپ صد نسخه در چاپخانهمان در قلمرو کلیسای گریس، کلیولند، اوهایو، در این هفدهمین روز از مارس، در سال خداوند، ۱۹۱۰.
شمارهٔ ۵۲
استاد فیلچیک، مردی که به «فیلچیکِ کافر» شهرت داشت، در روستای چولت زندگی میکرد. او در میان اهالی روستا به دلیل سرسختی و اعتقادات عجیبش، شخصیتی یگانه بود. همه میدانستند که او همیشه یک پوستین کهنه و رنگورورفته به تن دارد، اما داستانهایی که دربارهی آن پوستین بر سر زبانها بود، با واقعیت تفاوت بسیاری داشت.
گروهی از اهالی دهکده، بهویژه پیرمردهای مایورنوک و بودوک، معتقد بودند که این پوستین، جادویی نهان در خود دارد. آنها میگفتند: «این لباس، تنها یک پوست حیوان نیست؛ فیلچیک آن را از جادوگری در میشکولتس خریده است.» اما فیلچیک در پاسخ به این حرفها، تنها پوزخندی میزد و میگفت: «این پوستین، گرمترین همدم سالهای پیری من است؛ همین و بس.»
گوزون که مردی کنجکاو بود و همیشه به دنبال رازهای سرپوشیده میگشت، یک بار از موچیک پرسید: «به نظرت حقیقت دارد که او در زمستان، هیچ سوز سرمایی حس نمیکند؟» موچیک با تردید پاسخ داد: «شاید حقیقت داشته باشد. او حتی در سختترین برفها هم بدون آنکه بلرزد، در فضای باز میماند.»
با این همه، فیلچیک در خلوت خود با پوستینش چنان رفتار میکرد که گویی با موجودی زنده همسخن است. او زمزمهکنان میگفت: «تو تنها کسی هستی که رازهای من را در تاریکی سرد این خانهها حفظ کردی.» و این، همان چیزی بود که مردم را بیش از پیش به شک میانداخت.
اما حقیقت این بود که هیچ راز جادویی در کار نبود. فیلچیک فقط پیرمردی بود که به داراییهای ناچیز خود دل بسته بود. او آن پوستین را در جوانی با مشقت بسیار خریده بود و حالا، آن لباس به بخشی از هویتش بدل شده بود. «فیلچیکِ کافر» دیگر به حرفهای مردم اهمیت نمیداد؛ برای او، همان پوستین کهنه، تمام ثروت دنیا در شبهای بلند سرد بود.