راویِ پرده‌نشینبازگشت به دسته ←
نوع قلم
حالت
اندازهٔ قلم
هایلایتبرای هایلایت رنگی، تکه‌ای از متن را انتخاب کنید؛ رنگ‌ها همان‌جا می‌آیند و هایلایت‌هایتان در همین مرورگر می‌ماند.
عشق و خانواده

بیابانی پر از آب

سانتیاگو رونکالیولو — پرو
۷,۶۴۸ واژه — حدود ۳۸ دقیقه مطالعه
دربارهٔ این داستاناین داستان از مجموعهٔ «آینده از آن ما نیست» است؛ گلچین داستان کوتاه آمریکای لاتین معاصر. سانتیاگو رونکالیولو، نویسندهٔ پرویی و برندهٔ جایزهٔ آلفاگوارا، ما را به پوکوسانا، شهرکی ساحلی در پرو، می‌برد؛ جایی که چند دختر نوجوان تابستان را دور وانیا می‌گذرانند، دختری که تازه دارد زن می‌شود و همه‌چیز دور او می‌چرخد. قصه‌ای از بلوغ، حسادت و دوستی‌های شکنندهٔ نوجوانی.

وانیا انگار سوار قایق نیست، بلکه روی نسیم اقیانوس شنا ور است. آن‌قدر سبک است؛ اما نه بیش از حد لاغر، و خودش هم حواسش هست که این‌طور نشود. زیرِ پیراهن ساحلی‌اش، ران‌هایش خداحافظی‌های نرم با نوجوانی را ترسیم می‌کنند. حالا که سینه‌هایش تازه دارند شکل می‌گیرند، سوتین‌هایش را نه آن‌قدر برای محافظت، که برای به رخ کشیدن و با گستاخی جلو دادنشان انتخاب می‌کند؛ مثل جارچیِ رسیدن خودش، مثل پرچم نگاه بی‌اعتنا و رخوتناکش که هر وقت یادش می‌افتد به دیگران نگاه کند، از روی آن‌ها می‌گذرد. کارن می‌گوید وانیا خودش را خیلی می‌گیرد. وانیا می‌گوید فکر نمی‌کند چیزی باشد که نیست؛ فقط همان چیزی است که کارن می‌خواهد باشد. ورونیکا قسم می‌خورد که وانیا به‌جای سینه، روی سینه‌اش جوش دارد. وانیا فقط به این دلیل شوخی‌هایشان را می‌پذیرد که می‌داند از آن‌ها زیباتر و زن‌تر است؛ آن‌قدر که آن‌ها را به خانه‌اش در پوکوسانا دعوت می‌کند تا ببینند چه‌قدر دختر خوبی است و اهل بخشش است. ورونیکا، از طرف خودش، آن‌قدر سینه دارد که با همهٔ بچه‌های کلاس چهارم قسمت کند، اما بار غرورش را یک‌تنه به دوش می‌کشد.

حالا مارتین موتور را خاموش می‌کند و شروع می‌کند به پارو زدن. خانهٔ وانیا از یک سر تا سر دیگر جزیره‌ای کوچک در پوکوسانا کشیده شده و نزدیک شدن خیلی سریع به آن فکر خوبی نیست. قایق ارنان تا حالا پنج بار به صخره‌های اطراف گیر کرده، هرچند شاید این موضوع به آن ربط داشته باشد که ارنان با یک کوبا لیبره در یک دست، با تمام سرعت می‌راند و چشم از دخترهای ساحل برنمی‌دارد. وانیا فکر می‌کند برادرش عمداً تصادف می‌کند تا جلب توجه کند، اما بااین‌حال مادرش عقیده دارد بهتر است تا اسکله پارو بزنند و خطر نکنند. خانم باراندیاران می‌توانست با یک کشتی اقیانوس‌پیما به خانهٔ پوکوسانا سفر کند، به شرط آن‌که خطر نکند یا پاهایش خیس نشود.

مارتین این را می‌داند. برای همین هر بار که آن‌ها را بیرون می‌برد، همین روال را دنبال می‌کند. چند متری خانه پارو زدن را متوقف می‌کند و با نیروی حرکت قایق جلو می‌رود؛ حتی طناب‌ها را هم به اسکلهٔ کوچک روی عرشه نمی‌اندازد. قایق را طوری هدایت می‌کند که تیوپِ جلوی آن آرام به لبهٔ اسکله بخورد. وقتی از قایق بیرون می‌آید، مواظب است پیش از بستن آن به جای محکمی در خشکی، با وزنش تعادل قایق را به هم نزند. بعد دستش را به‌سوی مادر وانیا دراز می‌کند؛ زنی که هیچ‌وقت از او تشکر نمی‌کند، اما همچنان استخدامش می‌کند تا آن‌ها را با قایق بیرون ببرد و از شهرک تفریحی خرید کند. وانیا او را دیده که تنها بیرون می‌رود، و آن‌وقت رفتارش همان رفتار همیشگی نیست. قایق را از اسکله هل می‌دهد و تمام راه از موتور استفاده می‌کند؛ فقط وقتی آن را خاموش می‌کند که عملاً به اسکلهٔ شهر رسیده باشد، و برای ایستادن، طناب‌ها را مثل شلاق پرتاب می‌کند. وانیا اغلب فکر می‌کند وقتی مارتین ایستاده در قایق از جزیره دور می‌شود و با موج‌ها بازی می‌کند، یا وقتی تهدید می‌کند به قایق‌های ساحل بکوبد، قایق واژگون خواهد شد. گاهی وقتی وانیا و دوستانش را بیرون می‌برد، اگر مادرش آن‌جا نباشد، از لذت کوبیدن به قایق‌های ماهیگیری فقط برای دست انداختن ماهیگیرها چشم‌پوشی نمی‌کند؛ شکلک درمی‌آورد و آن‌ها را مسخره می‌کند. یک بار ماهیگیر بداخلاقی برای جواب دادن به شوخی‌هایش جلو آمد، درحالی‌که دماغهٔ قایقش را به‌سوی موتور گرفته بود، اما مارتین یادش آمد مسافرهایش چه کسانی هستند، جدی شد و خوشبختانه به‌موقع جلوی ماهیگیر را گرفت. دست‌کم برای خانم باراندیاران خوشبختانه، یا برای چیزی که او درست می‌دانست. اگر می‌فهمید، دیگر هرگز آن مرد بی‌پروای خطرناک را استخدام نمی‌کرد. اما وانیا از فکر واژگون شدن قایق و مجبور شدن به شنا تا خانه هیجان‌زده می‌شد. بااین‌حال، این اتفاق هیچ‌وقت نمی‌افتد. وانیا همیشه میان موج‌ها روی آب می‌ماند—یا بهتر بگوییم، مثل یک مرغ دریایی روی آن‌ها سُر می‌خورد—با امنیتی کامل و خسته‌کننده.

مارتین بعد از کمک کردن به خانم باراندیاران برای پیاده شدن از قایق، رو به دخترها می‌کند و دستش را دراز می‌کند. مهمان‌ها می‌خواهند ثابت کنند که خودشان می‌توانند از قایق بیرون بیایند، و کارن بدون هیچ دردسری این کار را می‌کند؛ برای قدم گذاشتن روی اسکله حتی به دست‌هایش هم نیاز ندارد. اما برای ورونیکا به این آسانی نیست: سینه‌هایش مثل یک کشتی ماهیگیری در دریای آرام پوکوسانا تاب می‌خورند و او تعادلش را از دست می‌دهد و در آغوشی ناخواسته روی قایقران می‌افتد. وانیا متوجه می‌شود که مارتین حتی پلک هم نمی‌زند. معمولاً پسرها با دیدن ظاهر ورونیکا، حتی بدون این همه سر و صدا، آب از دهانشان راه می‌افتد، اما مارتین مودبانه لبخند می‌زند و طوری رفتار می‌کند که انگار یک بالش بزرگ پُر از پر روی او افتاده است. پرهای فیل، وانیا فکر می‌کند. ورونیکا هم که هر فرصتی گیر بیاورد مثل یک فاحشهٔ کوچک رفتار می‌کند، به‌زحمت از کمکش تشکر می‌کند و با همان تاب خوردن بی‌اعتنا به‌سوی عرشه می‌رود. وانیا از خودش می‌پرسد نکند ماهیگیرها بلد نیستند مثل مردها آب دهانشان راه بیفتد، یا ورونیکا آن‌قدر خنگ است که نمی‌داند ماهیگیرها مرد هستند. وانیا بی‌آن‌که به این پرسش جواب بدهد، دستش را به‌سوی مارتین دراز می‌کند تا کمکش کند از قایق بیرون بیاید.

خانه هر تابستان همان است. هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند، و وانیا حالا بیشتر از همیشه قدرش را می‌داند، چون خاطرات خوبی از سال گذشته دارد و زمستان طولانی بوده. مثل قبل نتوانسته بود در مدرسه تمرکز کند و در مراسم پایان سال فقط دو جایزه گرفت. کارن و ورونیکا، با آن رفتار بزرگ‌منشانه‌ای که پیدا کرده‌اند، همیشه سرگرم‌کننده‌ترین و پرترددترین مهمان‌های خانه بوده‌اند، و این آخر هفته وانیا فقط می‌خواهد تفریح کند و آن خجالت را فراموش کند که مانوئلا رابینس، آن درس‌خوانده، جایزه‌های بیشتری از او گرفته بود. صحنهٔ رسیدنشان مثل هر سال است. مارتین بیرون می‌ماند؛ مامان از گرد نشسته بر مبلمان که هیچ‌کس دیگری آن را نمی‌بیند شکایت می‌کند — عجب افتضاحی، چه اصطبل خوکی، همیشه همین را می‌گوید — کارن و ورونیکا خنده‌کنان به اتاق‌هایشان می‌دوند، و ارنان، که روز چهارشنبه رسیده، اینجا نیست، ولی یک بستهٔ خالی ششتایی آبجو روی میز پذیرایی انداخته تا روشن کند که جای خود را باز کرده. به‌هرحال، زود برمی‌گردد. وانیا تقریباً می‌تواند لحظهٔ دقیقی را پیش‌بینی کند که موتور، حضور برادرش را به خانه و به هر کسی در شعاع سی مایلی اعلام خواهد کرد. تابستان گذشته، وانیا از خستگی این صدا، با تمام قلبش آرزو کرد که تصادف بعدی ارنان جبران‌ناپذیر باشد. شد. ارنان سه روز در بیمارستان ماند و قایق را کاملاً از بین برد. ولی به پدرشان گفت که قایق آشغالی بود؛ فرمانش گیر می‌کرد و به‌قدر کافی سریع ترمز نمی‌کرد. پدرش فهمید، دلش سوخت و قایق دیگری خرید که محکم‌تر، ایمن‌تر و پرسرعت‌تر بود. پس وانیا یاد گرفت که باید مراقب آرزوهایت باشی، چون ممکن است برآورده شوند. حالا، با نزدیک شدن صدای موتور، شروع می‌کند به آرزو کردن که ای کاش پدرش روزی فقیر شود و دیگر نه قایقی بخرد و نه پسرهایی عقب‌مانده مثل ارنان داشته باشد.

ولی البته مامان این‌طور فکر نمی‌کند. همین که صدایش را نزدیک می‌شنود، به ایوان بیرون می‌دود تا به ارنان کوچولویش خوش‌آمد بگوید. هر سال همین است، البته، ولی این بار چیز تازه‌ای هست. صدای مامان تنها صدایی نیست که به ارنان کوچولو خوش‌آمد می‌گوید. کارن و ورونیکا از اتاق‌های طبقهٔ بالا سلام و لبخند و جیغ‌های ریز نثارش می‌کنند. وانیا با خودش فکر می‌کند که منتظر بوده‌اند. عوضی‌ها. ولی بیشتر از این منتظر نمی‌مانند؛ از پله‌ها پایین می‌دوند و عملاً میزبانشان را روی ایوان می‌کشند. ارنان با لوچو است، کسی که او بهترین دوستش می‌خواند و وانیا شاگرد تنبل‌ها. لوچو در واقع مثل یک مرد واقعی رفتار می‌کند: لبخند می‌زند و مردمک‌هایش وقتی ورونیکا را می‌بیند گشاد می‌شود، ورونیکایی که بیکینی‌اش آن‌قدر کوچک است که می‌شود به‌جای النگو دست کرد. ارنان به کارن هشدار می‌دهد که رنگ‌پرده است و کسی را لازم دارد که کرم ضدآفتاب به پشتش بمالد. تا اینجای کار وانیا حتی نمی‌تواند بفهمد چرا فقط ده دقیقه است که به ساحل رسیده و حالش این‌قدر بد است. حتی مارتین را هم نمی‌بیند که آنجا ایستاده ولی انگار در هوای نمکی حل می‌شود تا ناپدید شود.

طبق پیش‌بینی، با وجود قیافه‌ی کلافه‌ی وانیا و هشدارهای خانم باراندیاران، همه‌شان سوار قایق شدند. خانم باراندیاران می‌گفت: «همگی مواظب باشید، خیلی تند نروید، ارنان‌سیتو، پنج نفر هستید، مطمئن شوید باک پر است تا وسط راه نمانید، این قایق‌ها باید جلیقه‌ی نجات داشته باشند، و غیره و غیره.» ارنان در جوابِ همه‌ی این‌ها می‌گفت: «بله مامان، حتماً مامان.» و پیشانی او را می‌بوسید و از پشت عینک آفتابی‌اش با لبخندی سفید و بی‌نقص می‌خندید که نه لکه‌ی شراب روی آن بود، نه سیگار و نه ماری‌جوانا؛ همان لبخندی که وانیا فکر می‌کرد تنها چیزی است که برادرش بلد است به دیگران تحویل بدهد. لوچو، از طرف دیگر، حتی همان را هم نداشت. اما به‌نظر نمی‌رسید ورونیکا اهمیتی بدهد؛ چه وقتی سوار قایق می‌شدند، چه وقتی با سرعت از بین شلوغیِ قایق‌های در حال حرکت می‌گذشتند، چه وقتی چیزی نمانده بود قایق یک ماهیگیر را واژگون کنند، یا وقتی با سرعت از نزدیکی ساحل رد می‌شدند تا شناگرها را بترسانند. خنده‌ی او فقط عمیق‌تر می‌شد. کارن هم همین‌طور. آن‌ها آبجو را مستقیم از بطری می‌نوشیدند. در ‌مهمانی‌ها هیچ‌وقت این کار را نمی‌کردند، اما انگار توی قایق جریان فرق داشت، چون قطره‌های آب شور با چنان هیجانی به سر و صورتشان می‌پاشید که صدای شادی‌شان از صدای موتور هم بلندتر به گوش می‌رسید.

ساعت‌ها گذشت تا بالاخره یخ‌شان کمی باز شد. آن‌وقت ارنان قایق را نگه داشت تا بتوانند در خلیج شنا کنند. همه به آب پریدند، به‌جز وانیا. ارنان او را به‌خاطر ضدحال بودنش مسخره می‌کرد، اما وانیا اهمیتی نمی‌داد. او به صدای بقیه که در آب بازی می‌کردند گوش می‌داد و بی‌آنکه بداند دارد چه می‌کند، درست مثل ضلع پنجم مربعی بود که خودش دور خودش کشیده بود. در میان صدای خنده‌ها و پاشیدن آب در آن دوردست‌ها، وانیا تصمیم گرفت برای آخر هفته‌ی بعد، گِردا را دعوت کند، همان دختری که دندان‌های کجی داشت، و مانوئلا را، همان نابغه‌ی کتاب‌خوان. مطمئن بود آن‌ها قدر دعوتش را بیشتر می‌دانند. آن‌ها اصلاً خانه‌ی ساحلی ندارند، یعنی در واقع خانه‌ی خودشان نیست. وانیا در دلش لبخند می‌زد و آن‌ها را روی عرشه تصور می‌کرد که با مایوهای قدیمی مادربزرگشان که لابد تا مچ پایشان می‌رسید، آفتاب می‌گرفتند. وانیا به برادرش گفت: «داداش جان، نمی‌خواهی دخترها را با قایق ببری گردش؟ نمی‌خواهی با دوستان جدیدم یک آبجو بخوری؟ نمی‌خواهی پشتشان را کرم‌ضدآفتاب بمالی؟» و بعد به مادرش گفت: «مامان، به ارنان بگو دوستان جدیدم را هم سوار قایق کند.» مامان به ارنان‌سیتو گفت: «ارنان‌سیتوی عزیز، به حرف خواهرت گوش بده.» درون وانیا، آن لبخند به یک خنده‌ی بی‌صدا تبدیل شد.

اما خنده‌اش تنها چیزی نیست که خاموش شده. ناگهان، صدای خنده‌ها دیگر به گوشش نمی‌رسد و قطرات آبی که ارنان با بازیگوشی به اطراف می‌پاشید، دیگر روی پوستش نمی‌بارد. وانیا به همه‌جا نگاه می‌کند، اما هیچ‌کس نیست. نه پسرها، نه دخترها، نه در این سمت قایق و نه در آن سمت. جریان آب پوکوسانا نباید خطرناک باشد؛ وانیا تا به حال نشنیده که کسی در آنجا غرق شود، اما آن‌ها غیبشان زده و وانیا می‌فهمد که هرگز در پوکوسانا چیزی دربارهٔ هیچ‌کس بیرون از خانهٔ خودشان نشنیده است. وانیا آن‌ها را صدا می‌زند، اول آرام و بعد با فریاد. حتی پژواکی روی آب نیست که اسم‌هایشان را تکرار کند. او کمی صبر می‌کند، شاید جوابش را بدهند. تازه فهمیده که چقدر از ساحل دورند؛ آن‌ها نمی‌توانستند تا خانه شنا کنند. حتی یک تیوپ نجات هم در نزدیکی نیست که بتوانند نفسی تازه کنند. ضربان قلب وانیا تندتر می‌شود. او هرگز به اندازهٔ الان نمی‌خواست صدای برادر احمقش را بشنود. حتماً او دیگران را به چالش کشیده تا شنا کنند، شاید تا آن کشتی ماهیگیری قدیمی که آن سوی جزیره به گل نشسته. اما از اینجا؟ تازه، اگر هم این‌طور بود، باز هم باید جایی آن‌ها را می‌دید. وانیا بدون اینکه به چیز دیگری فکر کند، سارونگ و تیشرتش را درمی‌آورد و برای پیدا کردنشان به آب می‌پرد. شاید یکی‌شان به خاطر آب‌جوهای سردی که خورده‌اند دچار گرفتگی عضلات شده و نمی‌تواند از عمق آب بالا بیاید؛ شاید بقیه دارند سعی می‌کنند کمکش کنند؛ اما تمام توجیه‌هایش آشفته به نظر می‌رسند، فقط فکرها و خیال‌هایی هستند که در سرش می‌چرخند و سعی می‌کنند پاسخی باشند.

آب اقیانوس مثل آب استخر نیست؛ غلیظ‌تر است، سبزتر است و نفوذناپذیر؛ با این حال، اولین باری نیست که وانیا در آن شیرجه می‌زند. در واقع، او بهتر از برادرش شیرجه می‌زند؛ برادری که احتمالاً به خاطر تمام آن چیزهای بدی که به ریه‌هایش می‌فرستد، نمی‌تواند نفسش را بیشتر از سه ثانیه حبس کند. وانیا با خودش فکر می‌کند که کاش بتواند. اگر اتفاقی افتاده، امیدوار است که او بتواند خودش را از مخمصه نجات دهد. ارنان هرگز در این کارها خوب نبوده؛ شانس آورده که لبخندی بر لب دارد و پدری که به او اجازه می‌دهد از دست پلیس، بیمارستان‌ها و حتی دانشگاه فرار کند. اما کیف‌های پول و دندان‌های سفید برای اقیانوس هیچ معنایی ندارند. اقیانوس تنها وقتی روی سطحش هستی، شادی را به صورتت می‌پاشد.

بنابراین وانیا آن‌قدر شیرجه می‌زند تا دیگر هوایی در ریه‌هایش باقی نمی‌ماند و بعد کمی عمیق‌تر می‌رود. فایده‌ای ندارد. او به خاطر فشاری که در گوش‌هایش حس می‌کند، نمی‌تواند به کف دریا نزدیک شود. سرش را از آب بیرون می‌آورد و اشک‌هایش با آب اقیانوس درمی‌آمیزد. نمی‌داند چه کار کند. تصمیم می‌گیرد آن‌قدر بگردد تا پیدایشان کند، بدون اینکه بداند کجا را باید نگاه کند. سپس نگاهی به سمت قایق می‌اندازد. دلش می‌خواهد باور کند آنچه آنجا می‌بیند سراب است. ارنان و کارن روی قایق هستند و با بطری‌های آب‌جویی که در دست دارند، دست تکان می‌دهند و خداحافظی می‌کنند. لوچو به ورونیکا کمک می‌کند تا از قسمت دماغهٔ قایق بالا برود. پیش از آنکه وانیا بتواند واکنشی نشان دهد، قایق با سرعت به سمت ساحل می‌رود. حداقل این بار صدای موتور قایق باعث می‌شود صدای خندهٔ بچه‌ها شنیده نشود.

فقط پانزده دقیقه بعد، همان‌طور که گرگ‌ومیش هوا دارد می‌نشیند، قایق برمی‌گردد تا او را سوار کند. از سرما و ترس و خستگی دارد می‌میرد. آن‌قدر تحقیر شده که خشمش فرو نشسته، اما خندهٔ دیگران فرو ننشسته. بی‌صدا سوار قایق می‌شود. ارنان تمام راه دست از تکرار این حرف برنمی‌دارد که او بی‌مزه است و این کار را فقط کرده‌اند تا ببیند آب چقدر خوب است و یاد بگیرد کمی زندگی کند؛ باید شکرگزار باشد. وانیا دهانش را می‌بندد. کارن به او می‌گوید: «آرام باش، قصد نداشتیم کاری کنیم که این‌طوری شوی.» وانیا آرزو می‌کند زبان دوستش به موتور قایق گیر کند، و این بار نمی‌ترسد که آرزویش برآورده شود.

خانم باراندیاران، وقتی به خانه برمی‌گردند، اعلام می‌کند که شام آماده است. کسی که واقعاً آشپزی می‌کند دئولیندا است، اما خانم باراندیاران همیشه از غذایش حرف می‌زند، چون صاحب فکرِ آن خودش است. وانیا آن مقدار کم را در سکوت می‌خورد، میان لبخندهای معنی‌داری که دیگران با هم ردوبدل می‌کنند، انگار او کور است. خانم باراندیاران می‌گوید: «حیف که پدرت نتوانست بیاید، او این‌قدر ساحل را دوست دارد، ارنان‌سیتو.» و ارنان‌سیتو می‌گوید: «حیف، مامان»، و فکر می‌کند چون مامان قرص خواب می‌خورد، امشب مشکلی پیش نمی‌آید. امشب نباید هیچ مشکلی پیش بیاید.

اما کارن و ورونیکا سختشان است که وانیا را راضی کنند با آن‌ها بیاید. بعد از شام سعی می‌کنند قانعش کنند که او همه چیز را زیادی جدی می‌گیرد؛ نباید از یک شوخی چنین مسئلهٔ بزرگی بسازد. وانیا می‌داند این حرف‌ها را فقط می‌زنند تا خودشان را از عذاب وجدانِ خوش‌گذرانی بدون میزبانشان برهانند و مطمئن شوند که دیگر دعوتشان می‌کنند. وانیا می‌داند که آن‌ها هیچ نگرانی‌ای ندارند؛ بلکه باید مطمئن باشند که او دیگر هرگز برنمی‌گردد. از روی جسد او باید رد شوند، غرق‌شده، با قایق و همه‌چیز، در عمیق‌ترین نقطهٔ دریا. یا بهتر، از روی جسد خودشان. کارن سرزنشش می‌کند که بچگانه رفتار می‌کند. اگر مشکلش این است که دوست‌پسر ندارد، خب، نباید نگران باشد، چون قرار نیست اتفاقی بیفتد؛ آن‌ها فقط با پسرها دوست‌اند. اما ورونیکا دقیقاً موافق نیست. او فکر می‌کند چیزها باید خودبه‌خود اتفاق بیفتند، و قصد ندارد به‌خاطر دختری که به هیچ‌کدام از این دو پسر علاقه ندارد، خوش‌گذرانی‌اش را محدود کند. چون تو از لوچو خوشت نمی‌آید، یا نه؟ البته که وانیا از شاگرد آن احمق «خوشش نمی‌آید»؛ از وقتی یادش می‌آید او را می‌شناسد، و او هنوز بزرگ نشده است. ورونیکا فکر نمی‌کند او آن‌قدر نپخته باشد، نه بعد از این همه اتفاق: او بامزه است، و آدم نباید پسرها را زیادی جدی بگیرد، همان‌طور که شوخی‌ها را. او این را از وقتی باکره‌بودنش را از دست داد می‌داند، و شاید وانیا هم می‌توانست باکره‌بودنش را از دست بدهد؛ این حالش را بهتر می‌کرد، که قطعاً به آن نیاز دارد. وانیا به ورونیکا می‌گوید پختگی را با بی‌قیدوبندی اشتباه نگیرد، و کارن به آن‌ها یادآوری می‌کند که دو روز دیگر آنجا هستند، پس بهتر است مثل دوست رفتار کنند، چون دوست هستند. وانیا تصمیم می‌گیرد به مهمانی برود، با همین وضعیت و باکره‌بودن و هر چه هست، تا شب را در آرامش بگذراند و لذتِ پشت‌سرش حرف زدن را از آن‌ها دریغ کند.

وقتی به آنجا می‌رسد، خیلی طول نمی‌کشد که از تصمیمش پشیمان شود. ارنان انگار از زیر سنگ هم آبجو بیرون می‌کشد؛ دخترها آن را مثل آب می‌نوشند. می‌خندند. وانیا، که از سر اجبار تنها قوطیِ همان شبش را می‌نوشد، نگران است که نکند مادرش را بیدار کنند، اما ارنان به او یادآوری می‌کند که مادرش آن‌قدر قرص خواب می‌خورد که می‌تواند یک تیم فوتبال را بیهوش کند. بعد از اینکه چند آبجو می‌خورند و چند شوخی درباره‌ی شلوارک کارن می‌کنند؛ خیلی جسورانه، چه افتضاحی، هاها، ارنان از آن‌ها می‌پرسد چقدر احساس جسارت می‌کنند و چشم‌های وانیا مثل دو بشقاب گشاد می‌شود. وقتی ارنان یک سیگاری بیرون می‌آورد، وانیا نمی‌داند باید شوکه شود یا خیالش راحت شود. تصمیم می‌گیرد سکوت کند. دو هفته پیش، کارن به وانیا گفته بود که هرگز ماری‌جوانا نکشیده، اما همین که پسرها آن را روشن می‌کنند، کارن می‌گوید که مدتی است لب به آن نزده. وانیا از خودش می‌پرسد که آیا این حرف راست است، و آیا این هم دروغ است که ورونیکا پرده‌ی بکارتش را از دست داده. و از خودش می‌پرسد چرا آن‌ها شب را صرف مسخره کردن برادر او و رنگ کردن خودشان با واکس کفش نمی‌کنند، مثل پارسال.

بعد از این‌که همه یک پک می‌زنند، بیشتر از معمول می‌خندند و بیشتر هم مزخرف می‌گویند. بدترین بخش ماجرا وقتی شروع می‌شود که لوچو پیشنهاد می‌کند بطری‌بازی کنند. وانیا نمی‌داند چه کار کند: نه می‌تواند دوستانش را ببوسد، نه برادرش را، و ترجیح می‌دهد یک اختاپوس را ببوسد تا لوچو را. بازی را بی‌خیال می‌شوند و وانیا باید بازی تازه‌ای پیدا کند، پس از اتاقش یک دست ورق می‌آورد. دو دست کازینو کافی است تا همه از شدت بی‌حوصلگی به مرز جنون برسند، و وانیا با بازی پوکرِ لباس‌درآوردن که لوچو پیشنهاد می‌کند موافقت نمی‌کند؛ به همان دلایلی که با بطری‌بازی موافقت نکرد، هرچند این بار ورونیکا و کارن هم با لبخندهای کوچکی تایید می‌کنند که دلشان نمی‌خواهد بازی کنند؛ آن‌ها از این بازی‌ها نمی‌کنند—انگار از نظر وانیا، فرو کردن زبانت در دهان یک پسر یک‌جوری از درآوردن پیراهنت باوقارتر باشد. بعد در ذهنش حرفش را اصلاح می‌کند: انگار برایم مهم است این دخترهای احمقِ عوضی باوقار باشند یا نه. اما دقیقه‌ها می‌گذرند و اوج مهمانی گذشته است. کم‌کم خمیازه‌های پسرها آشکارتر می‌شود و تلاش‌های نومیدانهٔ دخترها برای خوش گذراندن، رقت‌انگیزتر. دیگر اثری از آن خنده‌ها نمانده و پسرها اعلام می‌کنند که می‌خواهند بخوابند؛ همان چیزی که وانیا می‌خواست و بقیه از آن می‌ترسیدند. درست همان موقع، وانیا به این فکر می‌افتد که می‌توانند بیدار بمانند و کمی غیبت کنند و بخندند؛ بالاخره حق با آن‌هاست، آدم نباید همه‌چیز را این‌قدر جدی بگیرد؛ حتی می‌توانند دنبال واکس کفش خانم باراندیاران بگردند، همان واکسی که او همراه یک برس مخصوص پرز و گردوغبار با خودش به پوکوسانا می‌آورد. دلش می‌خواهد بگوید: «یادتان هست وقتی یک پیراهن را تکه‌تکه کردیم تا سه دامن یک‌شکل درست کنیم؟ وقتی من را در آن دامن می‌بینید، یادتان باشد که شما هم یکی مثل آن دارید»؛ اما نمی‌داند برای دامن خودش چه اتفاقی افتاده است. سرانجام پیشنهاد می‌کند کمی بیشتر بیدار بمانند، اما دیروقت است و این کار دیگر معنایی ندارد؛ دخترها هم خسته‌اند؛ تمام روز این‌طرف و آن‌طرف دویده‌اند و این آدم را از پا می‌اندازد، تازه سفر به جزیره هم طولانی بود، و وقتی برای خوابیدن می‌روند، لازم نیست هیچ‌کدام از دخترها حرف خیلی زهرآگینی بزند تا وانیا بفهمد پایان مهمانی انتقام شوخی بعدازظهر بوده است. می‌خواهد احساس رضایت کند، می‌خواهد احساس کند تلافی‌اش را درآورده است. اما مثل بقیهٔ روز، نمی‌داند چه احساسی دارد، جز این حس که زمستان واقعاً تمام نشده؛ تازه شروع شده است.

در ساحل، آدم همیشه زودتر از معمول بیدار می‌شود، بی‌هیچ زحمتی، با لالاییِ کوبشِ آرامِ موج‌ها و هوای شور. اما این شنبه، وانیا دلش نمی‌خواهد چشم‌هایش را باز کند. یا شاید هم می‌خواهد بازشان کند و خودش را توی خانه در لیما ببینید، روز جمعه، کنار تلفنِ اتاق‌خوابش، و مادرش به او می‌گوید: «به دوستانت زنگ بزن، داریم راه می‌افتیم سمت پوکوسانا. به گِردا و مانوئلا زنگ بزن.» اما او فقط می‌تواند به کسانی زنگ بزند که شماره‌شان را دارد. او هرگز شماره‌شان را از آن‌ها نخواسته است. ساعت‌ها همان‌طور نیمه‌خواب دراز می‌کشد و می‌گذارد رویاهایش از میان افکارش جوانه بزنند و افکارش از کنترلِ آگاهانه‌اش فرار کنند. آن‌قدر چرت می‌زند و خیال‌بافی می‌کند که وقتی صدای مادرش را می‌شنود که سر دئولیندا فریاد می‌زند: «لیست خرید را بنویس زن! باید بروی خرید کنی. فکر می‌کنی اینجا کسی غذا نمی‌خورد؟»، تقریباً به نظرش می‌رسد که هنوز دارد خواب می‌بیند. و شاید این فکر هم که مدتی بزند بیرون، خانه را ترک کند و از شر این هوای تازه که خفه‌اش می‌کند خلاص شود، بخشی از خوابش باشد. مادر فکر می‌کند این فکرِ عجیبی است، اما حواسش پرت می‌شود و یادش می‌رود، چون دئولیندا لعنتی خیلی کند است و معلوم نیست کی می‌خواهد نوشتن لیست را تمام کند. وانیا با شتاب از پله‌ها پایین می‌دود و بقیه را در طبقهٔ اول پیدا می‌کند، درست همان لحظه‌ای که صدای خنده‌شان قطع می‌شود. ارنان می‌پرسد: «می‌خواهید دوری بزنیم؟» وانیا در ذهنش سوال را این‌طور کامل می‌کند: «نکند ترجیح می‌دهی پایت بشکند یا سل بگیری؟» وانیا بدون درنگ جواب می‌دهد: «دارم می‌روم شهر.» دئولیندا بالاخره لیست را تمام می‌کند و آن را به خانم باراندیاران می‌دهد. وقتی مارتین، مثل همیشه از روی عرشه، لیست را می‌گیرد، وانیا دیگر بی‌هیچ کمکی سوار قایق شده است.

مارتین پارو می‌زند تا راه بیفتد؛ نه به خاطر صخره‌ها، بلکه چون صدای موتور باعث سردردِ خانم می‌شود. با این حال، همین که چند متر دور می‌شوند، طناب رنگ‌ورو‌رفته‌ای را می‌کشد که اسمش هندل است؛ وانیا قبلاً از او پرسیده بود اسمش چیست. قایق با تکان تکان راه می‌افتد و موتور دودِ آبیِ غلیظی بیرون می‌پاشد. وانیا عملاً باید داد بزند تا ماهیگیر صدایش را بشنود: «اگر می‌خواهید تندتر بروید، من مشکلی ندارم.» مارتین کمی لبخند می‌زند و می‌گوید: «چشم، خانم وانیا.» اما کاری نمی‌کند؛ موتور فقط یک سرعت دارد. وانیا با خودش فکر می‌کند این‌طوری بهتر است. باد و آب برخلاف دیروز به صورتش شلاق نمی‌زنند؛ نوازشش می‌کنند. او رو به خورشید، با چشم‌های بسته، همچنان به جلو می‌رود. هیچ قایق دیگری به آن‌ها نزدیک نمی‌شود. اما وقتِ بستنِ قایق که می‌رسد، مارتین چنان سریع و باقدرت دست‌به‌کار می‌شود که انگار وانیا نامرئی است؛ انگار حالا دیگر این اوست که دارد در هوا حل می‌شود.

وقتی از میان شهرک تفریحی ساحلی می‌گذرند، وانیا از او می‌پرسد آیا همیشه در پوکوسانا زندگی کرده است. بله. او تمام سال ماهی‌گیری می‌کند، اما می‌خواهد زمستان امسال به لیما برود؛ دوست دارد علوم کامپیوتر بخواند. دیگر چیزی نمی‌گوید. وانیا می‌خواهد بداند آیا دیگر ماهی‌گیری را دوست ندارد. عاشقش است، اما وقتش رسیده تغییری بدهد. در پوکوسانا کار زیادی برای انجام دادن نیست؛ همهٔ دوستانش دارند می‌روند. وقتی دور مغازه‌ها می‌چرخند، وانیا از او می‌خواهد همه‌چیز را برایش توضیح بدهد. او هرگز به بازار نیامده؛ فرق بین ماهی کوربینا و ماهی زبان‌ماهی را نمی‌داند؛ حتی نمی‌داند جعفری چیست. مارتین هر چیز را با حوصله برایش توضیح می‌دهد. پسر بدی نیست؛ اصلاً شبیه بقیه نیست. وانیا مدام سوال می‌پرسد و یک‌جا مارتین جواب می‌دهد: «تربچه، وانیا.» او به‌جای «خانم» می‌گوید «وانیا» و طوری ادامه می‌دهد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. وانیا هم طوری ادامه می‌دهد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. حتی یک‌بار خندیدند، وقتی وانیا برگ‌های چغندر را جدا کرد، چون فکر می‌کرد ساقه‌اش بخش مهم آن است. بهشان خوش گذشت. او می‌توانست تا ابد همین‌طور بماند، کاملاً راضی و خوشحال. مارتین می‌توانست همیشه پسر خوبی باشد و او هم فقط وانیا باشد؛ به توضیح‌های او گوش بدهد و با آن ماجرای برگ چغندر خودش را مضحکه کند. در واقع، تقریباً خریدشان تمام شده است. به‌زودی برمی‌گردند و مارتین رو یا اسکله می‌ماند یا فقط برای گذاشتن خریدها به داخل می‌رود، بعد می‌رود، و وانیا هم تلویزیون تماشا می‌کند و منتظر می‌ماند بقیه برگردند، فقط برای اینکه بتواند نادیده‌شان بگیرد. اما مارتین کم‌کم اعتمادبه‌نفس پیدا می‌کند و نمی‌تواند جلوی خندهٔ کوتاهی را بگیرد، و این وانیا را ناراحت می‌کند. وانیا می‌پرسد: «برای چه می‌خندی؟» مارتین می‌گوید: «هیچی، خانم، چیزی نیست.» دیگر او را وانیا صدا نمی‌زند. این برای وانیا عجیب است و رفتارش کنجکاوش می‌کند. وانیا می‌گوید: «حتماً به یک چیزی می‌خندی، بگو، می‌توانی به من بگویی.» مارتین نیت بدی ندارد؛ هیچ‌وقت دربارهٔ کسی حرف بدی نمی‌زند، هرچند گاهی ماهی‌گیرهای دیگر را کلافه می‌کند. اما خب، واقعاً روی اعصاب است. او می‌گوید: «خانم، چطور ممکن است ندانید چه می‌خورید؟» و بعد عصبانی می‌شود، از کوره درمی‌رود. «اتفاقاً انگلیسی بلدی؟» «هان؟» «جبر بلدی؟ ادبیات؟» سکوتی عمیق و یخ‌زده دور وانیا را می‌گیرد، مثل دریا وقتی هیچ قایقی روی آن نیست. مارتین رنگش می‌پرد. «نه، خانم، ببخشید.» و سرش را پایین می‌اندازد و وانیا احساس رضایت می‌کند که سر جایش نشانده؛ دست‌کم در این آخر هفتهٔ مزخرف می‌تواند یکی را سر جایش بنشاند. وقتی می‌خواهد بی‌خیال ماجرا شود، متوجه می‌شود آن‌قدر بلند فریاد زده که زن‌های مغازه دارند با نگاه‌های بد نگاهش می‌کنند؛ این‌طور با آدم‌ها رفتار نمی‌کنند، گیرم او سرخ‌پوست باشد؛ راهبهٔ مدرسه می‌گوید سرخ‌پوست بودن هیچ ایرادی ندارد، اما وانیا می‌خواهد برای این زن‌ها توضیح بدهد که مهم نیست او چه‌کاره و از چه نژادی است؛ هیچ‌کس نباید این‌طور به او بخندد. اما لازم نیست چیزی بگوید، چون هیچ‌کس سرزنشش نمی‌کند؛ زن‌ها مدتی نگاهش می‌کنند و بعد به کارشان برمی‌گردند، و مارتین در سکوت چند قلم آخر را می‌خرد و دیگر به او هم نگاه نمی‌کند؛ وانیا دنبال نگاهش می‌گردد، اما پیدایش نمی‌کند؛ فقط صدای او را می‌شنود که می‌گوید: «دیگر همین است، برگردیم.» وانیا تصویر خودش را در پشت مارتین می‌بیند، انگار مادرش باشد، با لباس‌خواب‌ها و دامن‌ها و اضطراب‌ها و قرص‌هایش، و از خودش متنفر می‌شود؛ از خودش به همان اندازه بیزار می‌شود که اگر پسری به نام ارنان و دختری احمق داشت که بلد نبود با مردم درست رفتار کند.

حالا مارتین سوار قایق می‌شود، انگار هیچ‌کس همراهش نیست، انگار حتی کسی نزدیکش هم نیست. طوری کیسه‌ها را به ته قایق پرت می‌کند که انگار می‌خواهد پاره شوند. منتظر وانیا نمی‌ماند و با یک حرکت، طناب‌ها را باز می‌کند. همان‌طور که پشتش به اوست، موتور را روشن می‌کند و تمام راه برگشت را هم همان‌گونه می‌ماند و کلمه‌ای حرف نمی‌زند. این بار خورشید پشت سرشان است و وانیا می‌تواند قایق برادرش را در دوردست به‌وضوح ببیند؛ با این‌که قایق خیلی دور است، به نظر می‌رسد از خودِ مارتین به او نزدیک‌تر است. همچنین به نظر می‌رسد قایق تندتر از قبل می‌رود، انگار عجله دارد وانیا را در ساحل پیاده کند یا او را به صخره‌ها بکوبد. اما مارتین پیش از رسیدن به اسکله، موتور را خاموش می‌کند و مثل همیشه همان تشریفات را به‌جا می‌آورد. حتی دستش را به سوی وانیا دراز می‌کند، هرچند این بار بازویش شبیه یکی از تیرک‌های اسکله به نظر می‌رسد. از روی عرشه رد می‌شوند و جلوی توری می‌ایستند. وانیا توری را مثل همان میدان‌های نیرویی تصور می‌کند که در کارتون‌های دوران کودکی ارنان دیده بود؛ همان وقت‌هایی که کنترل تلویزیون را از او می‌قاپید. مارتین سکوت را می‌شکند و با دستوری که شبیه خواهش به گوش می‌رسد، می‌گوید: «خواربارها را به آشپزخانه ببر.»

وانیا معمولاً فقط برای این‌که از دئولیندا ساندویچ بخواهد وارد آشپزخانه می‌شود، اما حالا همراه مارتین داخل می‌رود و سعی می‌کند در جابه‌جا کردن خواربارها به او کمک کند. مارتین می‌گوید: «ولش کن، من و دئولیندا خودمان از پسش برمی‌آییم. می‌دانیم داریم چه کار می‌کنیم.» این حرف او، بیش از هر چیزی که شب قبل گفته شده بود، وانیا را آزار می‌دهد. بدتر از همه این‌که نمی‌داند چه جوابی بدهد؛ نمی‌تواند؛ اصلاً نمی‌خواهد. اگر به او بگویند «کرفس را این‌جا بگذار»، اصلاً چه چیزی از کیسه بیرون می‌آورد؟ او از کجا باید بداند کرفس چه شکلی است؟ برای خودش کوکاکولا می‌ریزد و تصمیم می‌گیرد به اتاقش برود و بی‌خیال همه چیز شود؛ در نهایت که اهمیتی ندارد؛ او تلاشش را کرده بود که دوستانه رفتار کند. نمی‌خواهد پاپیِ مارتین شود. اصلاً مارتین چکمه هم ندارد، چون اصلاً کفش نمی‌پوشد. درست وقتی می‌خواهد از آشپزخانه بیرون برود، پیش از آن‌که با کسی رودررو شود، مادرش برای سرکشی به خریدها وارد می‌شود. محتویات هر کیسه را بررسی می‌کند و در هرکدام چیزی برای ایراد گرفتن پیدا می‌کند. مادرش می‌گوید: «اوه، مارتین، نمی‌توانی آووکادوی رسیده را از نارس تشخیص بدهی؟ این انبه‌ها هم که مثل لیموترش‌اند. پونه‌کوهی کجاست؟ مگر پونه‌کوهی در لیست نبود؟ خب، مارتین، اگر حواست را جمع نکنی، مجبور می‌شوم کس دیگری را استخدام کنم.» وانیا از شنیدن این حرف خشمگین می‌شود؛ چون مارتین خوب می‌داند آووکادو و تربچه چیست و معلوم است که می‌داند کِی رسیده‌اند. دلش می‌خواهد به مادرش بگوید خودش برود خرید؛ هرچند لابد خودش هم نمی‌داند چه می‌خورد و فقط وانمود می‌کند که می‌داند، چون رئیس است و باید بداند تا خدمتکارها سرش کلاه نگذارند. اما مارتین مثل همیشه، مطیعانه و در حالی که چانه‌اش را به سینه‌اش چسبانده، می‌گوید که خیلی متاسف است. سکه‌هایش را برمی‌دارد و وانیا با خودش فکر می‌کند که شاید او در عوض، منتظر یک تشکر بود.

همین که مارتین می‌رود، وانیا نوشابه‌اش را زمین می‌گذارد و به دنبالش بیرون می‌رود. با هر لحظه که می‌گذرد حالش بدتر می‌شود، اما مارتین حتی نگاهش هم نمی‌کند؛ با قدم‌های بلند و بی‌صدا از عرشه می‌گذرد. وقتی به اسکله می‌رسد، وانیا بالاخره جرئت می‌کند دهان باز کند و بگوید که متاسف است. مارتین می‌ایستد، اما چیزی نمی‌گوید. وانیا دوباره می‌گوید: «متاسفم، بابت مادرم، بابت خودم، بابت همه‌چیز.» وانیا با خود فکر می‌کند که مارتین حق دارد هر چه می‌خواهد بگوید، سرش فریاد بزند؛ دلش می‌خواهد او فریاد بزند و تحقیرش کند، همان‌طور که هیچ‌وقت نتوانسته با مادرش چنین کند. اما بعد از چند ثانیه سکوت، بدن مارتین شروع می‌کند به لرزیدن. وانیا فکر می‌کند او در آستانهٔ انفجار خشم است و خودش را برای تحمل این انفجار آماده می‌کند. لرزش بدن مارتین شدیدتر می‌شود تا جایی که دیگر نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد و برای اولین بار در آن روز، می‌زند زیر خنده؛ نه مثل خنده‌های گوش‌خراش ارنان، بلکه خنده‌ای بلند و زلال که انگار آب گرمی روی روح وانیا می‌ریزد و او را آرام می‌کند. وانیا هم می‌خندد، بی‌آنکه بداند چرا.

مارتین توضیح می‌دهد: «مهم نیست. این کار من است. باید مشتری را بشناسی. مادرت تمام عمرش همین حرف‌ها را زده. من و دئولیندا می‌خندیم، اما فقط می‌گوییم بله خانم، بله خانم.» و مارتین سرش را پایین می‌اندازد و با تقلید نگاه‌های مظلومانه، ادامه می‌دهد: «تا مادرت فکر کند همه‌چیز دست اوست و دیگر به ما گیر ندهد.» البته او دقیقاً همین کلمات را به کار نمی‌برد، چون بی‌احترامی محسوب می‌شود، اما در فکرش همین است. وانیا ترجیح می‌داد او همان حرف‌ها را به زبان بیاورد. دوست داشت بشنود که مارتین با تمام وجودش مادرش را به باد مسخره می‌گیرد، اما حالا فقط لبخند آن ماهیگیر را می‌بیند و صدای خندهٔ خودش را می‌شنود. هر دو نفر روی اسکله بلندتر می‌خندند؛ خنده‌شان بند نمی‌آید، هرچند مارتین انگشتش را روی لبش می‌گذارد تا به او یادآوری کند که باید آرام‌تر بخندند. می‌گوید اگر آرام نباشند، آن خانم به او می‌گوید دیگر استخدامش نمی‌کند؛ آخر فکر کرده کیست که این‌قدر بلند می‌خندد؟ و مارتین هم با چانهٔ چسبیده به سینه‌اش برای پنهان کردن خنده، دوباره می‌گوید: «بله خانم، بله خانم.» وانیا چنان از ته دل می‌خندد که نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد؛ کنترلی روی خنده‌اش ندارد. عقب‌عقب می‌رود و پایش را روی اسکله نمی‌گذارد؛ نزدیک است بیفتد، اما مارتین به‌موقع متوجه می‌شود، بازویش را می‌گیرد و او را به سمت خودش می‌کشد. مارتین می‌گوید: «مواظب باش، حواست به قدم‌هایت باشد.» وانیا عملاً در آغوش او افتاده و حالا دیگر اصلاً دلش نمی‌خواهد حواسش به قدم‌هایش باشد؛ فقط می‌خواهد چشمانش را ببندد، سرش را جلو ببرد و لب‌هایش را به لب‌های سفت و ضخیم ماهیگیر بساید. و همین کار را می‌کند. مارتین رنگش می‌پرد. صدای خانم باراندیاران از داخل خانه، وانیا را صدا می‌زند. وانیا لبخند می‌زند. سرانجام مارتین هم لبخندی می‌زند، اما او را رها می‌کند تا سوار قایق شود. وانیا هنوز میل دارد یک گستاخی دیگر بکند؛ نجوا می‌کند: «نیمه‌شب برگرد، از پنجره‌های پشتی بیا.» مارتین طناب‌ها را باز می‌کند و بدون اینکه چشم از او بردارد، موتور را روشن می‌کند. می‌گوید: «تو دیوانه‌ای.» و بدون اینکه پشتش را به او کند، می‌رود. وانیا به اتاقش می‌رود، در حالی که قلبش می‌خواهد از دهان و منافذ پوستش بیرون بپرد. او «نه» نگفته بود.

آن بعدازظهر از زمستانِ خانه‌ی باراندیاران‌ها طولانی‌تر است. بقیه‌ی اهالی خانه برای ناهار برنمی‌گردند و وانیا مجبور است ناهار را به‌تنهایی با مادرش تحمل کند؛ مادری که تمام مدت درباره‌ی دسته‌ای از زن‌هایی که وانیا هرگز ندیده، غیبت می‌کند. مادرش همیشه طوری حرف می‌زند که انگار تمام دنیا باید به تک‌تک جزئیات زندگی او گوش بسپارند. دئولیندا نیازی ندارد به حرف‌های او گوش بدهد، چون در آشپزخانه غذا می‌خورد. دئولیندا. بعد از دسر، وانیا سعی می‌کند مفید باشد و بشقاب‌ها را به آشپزخانه ببرد؛ او جایی کنار دئولیندا پیدا می‌کند و سعی می‌کند سر صحبت را باز کند. این تلاش چندان خوب پیش نمی‌رود. دئولیندا فقط چیزی درباره‌ی شهری که در آن به دنیا آمده می‌گوید و وانیا هیچ تصوری ندارد که آن شهر کجا است. با این حال، وانیا آشپزخانه را با این حس ترک می‌کند که جنبه‌ی تازه‌ای از خودش را کشف کرده و قرار است بعد از این آخر هفته، پوکوسانا را نه دیگر به شکل یک دختر، بلکه به شکل یک زن، و زنی اهلِ دنیا، ترک کند.

بقیه‌ی بچه‌ها اواخر همان بعدازظهر به خانه برمی‌گردند. آن‌ها با قایق تا پونتا ارموسا رفته بودند، کنار ساحل گشته بودند و همان‌جا ناهار خورده بودند، اما حالا خسته‌اند و می‌خواهند باقیِ بعدازظهر را روی عرشه دراز بکشند. وانیا از اینکه آن‌ها تصادف نکرده‌اند متاسف است، اما خودش سرشار از درخشش است و هیچ‌چیز و هیچ‌کس نمی‌تواند حال خوبش را خراب کند. او ثانیه‌های باقی‌مانده تا نیمه‌شب را می‌شمارد و به بقیه پیشنهاد می‌دهد به دیسکویی بروند که تازه دو مایل آن‌طرف‌تر از پوکوسانا باز شده است؛ به آن‌ها می‌گوید عالی است؛ حتماً بروید؛ من امشب حس بیرون رفتن ندارم، اما شماها باید بروید. ارنان اشتیاقِ خواهر کوچکش را عجیب می‌بیند، اما فکر بدی هم نیست، بعداً در موردش فکر خواهند کرد. وانیا تمامِ بعدازظهر را منتظر می‌ماند تا زمان بگذرد و دیرتر شود. وقتی شب کم‌کم از راه می‌رسد، او دوباره سعی می‌کند دخترها را راضی کند که به دیسکو بروند. همان‌طور که حرف می‌زند، از خودش می‌پرسد آیا مارتین درباره‌ی قرارِ امشبشان به دوستانش چیزی گفته است یا نه. مطمئن است که گفته، چون او مرد است؛ مطمئن است که همه‌شان به او نصیحت‌هایی کرده‌اند و خندیده‌اند و اداهایی درآورده‌اند که ترجیح می‌دهد آن‌ها را نبیند. همان بعدازظهر، وانیا، ارنان را روی عرشه در حالِ تعریف کردنِ یک موقعیتِ زننده برای لوچو دید که می‌خواست (یا شاید امتحان کرده بود؟ ) با کارن انجامش دهد. وانیا چیز زیادی نشنید؛ با انزجار دور شد، اما شاید اگر مارتین هم می‌خواست… اگر دوستانش به او گفته بودند… دیگر آن‌قدر احساس انزجار نمی‌کرد. وانیا عصبی است. بنابراین، وقتی کارن و ورونیکا آماده می‌شوند، وانیا آن‌ها را بازجویی می‌کند. وانیا پرسید: «چه خبر؟ با لوچو بهتون خوش گذشت؟ و ارنان چطور؟» آن‌ها گفتند که خوش گذشته، بله، نمی‌توانند گله‌ای داشته باشند. وانیا پرسید: «و تو، با ماهیگیرت چطور؟» وانیا می‌خندد و توضیح می‌دهد که او ماهیگیرش نیست؛ او فقط دلش خواسته بود برای تنوع با او خرید کند. آن‌ها هم می‌خندند. این یک شوخی است. همه‌شان با نوعی همدستی می‌خندند که از پارسال تا حالا چنین تجربه‌ای نداشتند. اما حالا که می‌خندند، وانیا دیگر دلتنگِ خنده‌های آن‌ها نیست؛ حالا او حاضر است آخر هفته‌ی بعد هم آن‌ها را دعوت کند، به شرطی که حواسِ برادرش و بهترین دوستِ فعلی‌اش را پرت کنند. حالا وانیا دوباره می‌خندد، بلندتر و از ته‌دل‌تر از همیشه.

ارنان سرانجام تصمیم گرفت که در خانه بماند؛ بالاخره آن‌ها همان‌قدر خوش می‌گذرانند و هنوز هم مقداری ماریجوانا دارند. وانیا، که همیشه مهربان است، می‌گوید خسته است و می‌خواهد بخوابد. همین است، وانیا، شک و تردید ایجاد نکن، آرامش قبل از همه چیز. او یک آینه تمام‌قد در اتاق خوابش دارد و زیرپوش‌هایش را جلوی آن امتحان می‌کند. یک سوتین دارد، اما نمی‌داند آیا مناسب است یا نه. یک سوتین بنفش هم امتحان می‌کند که خیلی کودکانه به نظر می‌رسد، و یک سوتین سیاه که شیک‌تر است اما او را بالا نمی‌برد؛ یک آشغال است. سرانجام به اولین مدل که یک لباس زیر برزیلی کوچک دارد، می‌رسد. مادرش حتی نمی‌داند که این‌ها را خریده؛ طبیعتاً می‌گوید او خیلی کوچک است برای پوشیدن این چیزها، اما مادرش احمق است، پس خریدنشان آسان است. او دامن کوتاه چرمی کارن را روی لباس زیرش می‌گذارد؛ مهم نیست؛ کارن متوجه نمی‌شود و کارنی هم به آن نیازی ندارد. یک بلوز سفید روی آن می‌پوشد. وقتی در آینه به خودش نگاه می‌کند، چشمان و لب‌هایش را که قبلاً آرایش شده‌اند حس می‌کند که با درخششی مخفی می‌درخشند و لرزش می‌گیرد. ساعت ۱۱: ۳۰ است.

در طبقه پایین، صداهای مهمانی همچنان پرقدرت به گوش می‌رسند. آن‌ها آهنگ رگی پخش می‌کنند و با صدای بلند صحبت می‌کنند. وانیا یک حوله تن‌پوش می‌پوشد تا اگر آن‌ها او را دیدند، پوشیده باشد. وقتی به پله‌ها می‌رسد، صداها نشان می‌دهند که قبلاً چندین نوشیدنی خورده‌اند و بوی سیگار و ماریجوانا می‌آید. وانیا در حالی که مادرش همین‌جا در اتاق خوابش بود، فکر کرد: «احمق‌ها».

وانیا گفت: «احمق!». او با سکوتی لرزان به پایین رفت و به سمت اتاق مطالعه پیچید، بدون اینکه دیگران او را ببینند. پله‌ها مستقیماً به اتاق نشیمن نمی‌رفتند، بلکه به راهرویی می‌رفتند که به دو اتاق پشتی منتهی می‌شد؛ اتاق‌هایی که وقتی مهمان‌های زیادی می‌آیند از آن‌ها استفاده می‌کنند؛ یکی از آن‌ها اتاق کار پدرش است، در مواقع نادری که به پوکوسانا می‌آید. وانیا وارد آن اتاق شد و در را به آرامی بست تا کسی صدایش را نشنود. او در تاریکیِ اتاق ماند و اجازه داد کندترین ثانیه‌های زندگی‌اش به آرامی بگذرد، حتی کندتر از ثانیه‌های بعدازظهر، بی‌پایان. در یک لحظه، صدای کارن را شنید که می‌پرسد آیا اینجا دستشویی است، و در کمی باز شد، اما لوچو او را به موقع گرفت و وانیا را به سختی نجات داد. ساعت ۱۱: ۵۵، پنجره را باز کرد و تن‌پوشش را درآورد. لرزش از ستون فقراتش می‌گذشت.

ساعت ۱۲: ۱۵ می‌شود و وانیا شروع می‌کند به این فکر کردن که مارتین بالاخره می‌آید یا نه. نسیم دریا اتاق را خنک کرده و او احساس می‌کند مسخره‌ست، آراسته‌شده فقط برای لبهٔ پنجره، فقط برای تنها بودن. لحظه‌ای به یاد می‌آورد که مارتین می‌گفت: «بله، خانم، بله، خانم.» و شاید این بود که با چشمانش به او گفت: «بله، وانیای عزیز، ولی سرزنشم نکن» — همان‌طور که قبلاً سریع‌تر رانندگی نمی‌کرد چون نمی‌توانست، اما باز هم گفته بود بله. وظیفه‌اش این است که بگوید بله؛ او مشتری‌اش است. نه بیشتر. وانیا می‌خواهد پنجره را محکم بکوبد، بکوبدش به چارچوب پنجره و روپوشش را بپوشد و بیرون برود و با بقیه بنوشد و سیگار بکشد و به آن‌ها بگوید: «فهمیدم که باید وقتم را با شما بگذرانم، چون هیچ‌کس دیگری به من توجه نمی‌کند.» هرگز! وانیا ترجیح می‌دهد اشک‌هایش را ببلعد تا غرورش را. خوشبختانه مجبور نیست هیچ‌کدام را ببلعد، چون پاروی قایق زیر پنجره صدا می‌دهد. مارتین آنجاست، ایستاده، در سکوت نزدیک می‌شود، همان‌طور که مادرش از او خواسته بود، در حالی که فقط نور بازتاب ماه روی دریا رویش می‌اندازد.

وقتی قایق متوقف می‌شود، وانیا طناب را برمی‌دارد و به لولای پنجره گره می‌زند. با کنایه دستش را به سوی مارتین دراز می‌کند، اما او بدون کمک او بالا می‌رود. یک‌بار که داخل شدند، روبروی هم ایستاده‌اند. حرفی رد و بدل نکرده‌اند. هر دو ناراحت به نظر می‌رسند. سرانجام وانیا حس می‌کند انگشتانش پوست ماه‌گونش را خراش می‌دهد، وقتی بازویش را لمس می‌کند و انگشتش را بالا و پایین می‌کشد، روی بدن او سُر می‌خورد. بی‌حرکت می‌ماند. مارتین بزرگ‌تر از صبح به نظر می‌رسد. وقتی لبش را لمس می‌کند، دستش انگار از آسمان فرود آمده. وانیا احساس می‌کند سینه‌اش آمادهٔ منفجر شدن است، نه به این خاطر که به آن سن رسیده، بلکه چون قلبش خون را با همان سرعتی از بدن بیرون می‌پاشد که ارنان قایقش را می‌راند. حس می‌کند می‌خواهد عقب بکشد، و انگار او متوجه می‌شود، چون رهایش می‌کند و یک قدم عقب می‌رود. صدایش تار می‌شود و مارتین می‌گوید نه. آرام‌تر، دوباره نزدیکش می‌شود و شانه‌اش را لمس می‌کند. نوازشش مثل مراسمی از اقراری خجالتی است. بالا می‌رود تا گردنش، و او آهی رها می‌کند. جرات پیدا می‌کند دستش را کمی پایین‌تر ببرد، روی بالای سینه‌اش می‌کشد، تا می‌رسد به مدال روح‌القدس که پدر وانیا به او داده. خودش دستش را آرام بالا می‌آورد و دست او را روی سینه‌های ناآرامش می‌گذارد. چشمانش برق می‌زند.

بیرون، موسیقی با یک صدای تَلَک متوقف می‌شود. چیزی افتاده. مارتین عصبانی می‌شود و می‌پرسد: «چه بود؟» وانیا احساس می‌کند انگار هر دو ناگهان از خواب پریده‌اند. وانیا جواب می‌دهد: «برادرم بیرون است.» مارتین عقب می‌کشد. وانیا می‌گوید: «صدای ما را نمی‌شنوند.» موسیقی دوباره شروع می‌شود و او دوباره نزدیک می‌شود تا جادو را از نو بیافریند. وانیا می‌فهمد باید عجله کنند؛ هر ثانیه ریسک است، و دهانش را نزدیک دهان او می‌برد. می‌داند که یک بوسهٔ خوب گاز دارد، و لب مارتین را گاز می‌گیرد. او ناله‌ای ناشنیدنی سر می‌دهد و دستش روی شکم وانیا پایین می‌آید، به سمت فاصله بین پاهایش. لرزی او را تا آخرین تار موهای گردنش می‌لرزاند. مارتین با سنگینی نفس می‌کشد. خندهٔ ناخوش بیرونی به گوش می‌رسد. صدای مارتین دیگر آن‌قدر عصبانی نیست، بیشتر رنجیده‌ست. مارتین می‌پرسد: «چه می‌خواهی؟ چرا آوردیم اینجا؟»

وانیا با حالتی آزرده حرکتی می‌کند. سرش را تکان می‌دهد که نه؛ او فکش را میان دست‌هایش می‌گیرد. هنوز خیلی محکم فشار نمی‌دهد.

وانیا نمی‌داند چه بگوید. بیرون، چیز دیگری با صدای خفه‌ای به زمین می‌افتد و آن‌ها خنده‌کنان دوباره موسیقی را خاموش می‌کنند. وانیا فکر می‌کند بطری‌ای شکسته است. تنها چیزی که می‌تواند به مارتین بگوید این است که امشب نمی‌خواسته با قایق ارنان به دریا برود؛ چیز دیگری به ذهنش نمی‌رسد؛ نمی‌خواسته به دیسکو برود. اما جواب‌هایش او را قانع نمی‌کند. مارتین می‌گوید: «چی؟ داری سر به سرم می‌گذاری؟ هان؟ چی می‌خواهی؟ چه غلطی می‌خواهی؟» و این بار فقط سوال نمی‌کند؛ آن‌قدر فک وانیا را فشار می‌دهد که انگشت‌هایش جای سرخ روی پوست او می‌گذارند. ارنان می‌گوید: «بیا، برویم اتاق کار! برویم اتاق کار! یا اتاق مهمان؟» صدای قدم‌هایی را در راهرو می‌شنوند. حتی وقتی فکش میان انگشت‌های مارتین فشرده شده، وانیا دلش می‌خواهد تمام خانه، به‌جز اتاق کار، در دریا فرو برود.

اما مارتین چنین فکری نمی‌کند. نفس‌هایش که تا آن لحظه منظم و سنگین بودند، تندتر می‌شوند. حرکت‌هایش هم همین‌طور. وانیا را به کف زمین هل می‌دهد. وانیا می‌خواهد جیغ بکشد، اما صدا به دهانش نمی‌رسد؛ تازه، اگر کسی وارد می‌شد، چطور می‌توانست توضیح بدهد مارتین چطور وارد خانه شده است؟ مارتین روی او، روی سینه‌اش، سوار می‌شود. سنگین است. مارتین می‌گوید: «صدایت را از دست داده‌ای؟ هان؟ دیگر حرف نمی‌زنی؟ خیلی خب، پس حرف نزن.» وانیا فشار دست او را روی دهانش حس می‌کند و بعد زبانش را روی گردن و گوش‌هایش. موسیقی بیرون لحظه‌به‌لحظه بلندتر می‌شود. ناگهان مارتین دامن کوتاه چرمی را از دور کمرش می‌کَنَد. و حالا وانیا می‌داند که ترسیده است؛ می‌ترسد آرزوهایش به حقیقت بپیوندند، می‌ترسد با قایق ارنان به دریا نرود، می‌ترسد به دیسکو نرود. دست آزاد مارتین روی سوتین او می‌گردد و دنبال قلابش می‌گردد، درحالی‌که پاهایش شروع می‌کنند پاهای وانیا را از هم باز کنند؛ وانیا سعی می‌کند فرار کند و دست مارتین را گاز می‌گیرد. مارتین در جواب سیلی‌ای به او می‌زند؛ سر وانیا به زمین می‌خورد، اما او موفق می‌شود سیم چراغ پایه‌دار را بکشد و چراغ روی میز شیشه‌ای می‌افتد و با صدای خرد شدن شیشه‌ها می‌شکند. بیرون، غرش موسیقی قطع نمی‌شود.

خانم باراندیاران چشم‌هایش را باز می‌کند و یاد یک لیوان آب می‌افتد. از تشنگی دارد می‌میرد و دئولیندا هیچ‌وقت یادش نمی‌ماند که پارچی کنار تخت بگذارد. موسیقی وحشتناک ارنان‌سیتو در طبقهٔ پایین آن‌قدر بلند است که گوش‌خراش به نظر می‌رسد. آیا صدای شکستن پنجره همین بود؟ خانم با ماسک آووکادو و لباس‌رو ابریشمی‌اش از پله‌ها پایین می‌رود. خیال می‌کند یکی از شخصیت‌های کارناوال ونیز است. اما آنچه در طبقهٔ اول انتظارش را می‌کشد، از یک کارناوال بیشتر است؛ انگار بقایای یک توفان است: بطری‌های آبجو همه‌جا پخش‌اند، حتی یک گلدان شکسته هم دیده می‌شود. ارنان‌سیتو حالا دیگر سزاوار این است که کسی حقیقت را به او بگوید؛ پسرش از حد گذشته است. اما خودش هیچ‌جا پیدا نیست، نه خودش و نه کارن. از طرف دیگر، لوچو روی مبل، در کنار ورونیکا، خوابیده است. خانم می‌پرسد: «ارنان؟ وانیا؟ کسی اینجا هست؟» نه، وانیا هیچ‌جا نیست، اما نالهٔ خفه‌ای از اتاق کار به گوش می‌رسد و انگار چیز دیگری هم داخل آن افتاده است؛ امیدوار است تلویزیون نباشد. خانم باراندیاران با خودش فکر می‌کند: «ارنان‌سیتو تا خانه را نابود نکند، دست‌بردار نیست.» مصمم، سعی می‌کند وارد اتاق کار شود، اما در قفل است. در می‌زند و می‌پرسد: «ارنان؟ آنجایی؟»

تنها سکوت پاسخ می‌دهد، اما او می‌داند که در اتاق فقط از داخل قفل می‌شود. مادر فریاد می‌زند: «ارنان، اگر خوابی، بهتر است همین حالا بیدار شوی.» او حتی نمی‌خواهد فکر کند که ارنان با آن دختر، کارن، در اتاق است. چه چیزی باید به مادرش بگوید؟ «پسرم، باید یک گفت‌وگوی جدی داشته باشیم. ارنان؟» وقتی صدای وانیا را می‌شنود که فریاد می‌زند: «منم مامان! دارم لباس عوض می‌کنم!»، تقریباً احساس آرامش می‌کند. اما مادر همچنان اصرار دارد که وانیا در را باز کند و محکم‌تر در می‌کوبد. وانیا دیگر جواب نمی‌دهد. لوچو و ورونیکا بیدار شده‌اند و با کنجکاوی پشت سر مادر می‌آیند. حتی ارنان که در اتاق دیگری بوده، بلند شده و با کوبیدن‌های هرچه مضطرب‌تر مادر، در راهرو ظاهر می‌شود. مادر فریاد می‌زند: «لعنتی، وانیا! همین الان بیا بیرون!» مادر می‌پرسد: «چه خبر شده؟» پیش از آنکه وانیا در را با تن‌پوش حمام باز کند، چیزی با صدای تالاپ در آب می‌افتد. وانیا می‌گوید: «هیچی مامان. یک چراغ افتاد، ولی اینجا همه‌چیز مرتب است.»

❦
دانلود ایپاب این داستان
→ داستان قبلیفهرست دستهداستان بعدی ←