(دارم در باغ قایمموچک بازی میکنم، زیاد میخندم، مرا پیدا نمیکنند؛ پشت درخت پنهان میشوم و میگویند: «اینجاست، الان میگیریمش، بدوید آنطرف»، و من پشت خیابانی دیگر پنهان میشوم و داد میزنم: «اینجاست!» اما من خودم هستم که داد میزنم، چون تنهام، دارم کاملاً تنها بازی میکنم، و فکر میکنم باید داد بزنم: «من اینجام، مگر نه؟» من اینجام و کاملاً تنها، وسط همهٔ درختهای خانهای بازی میکنم که همیشه در آن زندگی کردهام؛ آیا همینجا به دنیا آمدهام؟ خانم دکتر میگوید نه، مرا به اینجا آوردهاند. میپرسم چه کسی مرا به اینجا آورده و او چیزی نمیگوید، و سعی میکنم به یاد بیاورم چه کسی مرا به خانهام آورده. صدای خانه را میشنوم، اما فقط میگویم خانهام، چون هرگز خانهٔ دیگری نداشتهام، و میدانم که هرگز از اینجا نخواهم رفت، اما اهمیتی نمیدهم. تصویر مبهمیدر سرم دارم از یک مرد و یک زن که وقتی کوچک بودم به اینجا آمدند، اما کمتر و کمتر آمدند، و خانم دکتر به من گفت: «آنها تو را دوست دارند، دوستت دارند، خیلی نگران تو هستند، آنها آدمهای خوبی هستند»، و من نمیدانم آدمهای خوب یعنی چه، اما میدانم که من هم آنها را دوست دارم. من هر چیزی را که به من نزدیک شود و سلام کند و حرف بزند و به من دست بزند دوست دارم، خیلی آن را دوست دارم، اما زیاد اتفاق نمیافتد؛ من خیلی تنهام و همهٔ آن چیزها را خیلی دوست دارم، اما برایم سخت است که به خانم دکتر بگویم، او را اینطور صدا میکنند. او به من گفت: «آنها تو را دوست دارند»؛ کاش میتوانستم مثل او حرف بزنم، اما نمیتوانم. من بدون اینکه حتی دهانم را باز کنم حرف میزنم؛ اگر همهٔ چیزهایی را که بدون باز کردن دهانم میگویم میدانستند… من صدای همه را میشنوم، اما هیچکس صدای مرا نمیشنود. با درون حرف میزنم: «با من حرف بزن، با من زیاد حرف بزن، لطفاً». صدایشان را میشنوم، میفهممشان، همهٔ چیزهایی را که میگویند میفهمم؛ آنها فکر میکنند من نمیفهمم، چون حرف نمیزنم، اما بله، من همهچیز را میفهمم. آنها چیز زیادی به من نمیگویند، چون فکر میکنند من نمیفهمم؛ بلد نیستم چیزهایی را که میخواهم بگویم و بلد نیستم چیزهایی را که فکر میکنم بگویم، و بدون حرفزدن همان را میگویم که آنها میگویند. من آنها را خیلی خوب میفهمم. «تو باهوشی»، خانم دکتر میگوید، «باهوش، باهوش»؛ من آنها را خیلی خوب میفهمم، اما آنها این را نمیدانند، و به همین دلیل با من حرف نمیزنند؛ آنها فقط دربارهٔ من حرف میزنند، اما با من حرف نمیزنند. آنها باید بدانند که من همهچیز را میفهمم، حتی اگر حرفزدن برایم سخت باشد؛ دکتر باید بفهمد که من میفهمم، چون اگر نمیفهمیدم چطور میتوانستم اینقدر بخندم، وقتی هفتهای یک بار، روزی را که اسمش یکشنبه است، یکشنبه، یکشنبه، همهٔ ما را دور هم جمع میکنند و کارتون سگها را به ما نشان میدهند، میک
و گربهها که همهمان را به خنده میاندازند؛ در ابتدا نمیدانستم چه کنم، تماشا کنم که اردک عصبانی میشود و بشقابها را میشکند، از بس که عصبانی است، و من شروع کردم به خندیدن وقتی دیدم تمام بچههای دیگر میخندند. خندیدن اشکالی نداشت، خندیدن بد نبود؛ همهکس با تماشای اردک، آنقدر عصبانی، میخندند، اما من بچهها را فقط روزهای یکشنبه، یکشنبه، یکشنبه میبینم و مابقیِ اوقات دورم نگه میدارند، و خانم دکتر در گوش پرستاران زمزمه میکند، اسمشان این است، همگی در لباس سفید، سفید، سفید. میبینی که من میفهمم: سفید، یکشنبه، یکشنبه، یکشنبه، اردک سفید عصبانی. دکتر پچپچ میکند، نمیدانم به آنها چه میگوید. من کاملاً تنهام، بهجز روزهای یکشنبه. حالا عوض شدهام، چون دارم بزرگ میشوم، همانطور که به من میگویند دیگر پسربچهای کوچک نیستم: مراقب دستهایت باش. نمیدانم با دستهایم چه کنم. از آنها میپرسم چرا هیچکس دیگری را نمیبینم؛ من همیشه کاملاً تنهام. پیشترها سرم را نوازش میکردند و حالا دیگر حتی آن را هم نمیکنند؛ حالا تمام حرفشان این است: مراقب دستهایت باش. اما چشمهای خانم دکتر پر از آب میشود و در گوش دیگر پرستاران، در لباس سفید، سفید، سفید، پچپچ میکند. حالا دیگر هیچکس به دیدنم نمیآید، مثل وقتی که کوچک بودم و با دستهایم توپبازی میکردم: مراقب دستهایت باش وقتی توپبازی میکنی. لنچو صدایم میکنند، لنچو یا لنچیتو. حالا میخواهم از آنها بپپرسم چرا اینقدر رنگپریدهاند، چه شده، چه اتفاقی قرار است بیفتد. من هیچچیز از بیرون اینجا نمیدانم؛ چه کسی میداند پشت این دیوارها چه خبر است؟ چرا وقتی نگاهم میکنند غمناک میشوند؟ چرا سرشان را آنطور تکان میدهند؟ وقتی باران میآید پنجرهها را میبندند. نمیدانم آن بیرون چه اتفاقی میافتد، جایی که قایمموشک بازی میکردم؛ حالا مرا در اتاقی تاریک حبس میکنند. چه کردهام؟ چه کردهام؟ چه کردهام؟ نمیدانم. سرم گیج میرود، با آنکه تکان نمیخورم. در اتاقی تاریک تنهام و میگویم من با گیاهان و حیوانات و درختان مهربانم، دوستشان دارم؛ گیاهان را بو میکشم، در کنار درختان درنگ میکنم. من مثل آنها هستم، من خودِ آنها هستم؛ من کسی را جز باغ ندارم. پیشترها… حالا دیگر به باغ راهم نمیدهند. من درختم، من گیاهم، من حیوانم؛ کسی را جز آنها ندارم. بچههای دیگر را نمیبینم. هنوز هم میتوانم سنجاب را، سگی، چند گلدان را با گلها ببینم، اما درختها را نه، دیگر نه؛ حالا دیگر بیرونم نمیآورند. تمام چیزی که دارم دفتری آبی، آبی، آبی است. شنیدم که گفتند بگذارید در دفتر آبیاش خطخطی کند. وقتی خطخطی میکنم چیزهایی مینویسم، درست مثل همین چیزها؛ بدون جوهر مینویسم، دفتر گذاشته است.
ترها، تنها یک انگشت دارم که با آن بر این کاغذهای سفید بنویسم؛ مرد و زنی را به یاد میآورم که به دیدنم میآمدند و اکنون دیگر هرگز نمیآیند، و دیگر از او نمیپرسم که آیا بار دیگر آنها را خواهم دید یا نه، و گاه میاندیشم که اصلاً هرگز ندیدهامشان و تنها خوابشان را دیدهام. از زنِ پزشک میپرسم که آنها که بودند و چرا دیگر به دیدنم نمیآیند؟ میگوید: «لنشو، عشق واقعی است، لنشو، عشق واقعی است، لنشو، عشق واقعی است؛ آن را با انگشتت در دفتر آبیات بنویس و هرچه را میاندیشی و خواب میبینی به خاطر بسپار، زیرا دیگر آنها را نخواهی دید؛ آنها آدمهای بسیار مهمیهستند.» به در میکوبم؛ مگر صدایم را نمیشنوند؟ مگر به دیدنم نمیآیند؟ مگر نمیبینند که کاملاً تنها ماندهام؟ مگر نمیدانند که پسربچهای نمیتواند فراموش کند؟ چرا دستهایم را از پشت میبندند؟ چگونه با این وضع بازی کنم؟ چگونه در دفتر آبیام بنویسم؟
دست از پرسیدن سؤال از من بردار/ بگذار تصور کنم/ که گذشتهای وجود ندارد/ و ما
همان لحظهای زاده شدیم/ که نخستین بار یکدیگر را دیدیم…
عقاب، بیچون جانوری بود، / تصویرش بر سکهها نقش بست. / پیش از آنکه از
کاکتوس نوپال بالا برود/ نخست اجازه خواست.
نگاه کنید به «مالینتسینِ ماکیلاس» در کتاب
مرز بلورینِ فوئنتس.
سرهنگ از او میپرسد، / چند مرد همراه تو هستند؟ / هشتصد سرباز/ به فرماندهی
ماریانو مخیا که از میان کوهها عبور میکردند.
والنتین، بیچون مردی بود، / به آنها هیچ نگفت.
و من یکی از مردان حقیقیام/ که انقلاب را ابداع کردند…
نگاه کنید به «دخترِ پایتخت» در
مرز بلورین.
نگاه کنید به «خط فراموشی» در
مرز بلورین.
آنجا غروبِ شبانگاهی/ چنان تیره و تار است که میتوان گفت: / شبی که چنین زاده شود، جاودانه خواهد بود.