از نامهتان سپاسگزارم، بانو. و در این اندیشهام که آیا ساعت پاداش من فرا رسیده است یا نه. عشقم را به شما آشکار کردهام، و شما از من خواستهاید که شایسته باشم، اگر نه شایستهٔ عشق شما، دستکم شایستهٔ رازتان. آیا یکی به دیگری میانجامد؟ گاه مرا به این فکر میاندازید که شاید جدایی، عاشقان را بیش از حضور در کنار هم به یکدیگر پیوند میزند. خود را با این پند تسکین میدهم که عشق نیز، همچون هر احساس واقعی دیگر، صورتهایی گوناگون به خود میگیرد و چالشهایی متفاوت پیش میآورد. هرچه از جانب شما باشد میپذیرم، مگر بیتفاوتی. و اکنون در این فکرم که آیا سزاوار جایزهام هستم: اینکه با شما به صمیمیت سخن بگویم.
۳۴